Shloka 12
Saptasārasvata-tīrtha-prasaṅgaḥ | The Saptasārasvata Pilgrimage Account and the Maṅkaṇaka Narrative
अजाविकं गोखरोष्ट्रं सुवर्ण रजतं तथा । भोजयित्वा द्विजान् कामै: संतर्प्प च महाधनै:
ajāvikaṃ gokharoṣṭraṃ suvarṇa-rajataṃ tathā | bhojayitvā dvijān kāmaiḥ santarpya ca mahādhanaiḥ ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவன் ஆடுகள், செம்மறியாடுகள், பசுக்கள், கழுதைகள், ஒட்டகங்கள் ஆகியவற்றையும், அதுபோலத் தங்கம்-வெள்ளியையும் தானமாக அளித்து, பின்னர் இருபிறப்பாளரான பிராமணர்களை அவர்கள் விருப்பம்போல் உணவளித்து, பெருஞ்செல்வத்தால் திருப்திப்படுத்தினான்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dāna and atithi-satkara (generous giving and hospitality): wealth is portrayed as ethically meaningful when used to honor and satisfy the learned (dvijas) through gifts and food, thereby accruing religious merit and upholding social-religious duty.
In Vaiśampāyana’s narration, a figure is described performing lavish acts of generosity—donating livestock and precious metals and then feeding Brahmins according to their desires—indicating a formal, merit-oriented distribution of wealth in the story’s unfolding events.