Shloka 303
जवेनाभ्यपतन् हृष्टा घ्नन्तो दौर्योधनं बलम् । दूसरी ओर पराक्रमी अर्जुनने रथसेनापर आक्रमण किया। माद्रीकुमार नकुल-सहदेव और महारथी सात्यकि हर्षमें भरकर दुर्योधनकी सेनाका संहार करते हुए बड़े वेगसे शकुनिपर टूट पड़े
javena abhyapatan hṛṣṭā ghnantaḥ dauryodhanaṃ balam | dvitīyāṃ diśi parākramī arjunaḥ ratha-senām upari ākrāmat | mādrī-kumārau nakula-sahadevau ca mahā-rathī sātyakiś ca harṣeṇa pūritāḥ duryodhanasya senāṃ saṃharantaḥ mahā-javena śakunim upari nipetuḥ |
சஞ்சயன் கூறினான்—மகிழ்ச்சியுடன் அவர்கள் பேர்வேகத்தில் பாய்ந்து, துரியோதனனின் படைகளை வெட்டி வீழ்த்தினர். மறுபுறம், வல்லமைமிகு அர்ஜுனன் ரதப் படைப்பிரிவுகள்மீது தாக்குதல் தொடங்கினான். மாத்ரியின் மகன்கள் நகுலன்–சகதேவன் மற்றும் மகாரதன் சாத்தியகியும் உற்சாகம் நிறைந்து, துரியோதனனின் படைகளை அழித்துக்கொண்டே பேரவேகத்தில் சகுனியின்மேல் பாய்ந்தனர்.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a battlefield ethic of targeting decisive nodes—leaders and instigators—rather than merely clashing with anonymous masses. It also reflects kṣatriya-dharma in its stark form: disciplined courage, coordinated assault, and the pursuit of strategic objectives amid the moral gravity of large-scale destruction.
Sañjaya reports that the Pāṇḍava side surges forward: Arjuna attacks the chariot formations, while Nakula, Sahadeva, and Sātyaki—exultant and forceful—cut through Duryodhana’s troops and then rush to engage Śakuni directly.