Adhyaya 186

Verse 1

अरी-क्रा (ट्रोणवधपर्व) चतुरशीत्यधिकशततमो<ध्याय: निद्रासे तल है सैनिकोंका अर्जुनके कहनेसे सो जाना और चन्द्रोदयके बाद पुन: उठकर युद्धमें लग जाना संजय उवाच व्यासेनैवमथोक्तस्तु धर्मराजो युधिष्ठिर: । स्वयं कर्णवधादू वीरो निवृत्तो भरतर्षभ

சஞ்சயன் கூறினான்—பரதகுலச் சிறந்தவனே! வியாசர் இவ்வாறு கூறியபின், தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன் தானே கர்ணனை வதம் செய்யும் தீர்மானத்திலிருந்து விலகினான்; அந்த எண்ணத்தைத் துறந்து உயர்ந்த அறிவுரையைத் தலைமேல் ஏற்றுக் கொண்டான்.

Verse 2

घटोत्कचे तु निहते सूतपुत्रेण तां निशाम्‌ । दुःखामर्षवशं प्राप्तो धर्मराजो युधिछिर:,सूतपुत्रके द्वारा घटोत्कचके मारे जानेपर उस रातमें धर्मराज युधिष्ठिर दुःख और अमर्षके वशीभूत हो गये

சஞ்சயன் கூறினான்—சூதபுத்திரன் கர்ணன் காடோத்கசனை கொன்றபின், அந்த இரவில் தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன் துயரமும் கொதிக்கும் அவமான உணர்வும் ஆட்கொண்டன; பெரும் சோகம் அவன் மன உறுதியை அசைத்தது.

Verse 3

दृष्टवा भीमेन महतीं वार्यमाणां चमूं तव । धृष्टद्युम्नमुवाचेदं कुम्भयोनिं निवारय

பீமன் உமது பெரும் சேனையைத் தடுத்து நிறுத்துவதைப் பார்த்து அவன் த்ருஷ்டத்யும்னனிடம் கூறினான்—“வீரா! கும்பயோனி துரோணாசாரியர் முன்னேறாமல் தடுத்து நிறுத்து।”

Verse 4

त्वं हि द्रोणविनाशाय समुत्पन्नो हुताशनात्‌ । सशर: कवची खड््‌गी धन्वी च परतापन:

நீ துரோணனை அழிப்பதற்காகவே ஹுதாசனனின் யாகஅக்கினியிலிருந்து தோன்றினாய். அம்புகளுடன், கவசம் அணிந்து, வாள் ஏந்தி, வில் தாங்கி—பகைவரைச் சுட்டெரிக்கும் வீரன்.

Verse 5

अभिद्रव रणे हृष्टो मा च ते भी: कथंचन । जनमेजय: शिखण्डी च दौर्मुखिश्व॒ यशोधर:

மகிழ்ச்சியுடன் போர்க்களத்தில் பாய்ந்து செல்; எவ்விதத்திலும் அஞ்சாதே. ஜனமேஜயன், சிகண்டி, மேலும் தௌர்முகி, யசோதரரும் (உடன்) உள்ளனர்.

Verse 6

नकुल: सहदेवश्न द्रौपदेया: प्रभद्रका:

நகுலன், சகதேவன், த்ரௌபதியின் புதல்வர்கள், பிரபத்ரகர்கள்—கும்பயோனி (துரோணன்) வதம் செய்யும் விருப்பத்துடன் வேகமாகப் பாய்ந்து தாக்கட்டும்.

Verse 7

द्रुपदश्न विराटश्न पुत्रभ्रात्समन्वितौ । सात्यकि: केकयाश्रैव पाण्डवक्ष धनंजय:

த்ருபதனும் விராடனும் தம் புதல்வர்களும் சகோதரர்களும் உடன், மேலும் சாத்தியகி, கேகயர்கள், பாண்டவர்கள், மற்றும் தனஞ்சயன் (அர்ஜுனன்) ஆகியோரும் (அங்கே) இருந்தனர்.

Verse 8

तथैव रथिन: सर्वे हस्त्यश्वचं यच्च किउचन

அதேபோல எல்லா ரதவீரர்களும், யானை-குதிரைகளில் இருந்ததெல்லாம்—அங்கே இருந்த அனைத்தும்—அதே விதமாகவே பாதிக்கப்பட்டது।

Verse 9

पदाताश्च रणे द्रोणं पातयन्तु महारथम्‌ । “इसी प्रकार हमारे समस्त रथी, हाथी-घोड़ोंकी जो कुछ भी सेना अवशिष्ट है वह और पैदल सैनिक--ये सभी रणभूमिमें महारथी द्रोणाचार्यको मार गिरावें” ।।

“போரில் காலாட்கள் அந்த மகாரதன் துரோணனை வீழ்த்தட்டும்.” உயர்ந்த உள்ளம் கொண்ட பாண்டுபுத்திரன் இவ்வாறு ஆணையிட்டதும், அவர்கள் அனைவரும்—ரதவீரர் முதல் காலாட்கள் வரை மீதமிருந்த படை முழுதும்—போர்க்களத்தில் துரோணாசாரியரை வீழ்த்த முனைந்தனர்।

