Shloka 186
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
नदन्तं विस्फुरन्तं च पशुमारममारयत् । राजन! उसने पैरसे उसकी छाती और गला दोनोंको दबा दिया और उसे पशुकी तरह मारना आरम्भ किया। वह बेचारा चीखता और छटपटाता रह गया
nadantaṃ visphurantaṃ ca paśum āramamārayat | rājan! asne pādaiḥ tasya chātīṃ ca galaṃ ca ubhayaṃ pīḍayitvā taṃ paśuvat hantum ārabdhavān; sa tu dīnaḥ krośan vikṣipya caiva vyathitaḥ
கர்ஜித்தும் துடித்தும் கொண்டிருந்தபோதும் அவன் மிருகம்போல் கொல்லப்பட்டான். அரசே! அவன் மார்பும் கழுத்தும் மீது கால்களை அழுத்தி, மிருகத்தை அறுப்பதுபோல் கொல்லத் தொடங்கினான்; அந்த துர்பாக்கியன் அலறி வலியால் புரண்டாடினான்.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, when dharma and self-restraint collapse in war’s aftermath, violence becomes dehumanizing—treating a person ‘like an animal’—and thus signals an ethical descent (adharma) rather than heroic conduct.
Sanjaya describes a brutal killing: the victim cries and convulses while the attacker pins him down by pressing on his chest and throat with his feet and kills him in a beast-like manner, reporting this to King Dhṛtarāṣṭra.