Shloka 56
महेन्द्रवाहप्रतिमेन तायुभौ महेन्द्रवीर्यपप्रतिमानपौरुषौ । सुवर्णमुक्तामणिवज्विद्रुमै- रलंकृतावप्रतिमेन रंहसा
mahendrāvāha-pratimena tāv ubhau mahendra-vīrya-pratimānapauruṣau | suvarṇa-muktā-maṇi-vajra-vidrumair alaṅkṛtāv apratimena raṁhasā ||
சல்யன் கூறினான்—அந்த இருவர், ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனும், இந்திரனுடைய ரதத்துக்கு ஒப்பான ஒரே ரதத்தில் ஏறினர். வீரத்திலும் ஆண்மைப் பெருமையிலும் அவர்கள் இந்திரனை ஒத்தவர்கள்; ஒப்பற்ற வேகத்துடன் ஒளிர்ந்து, பொன், முத்து, மணிகள், வைரம், பவளம் ஆகிய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர். இவ்வாறு அச்சமின்றி, பிரகாசமுடன், போர்க்களத்தில் அவர்கள் தெய்வீக சக்திகள் உடலெடுத்ததுபோல் தோன்றினர்—போரின் பயங்கரத்தினிடையிலும் தன்னம்பிக்கையும் தர்மநிலையான உறுதியும் வெளிப்படுத்தி.
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical ideal of fearless resolve and disciplined prowess in a righteous cause: true strength is not mere aggression but confident steadiness aligned with duty, symbolized by Kṛṣṇa and Arjuna appearing ‘Indra-like’—power guided by higher purpose.
Śalya describes Kṛṣṇa and Arjuna entering or standing in the battle on a chariot likened to Indra’s—swift, incomparable, and richly adorned—highlighting their formidable presence and the awe they inspire among warriors.