Verse 10

आगच्छतस्तान्‌ सहसा सर्वोद्योगेन पाण्डवान्‌

அந்த பாண்டவர்கள் திடீரென, முழு முயற்சியும் ஆயத்தமும் கொண்டு, போரில் முன்னே பாய்ந்தனர்।

Verse 11

ततो दुर्योधनो राजा सर्वोद्योगेन पाण्डवान्‌

அப்போது அரசன் துரியோதனனும் முழு முயற்சியுடன் பாண்டவர்களுக்கு எதிராகத் தன்னை நிலைநிறுத்தினான்।

Verse 12

ततः प्रववृते युद्धे श्रान्‍्नवाहनसैनिकम्‌

பின்னர் போர் தீவிரமடைந்தது; களைத்த வீரர்களும் அவர்களின் வாகனங்களும் கூட அந்தச் சண்டையின் அழுத்தத்தில் இழுக்கப்பட்டன।

Verse 13

निद्रान्धास्ते महाराज परिश्रान्ताश्न संयुगे

சஞ்சயன் கூறினான்—மகாராஜா, அவர்கள் உறக்கத்தால் கண்மூடியவர்களைப் போல இருந்தனர்; போர்க்களத்தின் நடுவே மிகுந்த சோர்வுற்று, களைப்பால் அடக்கப்பட்டிருந்தனர்।

Verse 14

त्रियामा रजनी चैषा घोररूपा भयानका

சஞ்சயன் கூறினான்—மூன்று யாமங்களால் குறிக்கப்படும் இந்த இரவு கொடூர வடிவம் கொண்டதாகி விட்டது; மிகுந்த அச்சமூட்டுவது।

Verse 15

वध्यतां च तथा तेषां क्षतानां च विशेषत:ः

சஞ்சயன் கூறினான்—அவர்களை அப்படியே கொல்லுங்கள்; குறிப்பாக ஏற்கனவே காயமடைந்தவர்களை।

Verse 16

सर्वे ह्यासन्‌ निरुत्साहा: क्षत्रिया दीनचेतस:

சஞ்சயன் கூறினான்—அந்தக் க்ஷத்திரியர்கள் அனைவரும் உற்சாகம் இழந்திருந்தனர்; அவர்களின் உள்ளங்கள் துயரால் தாழ்ந்திருந்தன।

Verse 17

ते तदापारयन्तश्न हीमन्तश्ष विशेषत:

சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது அவர்கள் அதை நிறைவேற்ற முயன்றனர்; குறிப்பாக ஹேமந்த காலம் தொடங்கியபோது।

Verse 18

अस्त्राण्यन्ये समुत्सृज्य निद्रान्धा: शेरते जना:

சஞ்சயன் கூறினான்—மற்றவர்கள் ஆயுதங்களைத் துறந்து, நித்திரையால் குருடரானவர்களைப் போல படுத்திருந்தனர்.

Verse 19

निद्रान्धा नो बुबुधिरे काज्चिच्चेष्टां नराधिप

சஞ்சயன் கூறினான்—ஓ நராதிபா! நித்திரையால் குருடரான எங்கள் வீரர்கள் எந்த அசைவையும் உணரவில்லை.

Verse 20

स्वप्लायमानांस्त्वपरे परानतिविचेतस:

சஞ்சயன் கூறினான்—மற்றவர்கள் மனம் மிகக் கலங்கியவர்களாய், பகைவர்களை கனவிலே வீழ்ந்தவர்களைப் போலக் கண்டு அவர்களை வெட்டி வீழ்த்தினர். அந்த மாபெரும் போரில் சிலர் நித்திரையால் குருடராய், பலவகைச் சொற்களைப் பிதற்றிக்கொண்டே, சிலவேளை தம்மையே காயப்படுத்தினர்; சிலவேளை தம் தரப்பினரையே கொன்றனர்; சிலவேளை பகைவரையும் வதைத்தனர்.

Verse 21

आत्मानं समरे जघ्नु: स्वानेव च परानपि | नानावाचो विमुञ्चन्तो निद्रान्धास्ते महारणे

சஞ்சயன் கூறினான்—அந்த மாபெரும் போரில் நித்திரையால் குருடரான அவர்கள் பலவகைச் சொற்களைப் பிதற்றிக்கொண்டே, தம்மையும் கொன்றனர்; தம் தரப்பினரையும், பகைவரையும் கொன்றனர்.

Verse 22

अस्माकं च महाराज परेभ्यो बहवो जना: । योद्धव्यमिति तिष्ठन्तो निद्रासंरक्तलोचना:

சஞ்சயன் கூறினான்—மகாராஜா! எங்கள் தரப்பிலும் பலர் ‘பகைவருடன் போரிட வேண்டும்’ என்று எண்ணி நின்றனர்; ஆனால் நித்திரையின்மையால் அவர்களின் கண்கள் சிவந்திருந்தன.

