अध्याय १: उत्पात-दर्शनम् तथा वृष्णि-विनाश-श्रवणम्
Omens Observed and the Hearing of the Vṛṣṇi Destruction
परस्परं समासाद्य ब्रह्मदण्डबलात् कृतान् । वृष्णीन् विनष्टांस्ते श्रुत्वा व्यथिता: पाण्डवाभवन्,ब्राह्मणोंक शापके बलसे विवश हो आपसमें लड़-भिड़कर सारे वृष्णिवंशी विनष्ट हो गये। यह बात सुनकर पाण्डवोंको बड़ी वेदना हुई। भगवान् श्रीकृष्णका वध तो समुद्रको सोख लेनेके समान असम्भव था; अतः उन वीरोंने भगवान् श्रीकृष्णके विनाशकी बातपर विश्वास नहीं किया
parasparaṃ samāsādya brahmadaṇḍabalāt kṛtān | vṛṣṇīn vinaṣṭāṃs te śrutvā vyathitāḥ pāṇḍavābhavan ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்— பிராமணரின் சாபம் எனும் தண்டத்தின் தடுக்கமுடியாத வலிமையால் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் எதிர்கொண்டு போரிட்டனர்; அதில் வृष்ணிவம்சம் முழுதும் அழிந்தது. அந்தச் செய்தியைக் கேட்ட பாண்டவர்கள் ஆழ்ந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர். ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் வீழ்ச்சி என்பது கடலை உலர்த்துவது போலவே அசாத்தியம் என எண்ணியதால், அந்த வீரர்கள் அவரின் அழிவுச் செய்தியை எளிதில் நம்பவில்லை.
वैशम्पायन उवाच
Even the mightiest lineages fall when adharma ripens into inevitable consequence; the verse highlights the moral force attributed to a Brahmin’s curse (brahmadaṇḍa) and the fragility of worldly power, prompting sober reflection on karma and impermanence.
Vaiśampāyana reports that the Vṛṣṇis, compelled by the power of a curse, turned on one another and were annihilated. The Pāṇḍavas, on hearing this, were overwhelmed with sorrow and disbelief—especially regarding any report implying the end of Śrī Kṛṣṇa.