Shloka 51
Śalya’s Objection to Sārathya and Duryodhana’s Conciliation (शल्यमन्यु-प्रशमनम् / Sārathyāṅgīkāra)
वधप्राप्तं तु तं शूरो नाहनद् धर्मवित्तदा । स्मृत्वा कुन्त्या वचो राजंस्तत एनं व्यसर्जयत्,राजन! यद्यपि नकुल वधके योग्य अवस्थामें आ पहुँचे थे, तो भी कुन्तीको दिये हुए वचनको याद करके धर्मज्ञ वीर कर्णने उस समय उन्हें मारा नहीं, जीवित छोड़ दिया
vadhaprāptaṃ tu taṃ śūro nāhanad dharmavittadā | smṛtvā kuntyā vaco rājan tata enaṃ vyasarjayat ||
சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே! அந்த வீரன் மரணத்திற்குரிய நிலையில் வந்து நின்றபோதும், தர்மத்தை அறிந்த வீர கர்ணன் அப்போது அவனைத் தாக்கி வீழ்த்தவில்லை. குந்திக்கு அளித்த வாக்குறுதியை நினைத்து அவனை உயிருடன் விடுதலை செய்தான்—போரில் எளிய கொலையை விட வாக்குநிலை மற்றும் தர்மத்தையே மேலாகத் தேர்ந்தான்।
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in war, dharma can require restraint: Karṇa honors his pledged word to Kuntī and spares an enemy who is otherwise killable, showing that integrity and vow-keeping can outweigh immediate tactical advantage.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that Karṇa had Nakula in a vulnerable, death-deserving position, yet did not kill him. Remembering his promise to Kuntī, Karṇa releases Nakula alive.