Shloka 29
इति शल्यवच: श्रुत्वा राधेय: पृथिवीपते,पृथ्वीनाथ! शल्यकी यह बात सुनकर तथा महासमरमें दुर्योधनको भीमसेनसे ग्रस्त हुआ देखकर शल्यके वचनोंसे प्रेरित हो राजाको अधिक चाहनेवाला पराक्रमी कर्ण अजातशत्रु युधिष्ठिर और माद्रीकुमार पाण्डुपुत्र नकुल-सहदेवको छोड़कर आपके पुत्रकी रक्षा करनेके लिये दौड़ा
iti śalyavacaḥ śrutvā rādhēyaḥ pṛthivīpate | pṛthvīnātha śalyakī yā bāta sunkara tathā mahāsamareṃ duryodhanaṃ bhīmasenena grastaṃ dṛṣṭvā śalyavacanaiḥ preritō rājānam adhikaṃ cāhayamānaḥ parākramaḥ karṇaḥ ajātaśatruṃ yudhiṣṭhiraṃ ca mādrīkumarau pāṇḍuputrau nakula-sahadevau ca tyaktvā tava putrasya rakṣaṇāya daudāva ||
சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே! சல்யனின் சொற்களை கேட்டும், மாபெரும் போரில் பீமசேனன் துரியோதனனைப் பிடித்து அடக்கி வைத்ததை கண்டும், சல்யவாக்கால் தூண்டப்பட்டும் அரசன்பால் மிகுந்த பற்றால் உந்தப்பட்டும் வீர ராதேய கர்ணன், அஜாதசத்ரு யுதிஷ்டிரனையும் மாத்ரீபுத்ரர்களான நகுலன்–சகதேவனையும் விட்டு, உமது மகனை காக்க வேகமாக ஓடினான்.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical tension between personal loyalty and broader martial duty: Karṇa’s immediate choice is driven by attachment and obligation to Duryodhana, showing how allegiance can override other strategic or moral considerations in war.
After hearing Śalya’s remarks and seeing Duryodhana in danger under Bhīma’s assault, Karṇa stops focusing on other Pāṇḍava targets (Yudhiṣṭhira, Nakula, Sahadeva) and rushes to defend Duryodhana.