Shloka 101
इसी प्रकार शल्यने भी कमलनयन श्रीकृष्णकी ओर दृष्टिपात किया; परंतु वहाँ विजय श्रीकृष्णकी ही हुई। उन्होंने अपने नेत्ररूपी बाणोंसे शल्यको पराजित कर दिया ।।
tathā śalyenāpi kamalanayanaṃ śrīkṛṣṇaṃ prati dṛṣṭipātaḥ kṛtaḥ; kintu tatra jayaḥ śrīkṛṣṇasyaiva babhūva. sa netra-śaraireva śalyaṃ parājigāya. karṇaṃ cāpy ajayad dṛṣṭyā kuntīputro dhanañjayaḥ. athābravīt sūtaputraḥ śalyam ābhāṣya sasmitaṃ— “śalya, satyaṃ vada; yadi kadācit adya raṇabhūmau kuntīputro ’rjunaḥ mām iha hanyāt, tvaṃ asmin saṃgrāme kiṃ kariṣyasi?”
சஞ்சயன் கூறினான்—அதேபோல் சல்யனும் தாமரைநயனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை நோக்கிப் பார்வை செலுத்தினான்; ஆனால் அங்கே வெற்றி கிருஷ்ணனுக்கே—அவர் கண்களெனும் அம்புகளால் சல்யனை வென்றார். அதுபோல குந்தியின் மகன் தனஞ்சயனும் தன் பார்வையால் கர்ணனை அடக்கினான். பின்னர் தேரோட்டியின் மகன் கர்ணன் புன்னகையுடன் சல்யனை நோக்கி—“சல்யா! உண்மை சொல்; இன்று போர்க்களத்தில் குந்தியின் மகன் அர்ஜுனன் என்னை இங்கே கொன்றுவிட்டால், நீ இந்தப் போரில் என்ன செய்வாய்?” என்றான்.
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how inner resolve and moral-spiritual authority can manifest as victory even without weapons—symbolized by ‘eye-arrows.’ It also foregrounds the ethical demand for truthful counsel in war: Karṇa presses Śalya to speak honestly about his intentions and conduct if Karṇa falls.
Sañjaya describes a tense exchange of looks: Kṛṣṇa’s gaze overpowers Śalya, and Arjuna’s gaze overpowers Karṇa. Immediately after, Karṇa—smiling but probing—questions Śalya about what Śalya will do in the battle if Arjuna kills Karṇa that very day.