महाद्विपानां सरलद्रुमोपमा: करा निकृत्ता: प्रपतन्त्यमी क्षुरै: । किरीटिना तेन पुन: ससादिन: शरैनिकृत्ता: कुलिशैरिवाद्रय:,अर्जुनके छुरनामक बाणोंसे कटे हुए ये बड़े-बड़े हाथियोंके शुण्डदण्ड देवदारुके समान गिर रहे हैं। फिर उन्हीं किरीटीके बाणोंसे छिन्न-भिन्न हो वज्रके मारे हुए पर्वतोंके समान वे हाथी सवारोंसहित धराशायी हो रहे हैं
mahādvipānāṁ saraladrumopamāḥ karā nikṛttāḥ prapatanty amī kṣuraiḥ | kirīṭinā tena punaḥ sasādinaḥ śarair nikṛttāḥ kuliśair ivādrayaḥ ||
இந்தப் பெருயானைகளின் துதிக்கைத் தண்டுகள் உயர்ந்த தேவதாரு மரங்களைப் போல; கூர்மையான அம்புகளால் வெட்டப்பட்டு கீழே விழுகின்றன. மீண்டும் அந்தக் கிரீடிதாரியின் அம்புகளால் சிதறடிக்கப்பட்டு, அவை சவாரிகளுடன் வஜ்ரத்தால் பிளந்த மலைகளைப் போல தரையில் சரிகின்றன.
विशोक उवाच
The verse underscores the overwhelming power of disciplined martial skill in war while simultaneously highlighting the grim consequences of battle—strength and duty (kṣatriya action) unfold amid unavoidable destruction.
A narrator describes Arjuna (Kirīṭin) cutting down the elephants’ trunk/forelimb-like members with razor-edged arrows; the elephants then collapse with their riders, compared to mountains shattered by a thunderbolt.