Shloka 105
“अर्जुन! तुम्हें ज्ञात होना चाहिये कि पांचालयोद्धा, द्रौपदीके पुत्र, धृष्टद्युम्न, शिखण्डी, धृष्टद्युम्नके पुत्रजण, नकुल-कुमार शतानीक, नकुल-सहदेव, दुर्मुख, जनमेजय, सुधर्मा और सात्यकि--ये सब-के-सब कर्णके वशमें पड़ गये हैं ।।
sañjaya uvāca |
abhyāhatānāṃ karṇena pāñcālānām asau raṇe |
śrūyate ninado ghoras tvadbandhūnāṃ paraṃtapa ||
சஞ்சயன் கூறினான்—அர்ஜுனா! பாஞ்சால வீரர்கள், த்ரௌபதியின் புதல்வர்கள், த்ருஷ்டத்யும்னன், சிகண்டி, த்ருஷ்டத்யும்னனின் புதல்வர்கள், நகுலன் புதல்வன் சதானீகன், நாகுலி, நகுலன்-சகதேவன், துர்முகன், ஜனமேஜயன், சுதர்மா, சாத்தியகி—இவர்கள் அனைவரும் கர்ணனின் வலிமைக்குள் அகப்பட்டனர் என்பதை அறிந்துகொள். பகைவரைச் சுடும் வீரனே! போர்க்களத்தில் கர்ணனால் காயமடைந்த உன் உறவினரான பாஞ்சாலர்களின் அந்தக் கொடிய அலறல் தெளிவாகக் கேட்கிறது।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of warfare: tactical success (Karṇa’s blows) is inseparable from human suffering (the dreadful cries of allies). It implicitly urges discernment about the consequences of violence even when performed under kṣatriya-duty.
Sañjaya reports to Arjuna that the Pāñcāla forces—counted among Arjuna’s allies/kinsmen—have been grievously struck by Karṇa, and their terrible cries are clearly heard across the battlefield.