इस प्रकार श्रीमह्याभारत कर्णपर्वमें कर्णके रथके पह्ियेका पृथ्वीमें फैसना--इस विषयसे सम्बन्ध रखनेवाला नब्बेवाँ अध्याय पूरा हुआ ॥/ ९० ॥। (दाक्षिणात्य अधिक पाठके २ श्लोक मिलाकर कुल ११८ श्लोक हैं।) वश ःःस बछ। अप ऋाल>ज | ः ! कर्णद्वारा पृथ्वीमें एकनवतितमो<ध्याय: भगवान् श्रीकृष्णका कर्णको चेतावनी देना और कर्णका वध संजय उवाच तमब्रवीद् वासुदेवो रथस्थो राधेय दिष्ट्या स्मरसीह धर्मम् प्रायेण नीचा व्यसनेषु मग्ना निन्दन्ति दैवं कुकृतं न तु स््वम्,संजय कहते हैं--राजन्! उस समय रथपर बैठे हुए भगवान् श्रीकृष्णने कर्णसे कहा --राधानन्दन! सौभाग्यकी बात है कि अब यहाँ तुम्हें धर्मकी याद आ रही है! प्राय: यह देखनेमें आता है कि नीच मनुष्य विपत्तिमें पड़नेपर दैवकी ही निन््दा करते हैं। अपने किये हुए कुकर्मोंकी नहीं
sañjaya uvāca | tam abravīd vāsudevo rathastho rādhēya diṣṭyā smarasīha dharmam | prāyeṇa nīcā vyasaneṣu magnā nindanti daivaṃ kukṛtaṃ na tu svam ||
இவ்வாறு ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் கர்ணபர்வத்தில், கர்ணனின் ரதச்சக்கரம் பூமியில் சிக்கிய நிகழ்வைச் சார்ந்த தொண்ணூறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது ॥90॥ அடுத்து தொண்ணூற்றொன்றாம் அத்தியாயம். சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது ரதத்தில் அமர்ந்திருந்த வாசுதேவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ராதேயன் கர்ணனை நோக்கி சொன்னான்—“இங்கே இப்போது உனக்கு தர்மம் நினைவுக்கு வருவது நல்வாழ்த்துக்குரியது. பொதுவாகத் தாழ்ந்தோர் துன்பத்தில் மூழ்கும்போது விதியையே பழிப்பார்கள்; தங்கள் செய்த தீச்செயல்களை அல்ல.”
संजय उवाच
Krishna underscores moral accountability: in adversity, one should not blame fate alone but recognize one’s own actions (kukṛta) and responsibility within dharma.
On the battlefield, Krishna—on the chariot—addresses Karna at a critical moment, remarking pointedly that Karna’s sudden appeal to dharma in crisis contrasts with the common tendency to blame destiny rather than one’s own wrongdoing.