Shloka 20
उवाच तदगौरिति यद् ब्रुवाणो हृष्टो वदे: कर्णसुयोधना भ्याम् । ये राजसूयावभूथे पवित्रा जाता: कचा याज्ञसेन्या दुरात्मन्
uvāca tad agaur iti yad bruvāṇo hṛṣṭo vadeḥ karṇa-suyodhanābhyām | ye rājasūyāvabhūthe pavitrā jātāḥ kacā yājñasenyā durātman ||
சஞ்சயன் கூறினான்—நீ ‘இது முறையல்ல’ என்று சொன்னபோது, ஒரு வகை மகிழ்ச்சியோடு கர்ணனையும் சுயோதனனையும் நோக்கி உரைத்தாய். ஆனால் ராஜசூய அவப்ருத ஸ்நானத்துடன் தொடர்புடைய பரிசுத்தச் சடங்கால் தூய்மையடைந்தவர்கள், யாகக் கிரியையால் பிறந்து சாஸ்திரப்படி சீர்பெற்றவர்கள்—தீய மனத்தவனே, யாஜ்ஞசேனியைப் பற்றியும் நீ அவர்களை இகழ்கிறாய்.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse critiques speech that violates propriety (gaurava) and dharma: even in war, exulting in disrespectful words—especially against the ritually honored and against Yājñasenī—signals moral corruption (durātman).
Sañjaya reports a moment where the addressed person speaks with pleased excitement to Karṇa and Suyodhana, calling something ‘improper,’ while simultaneously showing contempt toward figures associated with sacred rites and toward Yājñasenī (Draupadī).