Shloka 38
Adhyāya 41 — Kṛṣṇa’s Battlefield Briefing and the Renewal of the Great Engagement
।। कदाचित् विजयस्याहमस्त्रहेतोरटन्नूप,“नरेश्वरर एक समयकी बात है, मैं शस्त्रोंके अभ्यासके लिये विजय नामक एक ब्राह्मणगके आश्रमके आसपास विचरण कर रहा था। उस समय घोर एवं भयंकर बाण चलाते हुए मैंने अनजानमें ही असावधानीके कारण उस ब्राह्मणकी होमधेनुके बछड़ेको एक बाणसे मार डाला
kadācit vijayasyāham astrahetoḥ aṭann ūpa, narēśvara, eka-samayakī bāta hai, maiṁ śastrōṁ-kē abhyāsa-kē liye vijaya nāmaka ēka brāhmaṇa-kē āśrama-kē āsapāsa vicaraṇa kara rahā thā. usa samaya ghōra evaṁ bhayaṅkara bāṇa calātē huē maiṁnē ajān mēṁ hī asāvadhānī-kē kāraṇa usa brāhmaṇa-kī hōmadhēnū-kē bacṛē-kō ēka bāṇa-sē māra ḍālā.
சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே, ஒருமுறை ஆயுதப் பயிற்சிக்காக விஜயன் என்னும் ஒரு பிராமணனின் ஆசிரமத்தருகே நான் அலைந்து கொண்டிருந்தேன். அப்போது கொடியும் பயங்கரமும் ஆன அம்புகளை எய்துகொண்டிருந்த நான், அறியாமையாலும் கவனக்குறைவாலும், அந்தப் பிராமணனின் ஹோமதேனுவின் கன்றை ஒரே அம்பால் தாக்கி கொன்றுவிட்டேன்.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even unintended harm caused by negligence carries moral weight. The verse highlights that martial skill must be governed by vigilance and dharma, especially near sacred spaces and beings protected by religious duty (such as a homadhenu).
Sanjaya recounts an incident from the past: while practicing archery near the hermitage of a Brahmin named Vijaya, he carelessly shoots and kills the calf of the Brahmin’s sacrificial cow with an arrow.