Adhyaya 174

Verse 1

अपन का बछ। ] अतकहऑफा<ज द्विसप्तत्याधेकशततमो< ध्याय: दुर्योधनके उपालम्भसे द्रोणाचार्य और कर्णका घोर युद्ध

சஞ்சயன் கூறினான்—மக்கள்தலைவனே! மகாத்ம வீரர்களால் வெட்டப்பட்டு சிதறி ஓடும் தன் படையைப் பார்த்ததும், உன் மகன் துரியோதனன் பேர்கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்।

Verse 2

अभ्येत्य सहसा कर्ण द्रोणं च जयतां वरम्‌ । अमर्षवशमापतन्नो वाक्यज्ञो वाक्यमब्रवीत्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது சொல்வல்லமை உடைய துரியோதனன் திடீரென வெற்றிவீரர்களில் முதன்மையான கர்ணனையும் துரோணரையும் அணுகினான். கோபக் கலக்கத்தில் ஆட்பட்டு, காயமடைந்த அகந்தையிலிருந்து எழுந்த சொற்களால் அவர்களை உரைத்தான்—போர்தர்மத்தின் நெருக்கடியில் தன் தளபதிகளைத் தூண்ட விரும்பியதுபோல்।

Verse 3

भवदभ्यामिह संग्राम: क्रुद्धा भ्यां सम्प्रवर्तितः । आहवे निहतं दृष्टवा सैन्धवं सव्यसाचिना

உங்கள் இருவரின் கோபத்தாலேயே இங்கே இந்தப் போர் மேலும் தீவிரமாயிற்று; ஏனெனில் இருகைகளாலும் வில் இழுக்கும் சவ்யசாசி அர்ஜுனன் போர்க்களத்தில் சிந்து அரசன் ஜயத்ரதனை வீழ்த்தியதைப் பார்த்து, நீங்கள் இருவரும் இரவிலும் போரைத் தொடர்ந்தீர்கள்।

Verse 4

निहन्यमानां पाण्डूनां बलेन मम वाहिनीम्‌ | भूत्वा तद्विजये शक्तावशक्ताविव पश्यत:

பாண்டவர்களின் வலிமையால் என் படை அழிக்கப்படுகிறது; வெற்றியைப் பெற்றுத் தர வல்லவர்களாக இருந்தும், நீங்கள் இருவரும் வல்லமையற்றவர்களைப் போல பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்।

Verse 5

यद्य॒हं भवतोस्त्याज्यो न वाच्यो5स्मि तदैव हि । आवां पाण्डुसुतान्‌ संख्ये जेष्याव इति मानदौ

மரியாதை வழங்கும் வீரர்களே! என்னைத் துறப்பதே உங்களுக்கு நியாயமென இருந்தால், அப்போதே ‘பாண்டு புதல்வர்களை போரில் நாம் வெல்வோம்’ என்று என்னிடம் சொல்லக் கூடாது.

Verse 6

तदैवाहं वच: श्रुत्वा भवद्धयामनुसम्मतम्‌ | नाकरिष्यमिदं पार्थवैरं योधविनाशनम्‌,“उसी समय आपलोगोंकी सम्मति सुनकर मैं कुन्तीपुत्रोंके साथ यह वैर नहीं करता, जो सम्पूर्ण योद्धाओंके लिये विनाशकारी हो रहा है

அப்போதே உங்கள் இருவரின் ஒப்புதலுடன் கூறப்பட்ட சொல்லைக் கேட்டிருந்தால், ப்ரிதாபுத்ரர்களுடன் இந்தப் பகையை நான் மேற்கொள்ள மாட்டேன்—இது எல்லா வீரர்களுக்கும் அழிவைத் தருகிறது.