Verse 23

संसर्पन्तो रणे केचिचन्निद्रान्धास्ते तथा परान्‌ । जघ्नु: शूरा रणे शूरांस्तस्मिंस्तमसि दारुणे

அந்தக் கொடிய இருளில் சில வீரர்கள் நித்திரையால் கண்மூடியவர்கள்போல் இருந்தும் போர்க்களத்தில் அலைந்து, அங்கேயே எதிரணியின் வீரர்களை வெட்டி வீழ்த்தினர்; போரின் நெருக்கடியில் வீரர் வீரரைத் தான் கொன்றனர்.

Verse 24

हन्यमानमथात्मानं परेभ्यो बहवो जना: । नाभ्यजानन्त समरे निद्रया मोहिता भृूशम्‌

நித்திரையால் மிகுந்த மயக்கத்தில் இருந்த பலர், போர்க்களத்தில் எதிரிகள் தங்களைத் தாக்கி கொல்ல முயல்கிறார்கள் என்பதையே உணரவில்லை; தாக்கப்படுகிற போதிலும் ஆபத்தைத் தெளிவாக அறியவில்லை.

Verse 25

तेषामेतादृशीं चेष्टां विज्ञाय पुरुषर्षभ: । उवाच वाक्यं बीभत्सुरुच्चै: संनादयन्‌ दिश:,उनकी ऐसी अवस्था जानकर पुरुषप्रवर अर्जुनने सम्पूर्ण दिशाओंको प्रतिध्वनित करते हुए उच्चस्वरसे इस प्रकार कहा--

அவர்களின் அத்தகைய நிலையும் அசைவுகளையும் அறிந்த மனிதர்களில் சிறந்த அர்ஜுனன், எல்லாத் திசைகளும் எதிரொலிக்குமாறு உரத்த குரலில் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 26

श्रान्ता भवन्तो निद्रान्धा: सर्व एव सवाहना: । तमसा च वृते सैन्ये रजसा बहुलेन च

‘படைவீரர்களே! நீங்கள் அனைவரும் உங்கள் வாகனங்களுடன் களைத்துப் போயுள்ளீர்கள்; நித்திரையால் கண்மூடியவர்கள்போல் இருக்கிறீர்கள். இந்த முழுப் படையும் கொடிய இருளாலும் அடர்ந்த தூசியாலும் மூடப்பட்டுள்ளது.

Verse 27

ते यूयं यदि मन्यध्वमुपारमत सैनिका: । निमीलयत चात्रैव रणभूमौ मुहूर्तकम्‌

‘உங்களுக்கு உரியதாகத் தோன்றினால், படைவீரர்களே, போரைக் கைவிடுங்கள்; இங்கேயே இந்தப் போர்க்களத்தில் சிறிதுநேரம் கண்களை மூடி ஓய்வெடுங்கள்.’

Verse 28

ततो विनिद्रा विश्रान्ताश्रन्द्रमस्युदिते पुन: । संसाधयिष्यथान्योन्यं संग्रामं कुरुपाण्डवा:

சஞ்சயன் கூறினான்—பின்னர் ஓய்வு எடுத்தும் உறங்காமல் இருந்து, சந்திரன் மீண்டும் உதயமானபோது, ஓ குரு–பாண்டவர்களே, நீங்கள் முன்புபோல ஒருவரோடு ஒருவர் போரை மீண்டும் தொடங்குவீர்கள்.

Verse 29

तद्‌ वच: सर्वधर्मज्ञा धार्मिकस्य विशाम्पते । अरोचयन्त सैन्यानि तथा चान्योन्यमब्रुवन्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—ஓ மக்களுடைய தலைவனே! தர்மநெறியை முழுமையாக அறிந்தோர், அந்த தர்மவானின் சொல்லைச் சரியென ஏற்றனர். படைகள் அதை விரும்பின; மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் அதையே சொல்லத் தொடங்கினர்.

Verse 30

चुक्ुशु: कर्ण कर्णेति तथा दुर्योधनेति च । उपारमत पाण्डूनां विरता हि वरूथिनी

சஞ்சயன் கூறினான்—அவர்கள் உரத்த குரலில் “கர்ணா! கர்ணா!” என்றும் “அரசன் துரியோதனனே!” என்றும் கூவினர். பின்னர் மிக உரத்த குரலில், “போரை நிறுத்துங்கள்; பாண்டவர்களின் படை போரிலிருந்து விலகிவிட்டது” என்று கூறினர்.

Verse 31

तथा विक्रोशमानस्य फाल्गुनस्य ततस्तत: । उपारमत पाण्डूनां सेना तव च भारत,भारत! जब अर्जुनने सब ओर इधर-उधर उच्चस्वरसे पूर्वोक्त प्रस्ताव उपस्थित किया, तब पाण्डवोंकी तथा आपकी सेना भी युद्धसे निवृत्त हो गयी

சஞ்சயன் கூறினான்—ஓ பாரதா! பால்குணன் (அர்ஜுனன்) எல்லாத் திசைகளிலும் மீண்டும் மீண்டும் உரத்த குரலில் அதையே அறிவித்துக் கொண்டிருந்தபோது, பாண்டவர்களின் படையும் உன் படையும் போரை நிறுத்தின.

