अपेतशस्त्रसन्नाहान् सन्नद्धान् पाण्डुसूंजयान् । प्राहिणोन्मृत्युलोकाय द्रौणि: प्रहरतां वर:,पाण्डवों और सूंजयोंमेंसे जिन्होंने अस्त्र-शस्त्र और कवच उतार दिये थे तथा जिन लोगोंने पुन: कवच बाँध लिये थे, उन सबको प्रहार करनेवाले योद्धाओंमें श्रेष्ठ द्रोणपुत्रने मृत्युके लोकमें भेज दिया
apetaśastrasannāhān sannaddhān pāṇḍusūñjayān | prāhiṇon mṛtyulokāya drauṇiḥ praharatāṃ varaḥ ||
பாண்டவர்களிலும் ஸ்ரிஞ்ஜயர்களிலும் ஆயுதங்களையும் கவசத்தையும் கழற்றிவைத்தவர்களையும், மீண்டும் கவசம் அணிந்தவர்களையும்—அனைவரையும் தாக்குதலில் தலைசிறந்த த்ரோணி மரணலோகத்துக்கு அனுப்பினான்।
संजय उवाच
The verse highlights the ethical collapse in war when vengeance overrides dharma: killing those who are unarmed or otherwise defenseless is portrayed as a grim transgression, even if some victims had re-armed. It frames Drauṇi’s act as indiscriminate slaughter rather than righteous combat.
Sañjaya reports that Aśvatthāman (Drauṇi) is killing the Pāṇḍava-aligned warriors (Pāṇḍavas and Sṛñjayas) during the night raid—both those who had removed their armor and weapons and those who managed to arm themselves again—sending them to death.