Shloka 26
Book 10, Adhyāya 12: Aśvatthāmā’s Request for the Cakra and the Brahmaśiras Context
य: सदैव मनुष्येषु प्रमाणं परमं गत: । गाण्डीवधन्वा श्वेताश्व: कपिप्रवरकेतन:
yaḥ sadaiva manuṣyeṣu pramāṇaṃ paramaṃ gataḥ | gāṇḍīvadhanvā śvetāśvaḥ kapipravaraketanaḥ ||
மனிதர்களிடையே எப்போதும் உச்சமான அளவுகோலும் மேன்மையும் அடைந்தவன்—காண்டீவம் தாங்கியவன், வெள்ளைக் குதிரைகள் இழுக்கும் தேரோட்டி, கொடியில் சிறந்த வானரச் சின்னம் கொண்டவன்—அந்த அர்ஜுனனே மனித உலகின் பரம முன்மாதிரியாக நினைவுகூரப்பட்டான்।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates Arjuna as a ‘pramāṇa’—a living standard of excellence among humans—using emblematic epithets (Gāṇḍīva, white horses, Hanumān-banner) to signal that true authority is grounded in proven virtue, prowess, and the recognized symbols of righteous power.
Vaiśampāyana identifies Arjuna through his well-known epithets, emphasizing his unmatched stature among men. In the Sauptika context, such identification heightens the contrast between celebrated heroic norms and the grim aftermath of the night-raid episode.