Shloka 413
सौबलं समरे दृष्टवा विचरन्तमभीतवत् । प्रजानाथ! सुबलपुत्र शकुनिको समरभूमिमें निर्भयसे विचरते देख पाण्डव-दलमें महान् सिंहनाद होने लगा
saubalaṃ samare dṛṣṭvā vicarantam abhītavat | prajānātha! subalaputraḥ śakuniko samarabhūmau nirbhayena vicarate dṛṣṭvā pāṇḍava-dale mahān siṃhanādo 'bhavat |
சஞ்சயன் கூறினான்— மனிதரின் தலைவனே! போர்க்களத்தில் சுபலனின் புதல்வன் சௌபலன் சகுனி அஞ்சாமலே உலாவுவதைக் கண்டதும், பாண்டவர் படையில் பெரும் சிங்கநாதம் எழுந்தது.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and strategic weight of fearlessness (or the appearance of it) in war: a warrior’s composure can influence the morale of entire armies, provoking counter-shouts and collective resolve.
Sañjaya reports to the king that Śakuni (Saubala), moving about the battlefield without fear, is noticed; in response, the Pāṇḍava forces raise a powerful lion-like war-cry, signaling heightened excitement and readiness.