Shloka 58
ततो धनुज्यातलबाणनि:स्वनै: प्रसहा[ कृत्वा च रिपून् हतप्रभान् । संछादयित्वा तु कुरून् शरोत्तमै: कपिध्वज: पक्षिवरध्वजश्ष
tato dhanujyātala-bāṇa-niḥsvanaiḥ prasahya kṛtvā ca ripūn hata-prabhān | saṃchādayitvā tu kurūn śarottamaiḥ kapidhvajaḥ pakṣivara-dhvajaś ca ||
பின்னர் வில்லின் நாண் ஒலி, கைத்தட்டின் அதிர்வு, அம்புகளின் இடிமுழக்கம் ஆகியவற்றால் அவன் எதிரிகளின் ஒளியை வலியுறச் சோரச் செய்தான். மேலும் சிறந்த அம்புகளின் மழையால் கௌரவர் படையை மூடினான்; கபித்வஜனும் பறவையுயர்த்வஜனும்—இருவரும் போர்க்களத்தைச் சுற்றிலும் மறைத்ததுபோல், இடையறாத போரழுத்தத்துடன் தாக்கினர்.
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the kṣatriya ethic of steadfastness and skill in battle: decisive action, disciplined force, and unwavering engagement in one’s appointed duty, even amid overwhelming violence.
Śalya describes the clash intensifying: Arjuna (monkey-bannered) and Karna (bird-bannered) unleash powerful volleys, the roar of bows and arrows filling the field as the Kuru forces are blanketed by superior missiles.