Shloka 15
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
दीप्तास्यनयनाश्षात्र नैकपादशिरोभुजा: । रत्नचित्राज्भदधरा: समुद्यतकरास्तथा
dīptāsyanayanāḥ śastrā naika-pāda-śiro-bhujāḥ | ratna-citrāmbara-dharāḥ samudyata-karās tathā ||
அவர்கள் முகங்களும் கண்களும் தீப்பொறிபோல் ஒளிர்ந்தன; ஆயுதம் தாங்கியவர்கள்; சிலருக்கு பல கால்கள், பல தலைகள், பல கரங்கள்; ரத்தினங்கள் பதித்த ஆடைகள் அணிந்து, கைகளை உயர்த்தி தாக்கத் தயாராய் நின்றனர்।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how adharma-driven violence breeds terror and a sense of demonic disorder: when ethical restraint collapses, the world is experienced as hostile and uncanny, reflecting the moral darkness of the act about to unfold.
Sañjaya describes frightening, supernatural-looking figures—radiant-eyed, weapon-bearing, multi-limbed—appearing in the night. This functions as an ominous atmosphere-setting for the Sauptika episode, where stealthy killing and panic dominate the scene.