Shloka 96
ततो5पलायन्त विहाय कर्ण तवात्मजा: कुरवो ये5वशिष्टा: । हतानपाकीर्य शरक्षतांश्न लालप्यमानांस्तनयान् पितृश्च
tato 'palāyanta vihāya karṇa tavātmajāḥ kuravo ye 'vaśiṣṭāḥ | hatān apākīrya śarakṣatāṃś ca lālapyamānāṃs tanayān pitṝṃś ca ||
அப்போது கர்ணனை விட்டுவிட்டு உமது மீதமிருந்த புதல்வர்கள்—குருக்கள்—ஓடினர். பின்னால் கொல்லப்பட்டவர்களைச் சிதறவிட்டு, அம்புகளால் காயமுற்ற உடலுடன், தங்கள் மகன்களையும் தந்தைகளையும் அழைத்து அலறியபடி துயரத்தில் ஓடினர்.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the human and ethical aftermath of war: when a cause is sustained by adharma and pride, defeat brings not only tactical loss but a collapse into fear and lamentation. It also shows how, amid violence, the deepest cries return to family—sons and fathers—revealing the cost borne by lineages.
After Karṇa is abandoned or has fallen from effective command, the remaining Kuru fighters—identified as Dhṛtarāṣṭra’s sons and their side—panic and flee. They leave the battlefield strewn with the dead, while they themselves are wounded by arrows and cry out in grief for their kin.