Verse 32

तामस्य वाचं देवाशक्ष ऋषयश्नल महात्मन: । सर्वसैन्यानि चाक्षुद्रां प्रह्ृष्टा: प्रत्यपूजयन्‌,महात्मा अर्जुनके इस श्रेष्ठ वचनका सम्पूर्ण देवताओं, ऋषियों और समस्त सैनिकों ने बड़े हर्षके साथ स्वागत किया

சஞ்சயன் கூறினான்—மகாத்மா அர்ஜுனனின் அந்த உயர்ந்த சொல்லை தேவர்கள், ரிஷிகள், மேலும் எல்லாப் படைகளும் மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்று மரியாதை செய்தனர்.

Verse 33

तत्‌ सम्पूज्य वचो5क्रूरं सर्वसैन्यानि भारत | मुहूर्तमस्वपन्‌ राजउश्रान्तानि भरतर्षभ,भरतवंशी नरेश! भरतकुलभूषण! अर्जुनके उस क्रूरताशून्य वचनका आदर करके थकी हुई सारी सेनाएँ दो घड़ीतक सोती रहीं

சஞ்சயன் கூறினான்—ஓ பாரதா! அந்த மென்மையான, அக்கிரூரமான உரையை முறையாகப் போற்றி, சோர்வுற்ற எல்லா படைகளும், ஓ அரசே, ஓ பாரதகுலச் சிறந்தவனே, சிறிதுநேரம் உறங்கின.

Verse 34

सातु सम्प्राप्य विश्रामं ध्वजिनी तव भारत । सुखमाप्तवती वीरमर्जुनं प्रत्यपूजयत्‌,भारत! आपकी सेना विश्रामका अवसर पाकर सुखका अनुभव करने लगी। उसने वीर अर्जुनकी भूरि-भूरि प्रशंसा करते हुए कहा--

ஓ பாரதா! உன் படை ஓய்வை அடைந்தபோது அது நிம்மதியை உணர்ந்தது; அந்த இடைவெளியில் வீரன் அர்ஜுனனைப் புகழ்ந்து அவனுக்கு மரியாதை செலுத்தியது।

Verse 35

त्वयि वेदास्तथास्त्राणि त्वयि बुद्धिपराक्रमौ । धर्मस्त्वयि महाबाहो दया भूतेषु चानध

“ஓ பெருந்தோளனே, பாவமற்ற அர்ஜுனா! உன்னுள் வேதங்களும் ஆயுதவியலும் உறைகின்றன; உன்னுள் தெளிந்த அறிவும் வீரப் பராக்கிரமமும் உள்ளன. ஓ பெருந்தோளனே, உன்னுள் தர்மமும், எல்லா உயிர்களிடத்தும் கருணையும் உள்ளது.”

Verse 36

यच्चाश्वस्तास्तवेच्छाम: शर्म पार्थ तदस्तु ते । मनसश्ष प्रियानर्थान्‌ वीर क्षिप्रमवाप्रुहि

“ஓ பார்த்தா! உன் உறுதியால் நாங்கள் நம்பிக்கையும் மகிழ்ச்சியும் பெற்றோம்; ஆகவே உன் நலனையே விரும்புகிறோம். உனக்கு அமைதியும் நல்வாழ்வும் உண்டாகுக. ஓ வீரனே! உன் மனத்திற்குப் பிரியமான இலக்குகளையும் பொருள்களையும் விரைவில் அடைவாயாக.”

Verse 37

इति ते त॑ं नरव्याघ्र॑ प्रशंसन्‍्तो महारथा: । निद्रया समवाक्षिप्तास्तृष्णीमासन्‌ विशाम्पते,प्रजानाथ! इस प्रकार आपके महारथी नरश्रेष्ठ अर्जुनकी भूरि-भूरि प्रशंसा करते हुए निद्राके वशीभूत हो मौन हो गये

சஞ்சயன் கூறினான்—ஓ மனிதப் புலியே! இவ்வாறு அந்த மகாரதர்கள் அந்தச் சிறந்த அர்ஜுனனை மீண்டும் மீண்டும் புகழ்ந்து கொண்டே நித்திரையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டனர்; ஓ மக்கள்தலைவனே, பின்னர் அவர்கள் மௌனமாயினர்।

Verse 38

अश्वपृष्लेषु चाप्यन्ये रथनीडेषु चापरे । गजस्कन्धगताश्षान्ये शेरते चापरे क्षितौ

சஞ்சயன் கூறினான்—சிலர் குதிரைகளின் முதுகில், சிலர் தேரின் இருக்கைகளில், சிலர் யானைகளின் தோள்களில், மேலும் பலர் நேரே பூமியிலேயே உறங்கினர்।

Verse 39

सायुधा: सगदाश्रैव सखड््‌गा: सपरकश्वधा: । सप्रासकवचाश्नान्ये नरा: सुप्ता: पृथक्‌ पृथक्‌

சிலர் ஆயுதங்களுடன் உறங்கினர்; சிலரின் கைகளில் கதைகள், சிலரிடம் வாளும் பரசும்; இன்னும் சிலர் ஈட்டியும் கவசமும் அணிந்து, ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாகத் தூங்கினர்।

