Shloka 206
ते पाणिना कतरेणावकृष्टा- स्तद् ब्रूहि त्वां पृष्छति भीमसेन: । वे उससे इस प्रकार बोले--“दुरात्मन! याद है न वह दिन
te pāṇinā katareṇāvakṛṣṭās tad brūhi tvāṃ pṛcchati bhīmasenaḥ |
சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது பீமசேனன் அவனிடம் சொன்னான்—“அவளுடைய கூந்தலை எந்தக் கையால் இழுத்தாய்? சொல்; பீமசேனன் உன்னிடம் கேட்கிறான், பதிலும் கோருகிறான். துராத்மா, கர்ணன் துரியோதனனுடன் சேர்ந்து மகிழ்ச்சியில் என்னை ‘காளை’ என்று இழிவுபடுத்திய அந்த நாள் நினைவிருக்கிறதா? ராஜசூய யாகத்தில் அவப்ருத ஸ்நானத்தால் புனிதமான மகாராணி த்ரௌபதியின் கூந்தலை எந்தக் கையால் இழுத்தாய்—சொல்!”
संजय उवाच
Educational Q&A
Adharma—especially the humiliation of a protected woman and the violation of honor—creates an inescapable moral liability. The verse frames justice as accountability: the wrongdoer must face the deed, name it, and bear its consequences.
In the midst of the war narrative, Sañjaya reports a pointed challenge: Bhīma demands that the offender identify the very hand used to drag Draupadī’s hair. The question recalls the earlier outrage and turns memory into a direct accusation on the battlefield.