क्रुद्धेन धावन् समरे जिधघांसु: कर्णात्मजं पाण्डुसुतो नृवीर: । राजन्! उस महासमरमें कुपित हुए वृषसेनके द्वारा अत्यन्त घायल किये गये वेगवान् वीर पाण्डुपुत्र नकुल कर्णके पुत्रको मार डालनेकी इच्छासे उसकी ओर दौड़े ।। वितत्य पक्षौ सहसा पतन्तं श्येनं यथैवामिषलुब्धमाजौ
sañjaya uvāca | kruddhena dhāvan samare jighāṃsuḥ karṇātmajaṃ pāṇḍusuto nṛvīraḥ | rājan! tasmin mahāsamare kupitena vṛṣaseṇena atyanta-ghālitāḥ vegavān vīraḥ pāṇḍuputro nakulaḥ karṇasya putraṃ mārayituṃ icchayā tasyābhimukhaṃ dudrāva || vitatya pakṣau sahasā patantaṃ śyenaṃ yathaivāmiṣa-lubdham ājau ||
சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே, அந்த மாபெரும் போரில் கோபம் கொண்டு பாண்டுவின் மகன் வீர நகுலன், கர்ணனின் மகனை கொல்லும் நோக்குடன் அவனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். போர்க்களத்தில் இறக்கைகளை விரித்து திடீரென பாய்ந்து விழும் இரைவேட்கை கொண்ட கழுகுபோல் அவன் அவன்மேல் பாய்ந்தான்.
संजय उवाच
The verse highlights how anger and injury can narrow a warrior’s mind into single-pointed vengeance; even within kṣatriya-dharma, wrath-driven intent intensifies violence and accelerates escalation on the battlefield.
After being badly wounded by Vṛṣasena, Nakula becomes enraged and charges toward Karṇa’s son with the intent to kill, compared to a hawk suddenly diving on prey in the midst of battle.