Verse 40

गजास्ते पन्नगा भोगैह्हस्तैर्भूरिणुगुण्ठितै: । निद्रान्धा वसुधां चक्रुर्प्राणनि:श्वासशीतलाम्‌

உறக்கத்தால் மயங்கிய அந்த யானைகள், பாம்பின் சுருள்களைப் போல் தூசியில் மாசுபட்ட துதிக்கைகளைச் சுருட்டிக் கொண்டு, நீண்ட கனமான மூச்சுகளை வெளியிட்டன; அவற்றின் உயிர்மூச்சே பூமியைத் தணிக்கிறதுபோல் தோன்றியது।

Verse 41

सुप्ता: शुशुभिरे तत्र नि:श्वसनन्‍्तो महीतले । विकीर्णा गिरयो यद्वन्नि:श्वसद्धिर्महोरगै:

அங்கே பூமியில் படுத்து மூச்செடுக்கும் அந்த யானை அரசர்கள், சிதறிக் கிடக்கும் மலைகளுக்குள் வாழும் பெரும் பாம்புகள் நீண்ட மூச்சு விடுவது போல, அப்படியே காட்சியளித்தனர்।

Verse 42

समां च विषमां चक्ु: खुराग्रैरविकृतां महीम्‌ । हया: काञ्चनयोक्त्रास्ते केसरालम्बिभियुगै:

பொன் கட்டுகளால் கட்டப்பட்ட அந்த குதிரைகள், தங்கள் கழுத்துக் குதிரைமயிரின் மீது தொங்கிய தேரின் நுகத்தைத் தாங்கி, குளம்பின் முனைகளால் நிலத்தைத் துளைத்து துளைத்து, சமமான பூமியையும் சீர்குலையச் செய்தன।

Verse 43

सुषुपुस्तत्र राजेन्द्र युक्ता वाहेषु सर्वश: । एवं हयाश्ष नागाश्न योधाश्ष भरतर्षभ । युद्धाद्‌ विरम्य सुषुपु: श्रमेण महतान्विता

சஞ்சயன் கூறினான்—ராஜேந்திரா! அங்கே எங்கும் அவர்கள் தம் வாகனங்களில் பூட்டப்பட்ட நிலையிலேயே உறங்கினர். பாரதகுலச் சிறந்தவனே! இவ்வாறு குதிரைகளும் யானைகளும் வீரர்களும் போரிலிருந்து விலகி, பேரழுத்தமான களைப்பால் அடக்கப்பட்டு உறங்கினர்॥

Verse 44

राजेन्द्र! वे रथोंमें जुते हुए ही चारों ओर सो गये। भरतश्रेष्ठ! इस प्रकार घोड़े, हाथी और सैनिक भारी थकावटसे युक्त होनेके कारण युद्धसे विरत हो सो गये ।।

சஞ்சயன் கூறினான்—ராஜேந்திரா! அவர்கள் ரதங்களில் பூட்டப்பட்ட நிலையிலேயே எல்லாத் திசைகளிலும் உறங்கினர். பாரதகுலச் சிறந்தவனே! இவ்வாறு குதிரைகளும் யானைகளும் படைவீரர்களும் கடும் களைப்பால் அடக்கப்பட்டு போரிலிருந்து விலகி உறங்கினர். அப்படியே நித்திரையால் சிதைந்ததுபோல் உணர்வற்ற அந்தப் படைத்தொகுதி ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் கிடந்தது; அது திறமையான கலைஞர்கள் துணியில் வரைந்த அதிசய ஓவியம்போல் தோன்றியது॥

Verse 45

ते क्षत्रिया: कुण्डलिनो युवान: परस्परं सायकविक्षताड्रा: । कुम्भेषु लीना: सुषुपुर्गजानां कुचेषु लग्ना इव कामिनीनाम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—காதணிகள் அணிந்த இளைய க்ஷத்திரியர்கள், ஒருவரின் அம்புகளால் மற்றொருவர் உடல் கிழிந்தும் காயமுற்றும், யானைகளின் கும்பஸ்தலங்களைச் சாய்ந்து அணைத்தபடி உறங்கினர்; அது காதலர்கள் பெண்களின் மார்பை அணைத்து துயில்வதுபோல் இருந்தது॥

Verse 46

ततः कुमुदनाथेन कामिनीगण्डपाण्डुना । नेत्रानन्देन चन्द्रेण माहेन्द्री दिगलड्कृता,तत्पश्चात्‌ कामिनियोंके कपोलोंके समान श्वेत-पीतवर्णवाले नयनानन्ददायी कुमुदनाथ चन्द्रमाने पूर्व दिशाको सुशोभित किया

பின்னர் குமுத மலர்களின் நாதனாகிய, காதலியின் கன்னம் போன்ற மங்கலான மஞ்சள்-வெண்மை ஒளியுடைய, கண்களுக்கு இன்பம் தரும் சந்திரன் மாஹேந்திரி—கிழக்குத் திசையை—அலங்கரித்தான்॥

