Shloka 115
“गोविन्द! जैसे मतवाला हाथी फले-फूले वृक्षको तोड़ डालता है, उसी प्रकार आज मैं इस कर्णको मथ डालूँगा। आप यह सब कुछ अपनी आँखों देखेंगे ।।
govinda! yathā mattaḥ hastī phala-phulle vṛkṣaṁ toḍayati, tathā adya ahaṁ imaṁ karṇaṁ mathiṣyāmi; tvam etat sarvaṁ svacakṣuṣā drakṣyasi. adya tā madhurā vācaḥ śrotāsi madhusūdana; diṣṭyā jayasi vārṣṇeya iti karṇe nipātite.
சஞ்சயன் கூறினான்— “கோவிந்தா! மதம் கொண்ட யானை கனியும் மலரும் நிறைந்த மரத்தை முறித்து வீழ்த்துவது போல, இன்று நான் கர்ணனை நசுக்குவேன். இதையெல்லாம் நீ உன் கண்களாலேயே காண்பாய். இன்று, ஓ மதுசூதனனே, நீ அந்த இனிய சொற்களை கேட்பாய்— ‘வ்ருஷ்ணிவீரனே! நல்விதியால் உனக்கே வெற்றி’—அவை கர்ணனின் காதில் விழும் போது।”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the war-time psychology of certainty and boast, framed against the idea of diṣṭi (fortune) and the presence of Krishna as a moral and strategic witness. It shows how victory is rhetorically claimed as ‘auspiciously destined,’ even while the ethical weight of violence remains implicit.
Sanjaya reports a warrior’s fierce declaration to Krishna: he will crush Karna like a maddened elephant breaking a flourishing tree, and Krishna will see it directly. The speaker anticipates the moment when words of victory—‘By good fortune you are victorious, O Varshneya’—will be heard in Karna’s presence.