कर्णनिधनश्रवणम् — Hearing of Karṇa’s Fall and Dhṛtarāṣṭra’s Lament
अभिमन्योर्व॑ं श्रुत्वा प्रतिज्ञामपि चात्मन: । धनंजयेन विक्रम्प गमितो यमसादनम्,जो समरभूमिमें कर्णके समान ही पराक्रमी था, शीघ्रतापूर्वक अस्त्र चलानेवाला, सुदृढ़ बल-विक्रमसे सम्पन्न और महान् तेजस्वी था, वह कर्णपुत्र वृषसेन अभिमन्युका वध सुनकर की हुई अपनी प्रतिज्ञाको याद रखनेवाले अर्जुनके साथ भिड़कर कर्णके देखते-देखते उनके द्वारा यमलोक पहुँचा दिया गया
sañjaya uvāca |
abhimanyor vadhaṃ śrutvā pratijñām api cātmanaḥ |
dhanañjayena vikramya gamito yamasādanam ||
சஞ்சயன் கூறினான்—அபிமன்யுவின் வதத்தை கேட்டும், தன் சபதத்தை நினைத்தும், போரில் கர்ணனுக்கு இணையான வீரத்துடன், விரைவாயுதப் பயன்பாட்டில் தேர்ந்த, உறுதியான வலிமை-வீரத்துடன் மகத்தான ஒளியால் விளங்கிய அந்த வீரன் தனஞ்சயன் அர்ஜுனனுடன் மோதினான்; கர்ணன் கண்முன்னே அர்ஜுனன் அவனை வீழ்த்தி யமனின் இல்லத்திற்குக் அனுப்பினான்.
संजय उवाच
The verse highlights the ethical power of a remembered vow (pratijñā) in a kṣatriya context: grief over a loved one’s death is transformed into disciplined resolve, and duty-bound action is carried through even amid the chaos of battle.
After Abhimanyu is slain, Vṛṣasena (Karṇa’s son), renowned for valor, confronts Arjuna. Arjuna, recalling his vow connected with Abhimanyu’s death, fights him and kills him, sending him to Yama’s abode, and this occurs in Karṇa’s presence.