Shloka 32
Jarāsandha as Obstacle to the Rājasūya — Kṛṣṇa’s Strategic Genealogical Brief
Sabhā Parva, Adhyāya 13
अहतस्त्वमसि धर्मज्ञ राजसूयं महाक्रतुम् अथैवमुक्ते नृपतावृत्विग्भिऋ्रषिभिस्तथा
ahatastvam asi dharmajña rājasūyaṃ mahākratum | athaivam ukte nṛpatau ṛtvigbhir ṛṣibhis tathā ||
அவர்கள் கூறினர்—தர்மத்தை அறிந்தவனே! நீ இன்னும் அசைக்கப்படாதவனும் காயமற்றவனும்; ஆகவே அந்த மகா கிரதுவான ராஜசூய யாகத்தைச் செய். இவ்வாறு அரசனிடம் சொல்லப்பட்டபோது, ரித்விக்களும் ரிஷிகளும் அதேபோல் ஒப்புதல் கூறினர்।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse links political authority to dharma and ritual legitimacy: a king who is ‘unharmed/undefeated’ and guided by dharma is urged to undertake the Rājasūya, a public act that formalizes sovereignty with the sanction of priests and sages.
A counsel is delivered to the king—addressed as a knower of dharma—to proceed with the great Rājasūya sacrifice. After these words are spoken, the assembled officiating priests and sages also concur, reinforcing the recommendation.