Shloka 24
इत्येवमुक्त्वा विरराम शल्यो दुर्योधनं शोकपरीतचेता: । हा कर्ण हा कर्ण इति ब्रुवाण- मार्त विसंज्ञं भृशमश्रुनेत्रम्
ity evam uktvā virarāma śalyo duryodhanaṃ śokaparītacetāḥ | hā karṇa hā karṇa iti bruvāṇaṃ ārta-visañjñaṃ bhṛśam aśrunetram ||
இவ்வாறு சொல்லி சல்யன் மௌனமானான்; அவன் மனம் துயரால் மூழ்கியது. துரியோதனனும் வேதனையுடன் “அய்யோ கர்ணா! அய்யோ கர்ணா!” என்று அலறினான். அவன் தன்னிலை இழந்தான்; அவன் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் இடையறாது வேகமாகப் பெருகி ஓடியது.
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the human cost of war: even kings and commanders are undone by grief. It implicitly warns that attachment to power and reliance on a single champion culminate in collapse when that support is lost, revealing the fragility of adharma-driven ambition.
After speaking to Duryodhana, Śalya stops, overcome with sorrow. Duryodhana, devastated by Karṇa’s fall, repeatedly cries out Karṇa’s name, becomes nearly senseless, and weeps uncontrollably.