Shloka 196
तमाद्दयत दुर्बद्धि: पताव इति पक्षिणम् । फिर वह जूठनपर घमंड करनेवाला कौआ इन हंसोंमें सबसे श्रेष्ठ कौन है? यह जाननेकी इच्छासे उड़कर उनके पास गया और दूरतक उड़नेवाले उन बहुसंख्यक हंसोंमेंसे जिस पक्षीको उसने श्रेष्ठ समझा, उसीको उस दुर्बुद्धिने ललकारते हुए कहा--“चलो, हम दोनों उड़ें!
tam ādadāya durbuddhiḥ patāv iti pakṣiṇam |
சஞ்சயன் கூறினான்—எச்சிலுணவின் பெருமிதத்தில் மயங்கிய அந்த மடையன் காக்கை, “இந்த அன்னங்களில் யார் சிறந்தவன்?” என்று அறிய விரும்பி பறந்து அவர்களிடம் சென்றது. தொலைவு பறக்கும் பல அன்னங்களில் தன் கணிப்பில் சிறந்ததாகத் தோன்றிய பறவையையே சவால் செய்து—“வா, நாம் இருவரும் பறப்போம்!” என்று கூவியது.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical danger of arrogance: a foolish mind seeks to assert superiority through challenges, mistaking bravado for true excellence. Discernment and humility are implied virtues, while pride leads to reckless confrontation.
Sañjaya narrates that a foolish bird (contextually, the boastful crow in the surrounding passage) selects one among other birds and provocatively calls out, “Let us fly!”—initiating a contest to prove who is superior.