Verse 47

दशशताक्षककुब्दरिनि:सृतः किरणकेसरभासुरपिज्जर: । तिमिरवारणयूथविदारण: समुदियादुदयाचलकेसरी

கிழக்குத் திசை எனும் குகையிலிருந்து வெளிப்பட்டு, கதிர்கள் எனும் கேசரால் ஒளிர்ந்து செம்பொன் நிறம் கொண்டவனாய், இருள் எனும் யானைக் கூட்டங்களைச் சிதறடிக்கும்—உதயமலைச் சிங்கமாகிய சந்திரன் உதயமலையின் சிகரத்தில் எழுந்தான்॥

Verse 48

हरवृषोत्तमगात्रसमद्युति: स्मरशरासनपूर्णसमप्रभ: । नववधूस्मितचारुमनोहर: प्रविसृत: कुमुदाकरबान्धव:

சஞ்சயன் கூறினான்—சிவனின் வृषபமான நந்திகேஸ்வரனின் சிறந்த அங்கங்களைப் போன்ற வெண்காந்தியுடன், காமதேவனின் வெண்மலர்த் தனுசைப் போல நிறைவு பெற்ற குறையற்ற ஒளியால் பிரகாசித்து, புதுமணப்பெண்ணின் மென்மையான புன்னகையைப் போல இனிமைமிக்க மனோகரனாய்—குமுதக் குலத்தின் நண்பனான அந்தச் சந்திரன் மெதுவாக உயர்ந்து வானில் தன் நிலவொளியைப் பரப்பத் தொடங்கினான்।

Verse 49

ततो मुहूर्ताद्‌ भगवान्‌ पुरस्ताच्छशलक्षण: । अरुणं दर्शयामास ग्रसन्‌ ज्योति:प्रभा: प्रभु:

சஞ்சயன் கூறினான்—பின்னர் சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, முயல்-சின்னம் தாங்கிய வல்லமைமிக்க சந்திரன் கிழக்கில் எழுந்தான். தன் ஜ்யோத்ஸ்னையால் நட்சத்திரங்களின் ஒளியை விழுங்குவது போலக் குறைத்துக் கொண்டு, முன்னே அருண நிற ஒளியையும் வெளிப்படுத்தினான்।

Verse 50

अरुणस्य तु तस्यानु जातरूपसमप्रभम्‌ | रश्मिजालं महच्चन्द्रो मन्‍्दं मन्दमवासृजत्‌,अरुण कान्तिके पश्चात्‌ चन्द्रदेवने धीरे-धीरे सुवर्णके समान प्रभावाले विशाल किरण- जालका प्रसार आरम्भ किया

சஞ்சயன் கூறினான்—அருண ஒளிக்குப் பின், மகாசந்திரன் உருகிய பொன்னின் ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் பரந்த கதிர்வலையை மெதுவாக, சிறிது சிறிதாக வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினான்।

Verse 51

उत्सारयन्तः प्रभया तमस्ते चन्द्ररश्मय: । पर्यगच्छन्‌ शनै: सर्वा दिश: खं च क्षितिं तथा

சஞ்சயன் கூறினான்—பின்னர் சந்திரக்கதிர்கள் தம் ஒளியால் இருளை அகற்றிக் கொண்டே, மெதுவாக எல்லாத் திசைகளிலும், வானிலும், பூமியிலும் பரவின।

Verse 52

ततो मुहूर्ताद्‌ भुवनं ज्योतिर्भूतमिवाभवत्‌ । अप्रख्यमप्रकाशं च जगामाशु तमस्तथा

சஞ்சயன் கூறினான்—அதன்பின் ஒரே கணத்தில் உலகமெல்லாம் ஒளியே ஆனதுபோல் தோன்றியது. இருள் எங்கும் காணப்படவில்லை; அது கணநேரத்தில் மறைந்து, தெரியாத இடத்திற்குச் சென்றதுபோல் ஆயிற்று।

Verse 53

अभिद्रवन्तु संहृष्टा: कुम्भयोनिं समन्ततः । “अतः हर्षमें भरकर रणभूमिमें द्रोणाचार्यपर धावा करो। तुम्हें किसी प्रकार भय नहीं होना चाहिये। जनमेजय

சஞ்சயன் கூறினான்— “மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் கும்பயோனி (துரோணர்) மீது பாயுங்கள்.” நிலவு உலகை முழுதும் ஒளிரச் செய்து இரவு பகல்போல் தோன்றியபோது, அரசே, சில இரவுச்சரங்கள் அசையத் தொடங்கின; சிலவோ இருந்த இடத்திலேயே அசையாமல் நின்றன—போர்க்களக் கலக்கத்தில் அது தீநிமித்தம் போல இருந்தது।

Verse 54

बोध्यमान तु तत्‌ सैन्यं राजंश्रन्द्रस्य रश्मिभि: । बुबुधे शतपत्राणां वन॑ सूर्याशुभिर्यथा

அரசே, நிலவின் கதிர்களால் எழுப்பப்பட்ட அந்தப் படை விழித்தெழுந்தது—சூரியக் கதிர்களின் தொடுதலால் தாமரைத் தோட்டம் மலர்வதுபோல், மனிதரின் அரசே।

