Shloka 15
समीक्ष्य संख्येडतिबलान् नराधिपान् ससूतमातड्रथान् परैहतान् | कथं न सर्वानहितान् रणेडवधीद् महास्त्रविद् ब्राह्मणपुड्वो गुरु:
samīkṣya saṅkhyed atibalān narādhipān sasūtamātad-rathān paraihatān | kathaṁ na sarvān ahitān raṇe ’vadhīd mahāstravid brāhmaṇa-pūjyo guruḥ ||
போரில் அளவற்ற வலிமை கொண்ட அந்த அரசர்கள்—சாரதிகளுடன், யானைகளும் ரதங்களும் உடன்—பகைவரால் வீழ்த்தப்பட்டதைப் பார்த்தால் ஒரு கேள்வி எழுகிறது: மகாஸ்திரங்களை அறிந்த, பிராமணர்களாலும் போற்றப்படும் அந்த குரு, போரில் எல்லாப் பகைவரையும் ஏன் அழிக்கவில்லை?
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the tension between capability and restraint: even a supremely skilled and socially revered teacher may not (or cannot) annihilate all opponents. It invites reflection on dharma in war—limits, obligations, and the moral weight borne by leaders and preceptors amid mass destruction.
Sañjaya reports the battlefield scene: many powerful kings, along with their charioteers and chariots, have been felled by the enemy. He then poses a pointed question about the revered martial preceptor—why, despite his mastery of great weapons, he did not kill all hostile forces in the fight.