Shloka 12
Adhyāya 41 — Kṛṣṇa’s Battlefield Briefing and the Renewal of the Great Engagement
अस्त्र॑ ततो<न्यत् प्रतिपन्नमद्य येन क्षेप्स्थे समरे शत्रुपूगान् । प्रतापिनं बलवन्तं कृतास्त्रं तमुग्रधन्चानममितौजसं च
astra tato 'nyat pratipannam adya yena kṣepsyathe samare śatru-pūgān | pratāpinaṃ balavantaṃ kṛtāstraṃ tam ugra-dhanvānam amitaujasaṃ ca ||
சஞ்சயன் கூறினான்—இப்போது நீ இன்று மற்றொரு அஸ்திரத்தை எடுத்துள்ளாய்; அதனால் போர்க்களத்தில் பகைவரின் அணிகளைத் தாக்க எண்ணுகிறாய். அந்த வீரன் புகழ்மிக்கவன், வலிமைமிக்கவன், ஆயுதக் கலையில் முழுமையாகப் பயிற்சி பெற்றவன், கொடிய வில்லாளன், அளவிடமுடியாத ஆற்றல் கொண்டவன்.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical tension of war: mastery of weapons and heroic energy are praised, yet they are directed toward the destruction of enemy formations. It highlights how martial excellence, when joined to intent in battle, becomes a decisive moral and narrative force.
Sanjaya reports that a warrior has now taken up a different weapon and is preparing to use it to strike the enemy ranks in the ongoing battle, emphasizing the fighter’s strength, training, and fearsome archery.