Shloka 3
सुविद्वलद्धिश्व गतासुभिश्न प्रध्वस्तवर्मायुधचर्मखड््गै: । वज्ापविद्धैरिव चाचलोत्तमै- विभिन्नपाषाणमहाद्रुमौषधै:
śalya uvāca | suvidvaladdhiśva-gatāsubhiś ca pradhvasta-varmāyudha-carma-khaḍgaiḥ | vajrāpaviddhair iva cācalottamaiḥ vibhinna-pāṣāṇa-mahādrumauṣadhaiḥ ||
சல்யன் உரைத்தான்—இங்கே சிலர் வேதனையில் துடித்துத் துடித்து உயிர் விடுகின்றனர்; சிலர் ஏற்கெனவே உயிரற்றோர். கவசம், ஆயுதம், கேடயம், வாள் அனைத்தும் சிதைந்து கிடக்கின்றன. இது இந்திரனின் வஜ்ரத்தால் உயர்ந்த மலைகள் பிளந்துபோய், பாறைகள், பெருமரங்கள், மூலிகைகள் நொறுங்கிச் சிதறியதுபோல் தோன்றுகிறது।
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the devastating, leveling power of war: even the mightiest—likened to mountains—are shattered. It implicitly warns that martial glory culminates in ruin and suffering, urging sober reflection on the ethical cost of violence even within kṣatriya duty.
Śalya addresses a king on the battlefield, pointing out the horrific scene of dead and dying men, horses, and elephants. He uses a vivid simile: the wreckage of armor and bodies looks like great mountains smashed by Indra’s thunderbolt, with rocks, trees, and herbs scattered.