Shloka 4
मौसलपर्व — अध्याय ८
Arjuna’s evacuation of Dvārakā, Vasudeva’s rites, and the caravan’s crisis
तमप्रतीतमनसं नि:श्वसन्तं पुन: पुन: । निर्विण्णमनसं दृष्ट्वा पार्थ व्यासो5ब्रवीदिदम्
tam apratītamanasaṁ niḥśvasantaṁ punaḥ punaḥ | nirviṇṇamanasaṁ dṛṣṭvā pārtha vyāso 'bravīd idam ||
மனம் ஆறுதல் பெறாமல், மீண்டும் மீண்டும் ஆழ்ந்த நெடுமூச்சு விடும், உள்ளம் சோர்ந்து விரக்தியுற்ற அவனைப் பார்த்து, ஓ பார்த்தா, வியாசர் இவ்வாறு கூறினார்।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical and psychological reality that even great heroes can be overwhelmed by grief and disillusionment; it prepares for wise counsel (upadeśa) that steadies the mind and reorients one toward dharma amid irreversible loss.
The narrator describes a person (contextually, Arjuna) as repeatedly sighing and mentally unsettled and dejected; observing this state, the sage Vyāsa begins to speak, setting up the next instruction or consoling discourse.