Shloka 25
निशम्य तत् पार्थवचोडब्रवीदिदं धनंजयं धर्मभूतां वरिष्ठ:,अर्जुनका यह वचन सुनकर धर्मात्माओंमें श्रेष्ठ श्रीकृष्णने उनसे कहा--'पार्थ! राजा युधिष्ठिरको “तू” ऐसा कहकर तुम इतने घोर दु:खमें क्यों डूब गये? शत्रुसूदन! क्या तुम आत्मघात करना चाहते हो? किरीटधारी वीर! साधुपुरुषोंने कभी ऐसा कार्य नहीं किया है
niśamya tat pārthavaco ’bravīd idaṃ dhanañjayaṃ dharmabhūtāṃ variṣṭhaḥ | “pārtha! rājānaṃ yudhiṣṭhiraṃ ‘tvam’ iti bruvan kathaṃ tvaṃ ghore duḥkhe nimagno ’si? śatrusūdana! kim ātmaghātaṃ kartum icchasi? kirīṭin vīra! sādhu-puruṣāḥ kadācana naivam ācariṣyan” iti ||
சஞ்சயன் கூறினான்—பார்த்தனின் சொற்களை கேட்டுத் தர்மவான்களில் முதன்மையான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தனஞ்சயனிடம் கூறினான்—“பார்த்தா! யுதிஷ்டிர மன்னனை ‘நீ’ என்று சொல்லிவிட்டதற்காகவே நீ ஏன் இத்தனை கொடிய துயரில் மூழ்கினாய்? பகைவரை அழிப்பவனே! நீ உன்னை அழித்துக்கொள்ள விரும்புகிறாயா? கிரீடம் தரித்த வீரனே! நல்லோர்கள் இவ்வாறு ஒருபோதும் நடந்ததில்லை.”
संजय उवाच
Educational Q&A
Kṛṣṇa restrains Arjuna from collapsing into despair and from any thought of self-harm, emphasizing that momentary lapses in etiquette or speech should not lead to destructive guilt; noble conduct requires steadiness, self-command, and proportional response.
After Arjuna speaks in a way that troubles him—addressing Yudhiṣṭhira too familiarly—he is overwhelmed by remorse. Sañjaya reports that Kṛṣṇa, described as foremost among the righteous, rebukes and steadies Arjuna, questioning his plunge into grief and warning that the virtuous do not resort to self-destruction.