Shloka 135
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
कराला: पिड़लाश्चैव शैलदन्ता रजस्वला: । जटिला दीर्घशड्खाश्न॒ पजचपादा महोदरा:,वे बड़े ही विकराल और पिंगलवर्णके थे। उनके दाँत पहाड़ों-जैसे जान पड़ते थे। वे सारे अंगोंमें धूल लपेटे और सिरपर जटा रखाये हुए थे। उनके माथेकी हड्डी बहुत बड़ी थी। उनके पाँच-पाँच पैर और बड़े-बड़े पेट थे
sañjaya uvāca |
karālāḥ piṅgalāś caiva śailadantā rajovalāḥ |
jaṭilā dīrghaśaṅkhāś ca pañcapādā mahodarāḥ ||
அவர்கள் மிகுந்த கோரமும் மஞ்சள்-செம்மை நிறமும் உடையவர்கள்; அவர்களின் பற்கள் மலைச் சிகரங்களைப் போலத் தோன்றின. உடலெங்கும் தூசி பூசி, தலையில் சடைகள் சூடி, நெற்றியெலும்பு நீளமாகத் துருத்தி இருந்தது. ஒவ்வொருவருக்கும் ஐந்து கால்களும் பெரும் வயிறும் இருந்தன.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how war and adharma generate an atmosphere of dread and moral darkness: the narrative frames the night of slaughter with grotesque, ominous imagery, warning that violence invites भय (fear) and अशुभ (inauspiciousness) rather than glory.
Sañjaya is describing terrifying, monstrous-looking figures—dust-smeared, matted-haired, with mountain-like teeth and unnatural bodies—evoking the ominous, nightmarish setting surrounding the events of the Sauptika episode.