Shloka 80
ततः किरीटी भृशमुग्रनि:स्वनं महाशरं सर्पविषानलोपमम् । अयस्मयं रौद्रमहास्त्रसम्भृतं महाहवे क्षेप्तुमना महामति:,तब परम बुद्धिमान् किरीटधारी अर्जुनने उस महासमरमें कर्णपर भयानक शब्द करनेवाले, सर्पवविष और अग्निके समान तेजस्वी लोहनिर्मित तथा महारौद्रास्त्रसे अभिमन्त्रित विशाल बाण छोड़नेका विचार किया
tataḥ kirīṭī bhṛśam ugraniḥsvanaṃ mahāśaraṃ sarpaviṣānalopamam | ayasmayaṃ raudramahāstrasambhṛtaṃ mahāhave kṣeptumanā mahāmatiḥ ||
சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது பேரறிவுடைய, கிரீடம் சூடிய அர்ஜுனன், அந்தப் பெரும்போரில் கர்ணனை நோக்கி எறிய ஒரு மாபெரும் அம்பை எறியத் தீர்மானித்தான். அது மிகக் கொடூரமான முழக்கத்துடன் கர்ஜித்தது; பாம்பின் விஷமும் தீயும் போன்ற தகதகப்பான ஒளியுடன் எரிந்தது; இரும்பால் செய்யப்பட்டு, பயங்கரமான மஹாரௌத்ராஸ்திரத்தின் மந்திரவலிமையால் ஆற்றலூட்டப்பட்டிருந்தது.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral tension of warfare: even a righteous warrior may feel compelled to employ terrifying, mantra-empowered force when facing a formidable opponent. It invites reflection on proportionality, restraint, and the ethical cost of escalation—even when one believes one fights for dharma.
Sañjaya describes Arjuna preparing to launch a massive, iron arrow, charged with a fierce great astra, roaring loudly and likened to venom and fire—directed against Karṇa in the thick of the great battle.