Shloka 11
Adhyāya 45 — Duryodhana’s Distress, Śakuni’s Counsel, and the Summons for Dyūta
एष मायाप्रतिच्छन्न: करूषार्थ तपस्विनीम् । जहार भद्रां वैशालीं मातुलस्य नृशंसकृत्
eṣa māyāpraticchannaḥ karūṣārtha tapasvinīm | jahāra bhadrāṃ vaiśālīṃ mātulasya nṛśaṃsakṛt ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்—மாயையால் தன் உண்மை உருவை மறைத்து, கொடுஞ்செயல் புரிந்த இவன், கரூஷ அரசனுக்கான பயனை நோக்கி, தவத்தில் ஈடுபட்ட தன் மாமனின் மகளான வைசாலி பத்திரையை வஞ்சகமாக அபகரித்தான்।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights adharma arising from deception and the betrayal of family bonds: hiding one’s identity to abduct a woman—especially a relative and an ascetic—marks a grave ethical transgression, showing how desire and political advantage can override righteousness.
Vaiśampāyana reports that a cruel man, masking himself through deception (even adopting a misleading guise), abducts Bhadrā of Vaiśālī—his maternal uncle’s daughter—apparently to serve the interests of Karūṣa (or its king).