Shloka 25
त्रिपुरदाह-इतिहासः
Tripura-destruction exemplum and counsel to Śalya
शलभानामिव व्राताञ्शरब्रातान् महारथ: । रथोपगान् समीक्ष्यैवं विव्यथे नैव सौबल:,इति श्रीमहा भारते कर्णपर्वणि सुतसोमसौबलयुद्धे पजचरविंशो 5ध्याय:
sañjaya uvāca | śalabhānām iva vrātān śaravrātān mahārathaḥ | rathopagān samīkṣyaivaṁ vivyathe naiva saubalaḥ ||
சஞ்சயன் கூறினான்—வெட்டுக்கிளி கூட்டங்கள் போல ரதத்தை நோக்கி பாய்ந்து வரும் அம்புகளின் அடர்ந்த கூட்டத்தைப் பார்த்தும் சௌபலன் (சகுனி) சிறிதும் கலங்கவில்லை. இति ஸ்ரீமஹாபாரதே கர்ணபர்வணி சுதசோம-சௌபலயுத்தே சதுர்விம்ஶோऽத்தியாயः।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield ideal of dhairya (steadfast courage): even when faced with overwhelming danger—arrows like a locust-swarm—a warrior is expected not to lose composure. It also implicitly points to the tragic intensity of war, where virtue is measured by endurance amid destruction.
Sañjaya describes a moment in the Sutasoma–Saubala combat: volleys of arrows surge toward the chariot in great numbers. Despite the threatening barrage, Saubala (Śakuni) remains unshaken, indicating his resolve in the duel.