Shloka 49
धृतराष्ट्रस्य दौरात्म्यात् सपुत्रस्य सदा वयम् | “मुझे प्रमाणकोटितीर्थमें विष पिलाकर नदीमें डाल दिया गया
dhṛtarāṣṭrasya daurātmyāt saputrasya sadā vayam | ity uktvā vacanaṁ rājan jayaṁ prāpya vṛkodaraḥ | punar āha mahārāja smayaṁs tau keśavārjunau ||
சஞ்சயன் கூறினான்—துரிதராஷ்டிரனும் அவன் புதல்வர்களும் செய்த தீயொழுக்கத்தினால் நாங்கள் எப்போதும் துன்பங்களை அனுபவித்தோம். இவ்வாறு சொல்லி, அரசே, வெற்றியைப் பெற்ற வ்ருகோதரன் (பீமன்) புன்னகையுடன் மீண்டும் கேசவனையும் அர்ஜுனனையும் நோக்கி உரைத்தான்.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores moral causality and accountability: prolonged injustice and cruelty (daurātmya) by a ruler and his heirs generate suffering and ultimately invite a forceful response framed as just recompense within the dharma of war.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Bhīma, having achieved a battlefield victory, speaks again to Kṛṣṇa and Arjuna. The line links the present triumph to the earlier wrongs attributed to Dhṛtarāṣṭra and his sons.