Shloka 37
Saptasārasvata-tīrtha-prasaṅgaḥ | The Saptasārasvata Pilgrimage Account and the Maṅkaṇaka Narrative
प्राडुमुखं वै निववृते वृष्टिवाततहता यथा । उन तीर्थोंमें स्नान करके उन्होंने ऋषियोंके बताये अनुसार व्रत-उपवास आदि नियमोंका पालन किया। फिर सब प्रकारके दान करके तीर्थनिवासी मुनियोंको मस्तक नवाकर उनके बताये हुए मार्गसे वे पुन: उस स्थानकी ओर चल दिये
prāḍumukhaṃ vai nivavṛte vṛṣṭivātatahatā yathā |
வைசம்பாயனர் கூறினார்—மழையும் காற்றும் தாக்கி தள்ளியதுபோல் சரஸ்வதி கிழக்குமுகமாக மீண்டும் திரும்பினாள். அந்தத் தீர்த்தங்களில் நீராடி, பலராமன் முனிவர்கள் போதித்த விரதம், உபவாசம், கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றை கடைப்பிடித்தான். பின்னர் எல்லாவகைத் தானங்களையும் அளித்து, தீர்த்தவாசி துறவிகளுக்கு தலைவணங்கி, அவர்கள் காட்டிய வழியின்படி மீண்டும் புறப்பட்டு, புயல் மழையால் தள்ளப்பட்ட நீர்த்தாரை போல சரஸ்வதி மீண்டும் கிழக்குத் திசை நோக்கி வளைவிடும் இடத்தை நோக்கிச் சென்றான். நைமிஷாரண்ய மகரிஷிகளைத் தரிசிக்க விரும்பி, வெண்சந்தனப் பூச்சுடன் உழவாளைத் தாங்கிய பலராமன் அந்தச் சிறந்த நதியைப் பார்த்தவுடன் வியப்பில் ஆழ்ந்தான்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage foregrounds tīrtha-yātrā as a dharmic discipline: purification through bathing, self-restraint through vows and fasting, and social-ethical merit through generous giving—completed by humility and obedience to the guidance of sages.
Balarāma continues his pilgrimage along the Sarasvatī. After completing rites at various tīrthas and honoring resident ascetics with gifts, he follows the route indicated by the sages and returns eastward to behold the Sarasvatī’s notable bend, proceeding toward Naimiṣāraṇya to see the great ṛṣis there.