Shloka 61
दशभिर्दशभिश्वैतान् पुनर्विद्ध्वा ननाद च | साश्वसूतरथच्छत्रांस्ततस्ते विवरं ददु:,फिर दस-दस बाणोंसे घोड़ों, सारथि, रथ और छत्रोंसहित इन सबको घायल करके कर्णने सिंहके समान दहाड़ना आरम्भ किया। फिर तो उन शत्रुओंने उसे आगे बढ़नेके लिये जगह दे दी
sa f1jaya uv01ca |
da5babhir da5babhis tv et01n punar viddhv01 nan01da ca |
s015bvas6bta-ratha-cchatr01 43s tatas te vivara 43 dadu 25 ||
சஞ்சயன் கூறினான்—கர்ணன் அவர்களை மீண்டும் ஒவ்வொருவரையும் பத்து பத்து அம்புகளால் துளைத்து, சிங்கம் போல முழங்கினான். குதிரைகள், தேரோட்டிகள், தேர்கள், குடைகள் உட்பட அவர்களை காயப்படுத்தி அவர்களின் அணியை உடைத்தான்; அப்போது அந்த எதிரிகள் அவன் முன்னேற இடைவெளி விட்டனர்।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the k 63atriya ideal of decisive courage and tactical force in battle: disciplined, repeated action (volleys of arrows) combined with psychological dominance (the lion-like roar) can break an opponent 27s resolve and create an opening. Ethically, it reflects the epic 27s war-context where prowess and strategy are treated as legitimate means within the battlefield code.
Sanjaya reports that Karna repeatedly pierces the opposing side with sets of ten arrows, wounding not only fighters but also their horses, charioteers, chariots, and royal parasols. His fierce roar signals dominance; the enemy formation loosens, and they give him a gap to move forward.