Mahabharata 7.49.16 — Drona Parva, Adhyaya 49, Shloka 16
Droṇa-parva Adhyāya 49: Yudhiṣṭhira’s Lament and Strategic Foreboding after Abhimanyu’s Fall
त॑ं तथा पतितं शूरं तावका: पर्यवारयन् । दावं दग्ध्वा यथा शान्तं पावकं शिशिरात्यये
taṁ tathā patitaṁ śūraṁ tāvakāḥ paryavārayan | dāvaṁ dagdhvā yathā śāntaṁ pāvakaṁ śiśirātyaye ||
சஞ்சயன் கூறினான்—அவ்வாறு விழுந்திருந்த அந்த வீரன் அபிமன்யுவை உங்கள் படையினர் நாலாபுறமும் சூழ்ந்தனர். முழுச் சேனையையும் சுட்டெரித்த பின், கோடையில் காட்டை எரித்து இறுதியில் அடங்கிய காட்டுத்தீ போல, பூர்ணசந்திரன் போன்ற முகத்தையுடைய அபிமன்யு பூமியில் கிடந்தான். அவனைப் பார்த்த உங்கள் மகாரதர்கள் மகிழ்ந்து மீண்டும் மீண்டும் சிங்கநாதம் செய்தனர்.
संजय उवाच
Educational Q&A
The imagery of a wildfire that burns everything and then subsides highlights the tragic cost of martial glory: even the greatest valor ends in stillness, and the victors’ surrounding of the fallen can signal a lapse from righteous restraint into celebratory domination—inviting reflection on dharma and compassion amid war.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the Kaurava fighters encircle the fallen hero on the battlefield. The simile compares the hero’s state to a forest-fire that has consumed the woods in summer and then died down, emphasizing both the devastation he caused and his final collapse.
Ask anything about this verse
Curious about the meaning, context, or a word? Ask, and continue the conversation in the Vedapath app.
A free Google sign-in keeps your chat saved across web and the app.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.