Shloka 2
ट्रपदसुतवरिष्ठा: पठ्च शैनेयषष्ठा द्रुपददुहितृपुत्रा: प्च चामित्रसाहा: । द्विरदरथनराश्चान् सूदयन्तस्त्वदीयान् भुजगपतिनिकाशैर्मार्गणैरात्तशस्त्रा:
drupadasutavariṣṭhāḥ pañca śaineyaṣaṣṭhā drupadaduhitṛputrāḥ pañca cāmitrasāhāḥ | dviradarathanarāś cān sūdayantas tvadīyān bhujagapatinikāśair mārgaṇair āttaśastrāḥ ||
சஞ்சயன் கூறினான்—மன்னா! துருபதனின் ஐந்து சிறந்த புதல்வர்கள், ஆறாவதாக ஷைனேயன் (சாத்யகி), மேலும் த்ரௌபதியின் ஐந்து புதல்வர்கள்—இவ்வெல்லாம் அஞ்சாத வீரர்கள் ஆயுதங்களை ஏந்தி ரதங்களில் விரைந்து வந்தனர். நாகராஜனை ஒத்த கொடிய அம்புகளால் உங்கள் படையின் யானை, குதிரை, ரதம், காலாட் படைகளை வெட்டி வீழ்த்திக்கொண்டே முன்னேறினர். அவர்களின் கொடிகள் காற்றின் வேகத்தில் பறந்தன; குதிரைகள் துள்ளி ஓடின; அவர்கள் அனைவரும் பெருங்குரலால் கர்ஜித்தபடி அணைந்தனர்।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds kṣatriya-dharma in its epic form: disciplined courage and coordinated action in defense of one’s side. Ethically, it also highlights how war magnifies collective responsibility—heroes act not as isolated individuals but as a unit whose prowess brings large-scale consequences to entire armies.
Sañjaya reports to the king that a compact strike-force has arrived: Drupada’s five sons, Sātyaki as the sixth, and Draupadī’s five sons. Armed and advancing rapidly in chariots, they are slaughtering the king’s troops—elephants, chariots, and infantry—using deadly, serpent-like arrows, with banners streaming and battle-cries resounding.