Verse 55

यथा चन्द्रोदयोद्धूत: क्षुभितः सागरो5भवत्‌ | तथा चन्द्रोदयोद्धूत: स बभूव बलार्णव:

பௌர்ணமி நிலவு உதயத்தால் தூண்டப்பட்ட கடல் கலங்கிப் பொங்குவது போல, நிலவெழுச்சியால் உந்தப்பட்ட அந்தப் படைமகாசமுத்திரமும் அப்போது கலக்கமடைந்தது।

Verse 56

ततः: प्रववृते युद्ध पुनरेव विशाम्पते । लोके लोकविनाशाय परं लोकमभीप्सताम्‌,प्रजानाथ! तदनन्तर इस जगतमें महान्‌ जनसंहारके लिये परलोककी इच्छा रखनेवाले योद्धाओंका वह युद्ध पुन: आरम्भ हो गया

அதன்பின், மக்களுடைய ஆண்டவனே, போர் மீண்டும் தொடங்கியது—இந்த உலகின் பெருவினாசத்திற்காகவும், மறுலோகத்தை நாடிய வீரர்கள் முன்னேறுவதற்காகவும்।

Verse 73

अभिद्रवन्तु वेगेन कुम्भयोनिवधेप्सया । “नकुल

கும்பயோனி (துரோணர்) வதம் செய்யும் விருப்பத்தால் வேகமாக அவர்மீது பாயுங்கள்।

Verse 96

अभ्यद्रवन्त वेगेन कुम्भयोनिवधेप्सया । पाण्डुनन्दन महात्मा युधिष्ठिरके इस प्रकार आदेश देनेपर वे सब वीर द्रोणाचार्यके वधकी इच्छासे वेगपूर्वक उनपर टूट पड़े

யுதிஷ்டிரரின் ஆணையால் தூண்டப்பட்ட பாண்டுவின் மகாத்மா புதல்வர்கள், கும்பயோனி துரோணாசாரியரை வதைக்க வேண்டும் என்ற உறுதியால் வேகமாக அவர்மேல் பாய்ந்தனர்।

Verse 106

प्रतिजग्राह समरे द्रोण: शस्त्रभृतां वर: । उन समस्त पाण्डव-सैनिकोंको पूरे उद्योगके साथ सहसा आक्रमण करते देख शस्त्रधारियोंमें श्रेष्ठ द्रोणाचार्यने समरभूमिमें आगे बढ़कर उनका सामना किया

பாண்டவர் படை முழுதும் முழு முயற்சியுடன் ஒரே நேரத்தில் தாக்கி வருவதைப் பார்த்ததும், ஆயுததாரர்களில் சிறந்த துரோணர் போர்க்களத்தில் முன்னேறி அவர்களைத் திடமாக எதிர்கொண்டார்।

Verse 116

अभ्यद्रवत्‌ सुसंक्रुद्ध इच्छन्‌ द्रोणस्प जीवितम्‌ । उस समय द्रोणाचार्यके जीवनकी रक्षा चाहते हुए राजा दुर्योधनने अत्यन्त कुपित हो पूरे प्रयत्नके साथ पाण्डवोंपर धावा किया

அந்நேரம் துரோணாசாரியரின் உயிரைக் காக்க வேண்டும் என்ற நோக்கில், அரசன் துரியோதனன் கடும் கோபத்தில் எரிந்து, முழு வலிமையுடன் பாண்டவர்மேல் பாய்ந்து தாக்கினான்।

Verse 126

पाण्डवानां कुरूणां च गर्जतामितरेतरम्‌ । तदनन्तर एक-दूसरेको लक्ष्य करके गर्जते हुए पाण्डव तथा कौरव योद्धाओंमें पुन: युद्ध आरम्भ हो गया। वहाँ जितने वाहन और सैनिक थे, वे सभी थक गये थे

பின்னர் ஒருவரை ஒருவர் குறிவைத்து கர்ஜித்தபடி பாண்டவர் மற்றும் கௌரவர் வீரர்களிடையே மீண்டும் போர் தொடங்கியது; அங்கே இருந்த எல்லா வாகனங்களும் எல்லா படைவீரர்களும் களைப்புற்றிருந்தனர்।

Verse 133

नाभ्यपद्यन्त समरे काज्चिच्चेष्टां महारथा: । महाराज! युद्धमें अत्यन्त थके हुए महारथी योद्धा निद्रासे अंधे हो रहे थे; अतः संग्राममें कोई चेष्टा नहीं कर पाते थे

மகாராஜா! போரில் மிகுந்த களைப்புற்ற மகாரத வீரர்கள் தூக்க மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தனர்; ஆகவே போர்க்களத்தில் எந்தச் செயலும் செய்ய இயலாமல் இருந்தனர்।

Verse 146

सहस््रयामप्रतिमा बभूव प्राणहारिणी । यह तीन पहरकी रात उनके लिये सहसौरों प्रहरोंकी रात्रिके समान घोर, भयानक एवं प्राणहारिणी प्रतीत होती थी

