Shloka 13
भीमो<पि वेगादवतीर्य यानादू दुःशासनं वेगवानभ्यधावत् | ततः स्मृत्वा भीमसेनस्तरस्वी सापत्नकं यत् प्रयुक्त सुतैस्ते
sañjaya uvāca |
bhīmo 'pi vegād avatīrya yānād duḥśāsanaṃ vegavān abhyadhāvat |
tataḥ smṛtvā bhīmasenas tarasvī sāpatnakaṃ yat prayuktaṃ sutais te ||
சஞ்சயன் கூறினான்— பீமனும் வேகமாகத் தேரிலிருந்து இறங்கி துச்சாசனன் நோக்கி பெருவேகத்தில் பாய்ந்தான். அப்போது வல்லமைமிக்க பீமசேனனுக்கு, உன் மகன்கள் செய்த பகைமையுடனான அவமதிப்புகளும் விரோதச் செயல்களும் நினைவுக்கு வந்தன; அந்த நினைவே போரின் நடுவே அவன் உறுதியை மேலும் கூர்மையாக்கியது.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how remembrance of past injustice can intensify resolve in conflict; ethically, it invites reflection on the thin line between righteous accountability and consuming vengeance in war.
Bhīma jumps down from his chariot and charges directly at Duḥśāsana, driven by recollection of the Kauravas’ hostile acts against the Pāṇḍavas.