Shloka 15
सौप्तिकपर्व — धृष्टद्युम्नसारथिवृत्तान्तः
Report of the Night Raid and Yudhiṣṭhira’s Lament
कर्णिनालीकरदंष्टस्य खड्गजिह्डस्य संयुगे । चापव्यात्तस्य रौद्रस्य ज्यातलस्वननादिन:
karṇinālīkaradaṁṣṭasya khaḍgajihvasya saṁyuge | cāpavyāttasya raudrasya jyātalasvananādinaḥ ||
போரில் கோபத்தால் கொதித்த கர்ணன் மனிதர்களிடையே சிங்கம் போன்றவன். கர்ணி, நாலீக அம்புகள் அவன் பற்கள்; சமரில் உயர்த்திய வாள் அவன் நாவு. வில்லைக் கிழித்தல் அவன் வாயை விரித்தல் போலவும், நாணின் டங்காரம் அவன் கர்ஜனை போலவும் இருந்தது. போரில் முதுகு காட்டாத அந்தப் பயங்கர நரசிங்கத்தின் கையிலிருந்து ஒருநாள் உயிர்தப்பியவர்களே—என் சொந்தத்தாரே—இன்று அலட்சியத்தால் கொல்லப்பட்டனர்।
सूत उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how negligence (pramāda) can undo even those who survived the greatest dangers: escaping a fearsome warrior in open battle does not guarantee safety if vigilance and discipline are lost afterward.
Sūta narrates a vivid, metaphor-laden portrait of Karṇa as a terrifying battlefield force, then contrasts that past survival with the present tragedy: the speaker’s own relatives, who once escaped Karṇa’s onslaught, have now been killed due to their carelessness.