சஞ்சயன் கூறினான்—அந்த இரவு மூன்று யாமம் மட்டுமே ஆனாலும், அவர்களுக்கு ஆயிரம் யாமங்களின் இரவுபோல் தோன்றியது—கொடுமையானது, அச்சமூட்டுவது, உயிரைப் பறிப்பதுபோல்।

Verse 156

अर्धरात्रि: समाजज्ञे निद्रान्धानां विशेषत: । वहाँ बाणोंकी चोट सहते और विशेषत: क्षत-विक्षत होते हुए निद्रान्ध सैनिकोंकी आधी रात बीत गयी

சஞ்சயன் கூறினான்—நள்ளிரவு கடந்தது; அப்போது குறிப்பாக நித்திரையால் மயங்கிய வீரர்கள் அம்புகளின் தாக்கத்தைத் தாங்கி, காயமுற்று சிதைந்தனர்.

Verse 163

तव चैव परेषां च गतास्त्रा विगतेषव: । उस समय आपकी और शत्रुओंकी सेनाके समस्त क्षत्रिय उत्साहहीन एवं दीनचित्त हो गये थे; उनके हाथोंसे अस्त्र और बाण गिर गये थे

சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது உங்களுடையவர்களும் எதிரிகளும் ஆயுதங்களை இழந்து, அம்புகள் தீர்ந்ததால், எல்லா க்ஷத்திரியரும் உற்சாகம் குன்றி மனம் தளர்ந்தனர்; அவர்களின் கைகளிலிருந்து ஆயுதங்களும் அம்புகளும் வழுந்தன.

Verse 183

इस प्रकार श्रीमह्याभारत द्रोणपर्वके अन्तर्गत घटोत्कचवधपर्वमें रात्रियुद्धके प्रसंगमें व्यासवाक्यविषयक एक सौ तिरासीवाँ अध्याय पूरा हुआ

இவ்வாறு ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் துரோணப் பர்வத்தில், கடோத்கசவதப் பர்வத்தின் இரவுப் போர் நிகழ்வில், வியாசவாக்கியத்தைப் பற்றிய நூற்று எண்பத்திமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 184

इति श्रीमहाभारते द्रोणपर्वणि द्रोणवधपर्वणि रात्रियुद्धे सैन्यनिद्रायां चतुरशीत्यधिकशततमो<ध्याय:

இதி ஸ்ரீமகாபாரதத்தில் துரோணப் பர்வத்தில், துரோணவதப் பர்வத்தில், இரவுப் போரிலும் சேனையின் நித்திரையிலும், நூற்று எண்பத்திநான்காம் அத்தியாயம் (நிறைவு).

Verse 186

रथेष्वन्ये गजेष्वन्ये हयेष्वन्ये च भारत । भारत! दूसरे बहुत-से सैनिक अपने अस्त्र-शस्त्र छोड़कर नींदसे अन्धे होकर सो रहे थे। कुछ लोग रथोंपर, कुछ हाथियोंपर और कुछ लोग घोड़ोंपर ही सो गये थे

சஞ்சயன் கூறினான்—ஓ பாரதா! சிலர் ரதங்களில், சிலர் யானைகளில், சிலர் குதிரைகளில் படுத்து உறங்கினர். களைப்பால் மயங்கி, பல வீரர்கள் தம் ஆயுதங்களையும் விட்டு, நித்திரையால் கண்மூடி விழிப்பிழந்து கிடந்தனர்.

Verse 193

तानन्ये समरे योधा: प्रेषयन्तो यमक्षयम्‌ | नरेश्वर! नींदसे बेसुध होनेके कारण वे किसी भी चेष्टाको समझ नहीं पाते थे और उन्हें दूसरे योद्धा समरांगणमें यमलोक भेज देते थे

சஞ்சயன் கூறினான்—ஓ நரேஸ்வரா! அந்தப் போரில் மற்ற வீரர்கள் அவர்களை வீழ்த்தி யமனின் அழியாத உலகிற்கு அனுப்பினர். நித்திரையால் மயங்கி உணர்விழந்ததால், எந்த அசைவும் எதிர்வினையும் அவர்களுக்கு புரியவில்லை; ஆகவே எதிரிகள் அவர்களைப் போர்க்களத்திலேயே கொன்றனர்.

Verse 1736

स्वधर्ममनुपश्यन्तो न जहु: स्वामनीकिनीम्‌ । वे उस समय अच्छी तरह युद्ध नहीं कर पा रहे थे, तो भी विशेषत: लज्जाशील होनेके कारण अपने धर्मपर दृष्टि रखते हुए अपनी सेना छोड़कर जा न सके

சஞ்சயன் கூறினான்—தம் ச்வதர்மத்தை நினைந்து அவர்கள் தம் படையணியை விட்டு விலகவில்லை. அப்போது அவர்கள் திறம்படப் போரிட இயலாதபோதிலும், வெட்கமும் மரியாதையும் கட்டுப்படுத்த, தம் வரிசையைத் துறந்து செல்ல மனம் வரவில்லை.