Shloka 26
युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
तब क्रूर पराक्रमी राधापुत्र कर्णने थोड़ी ही देरमें होशमें आकर राजा युधिष्ठिरको मार डालनेका विचार किया ।। स हेमविकृतं चापं विस्फार्य विजयं महत् | अवाकिरदमेयात्मा पाण्डवं निशितै: शरै:,उस अमेय आत्मबलसे सम्पन्न वीरने विजय नामक अपने विशाल सुवर्णजटित धनुषको खींचकर पाण्बुपुत्र युधिष्ठिरको पैने बाणोंसे ढक दिया
sa hemavikṛtaṃ cāpaṃ visphārya vijayaṃ mahat | avākirad ameyātmā pāṇḍavaṃ niśitaiḥ śaraiḥ ||
சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது கொடுஞ்செயல் பராக்கிரமம் கொண்ட ராதையின் மகன் கர்ணன் சிறிது நேரத்தில் உணர்வு பெற்று, அரசன் யுதிஷ்டிரனை கொல்ல வேண்டும் என்று எண்ணினான்। பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ‘விஜய’ எனும் தன் பெரும் வில்லை முழுதும் இழுத்து, அளவிட முடியாத ஆற்றல் கொண்ட அந்த வீரன் பாண்டவனை கூர்மையான அம்புகளால் மழைபோல் பொழிந்து மூடினான்।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in the pressure of war, a warrior’s regained composure can harden into lethal intent; it invites reflection on the thin line between disciplined valor and ethically dangerous resolve—especially when the target is a king whose protection and restraint are central to dharma.
Sañjaya reports that Karṇa, recovering quickly, draws his great gold-adorned bow Vijaya and rains sharp arrows upon the Pāṇḍava—specifically Yudhiṣṭhira—signaling an immediate, focused assault with the aim of bringing him down.