Shloka 27
अरौत्सीत् पार्थिवं क्षत्रमृते यादवकौरवान् । त॑ श्रुत्वा निहतं कर्ण द्वैरथे सव्यसाचिना
arautsīt pārthivaṃ kṣatram ṛte yādava-kauravān | taṃ śrutvā nihataṃ karṇaṃ dvairathe savyasācinā ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்—யாதவர்கள் மற்றும் கௌரவர்கள் தவிர மற்ற அரச க்ஷத்திரியர் கூட்டம் பெரும் அலறலை எழுப்பியது. சவ்யசாசி அர்ஜுனன் இரு ரதப் போரில் கர்ணனை கொன்றான் என்று கேட்டதும், மற்றவர்கள் துயரும் அச்சமும் கொண்டு கலங்கினர்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and psychological weight of war: the fall of a great warrior like Karṇa sends shockwaves through the broader kṣatriya world, revealing how fame, fear, and grief shape conduct. It also points to factional conditioning—those most tightly bound to the immediate parties (Yādavas and Kauravas) are portrayed as not joining the general outcry, suggesting restraint, political calculation, or hardened loyalty amid catastrophe.
News spreads that Karṇa has been slain by Arjuna (Savyasācin) in a direct chariot-to-chariot duel. The assembled royal warriors react with a loud cry of lamentation and alarm, while the Yādavas and Kauravas are singled out as exceptions to this general outburst.