Verse 7

यदि नाहं परित्याज्यो भवद्धयां पुरुषर्षभौ | युध्यतामनुरूपेण विक्रमेण सुविक्रमौ,“अत्यन्त पराक्रमी पुरुषप्रवर वीरो! यदि आप मुझे त्याग देना न चाहते हों तो अपने अनुरूप पराक्रम प्रकट करते हुए युद्ध कीजिये'

சஞ்சயன் கூறினான்— மனிதர்களில் சிறந்தவர்களே, அளவற்ற வீரத்துடன் விளங்கும் வீரர்களே! நீங்கள் என்னை கைவிட விரும்பவில்லை என்றால், உங்களுக்கே உரிய பராக்கிரமத்தை வெளிப்படுத்தி, உங்கள் தகுந்தும் ஒளிவிடும் வலிமையுடன் போரிடுங்கள்।

Verse 8

वाक्प्रतोदेन तौ वीरौ प्रणुन्नौ तनयेन ते । प्रावर्तयेतां संग्रामं घट्टिताविव पन्नगौ

சஞ்சயன் கூறினான்— உன் மகன் சொற்களெனும் சாட்டையால் அந்த இரு வீரர்களையும் தூண்டினான்; மிதிக்கப்பட்ட பாம்புகள் போல அவர்கள் கோபம் கொண்டு மீண்டும் கொடியப் போரைக் கிளப்பினர்।

Verse 9

ततस्तौ रथिनां श्रेष्ठी सर्वलोक धनुर्धरी । शैनेयप्रमुखान्‌ पार्थानभिदुद्रुवतू रणे

சஞ்சயன் கூறினான்— அப்போது ரதவீரர்களில் முதன்மையும் உலகமெங்கும் புகழ்பெற்ற வில்லாளர்களுமான துரோணாசாரியரும் கர்ணனும், போர்க்களத்தில் மீண்டும் ஷைனேயன் (சாத்யகி) தலைமையிலான பாண்டவ மகாரதர்களை நோக்கி பாய்ந்தனர்।

Verse 10

तथैव सहिता: पार्था: सर्वसैन्येन संवृता: । अभ्यवर्तन्त तौ वीरौ नर्दमानौ मुहुर्मुहु:

சஞ்சயன் கூறினான்— அதேபோல் குந்தியின் புதல்வர்களான பாண்டவர்களும் தங்கள் முழுப் படையால் சூழப்பட்டு, ஒழுங்கான அணிவகுப்பில் முன்னேறி, மீண்டும் மீண்டும் கர்ஜிக்கும் அந்த இரு வீரர்களை எதிர்கொண்டனர்।

Verse 11

अथ द्रोणो महेष्वासो दशभि: शिनिपुड्भवम्‌ | अविध्यत्‌ त्वरितं क्रुद्ध: सर्वशस्त्रभूृतां वर:

சஞ்சயன் கூறினான்— பின்னர் ஆயுதம் தாங்குவோரில் முதன்மையான மகாவில்லாளன் துரோணன், கோபம் கொண்டு விரைந்து, ஷினி குலத்தவன் சாத்யகியை பத்து அம்புகளால் துளைத்தான்।

Verse 12

कर्णश्न॒ दशभिर्बाणै: पुत्रश्न तव सप्तभि: । दशभिर्वषसेनश्व॒ सौबलश्लापि सप्तभि:

சஞ்சயன் கூறினான்— கர்ணன் பத்து அம்புகளால் குத்தப்பட்டான்; உன் மகன் ஏழு அம்புகளால். வ்ருஷசேனனும் பத்து அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டான்; சௌபலனும் ஏழு அம்புகளால்.

Verse 13

दृष्टवा च समरे द्रोणं निघ्नन्तं पाण्डवीं चमूम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்— போர்க்களத்தில் துரோணர் பாண்டவர் படையை வெட்டிக் குவிப்பதைப் பார்த்து।

Verse 14

विव्यधु: सोमकास्तूर्ण समन्ताच्छरवृष्टिभि: । समरांगणमें द्रोणाचार्यको पाण्डव-सेनाका संहार करते देख सोमकोंने चारों ओरसे बाणोंकी वर्षा करके उन्हें तुरंत घायल कर दिया ।।

சஞ்சயன் கூறினான்— சோமகர்கள் விரைந்து எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் அம்புமழையால் தாக்கினர். அங்கே துரோணர், மக்கள்தலைவனே, க்ஷத்திரியர்களின் உயிர்களைப் பறித்துக் கொண்டிருந்தார்.

Verse 15

द्रोणेन वध्यमानानां पञ्चालानां विशाम्पते

சஞ்சயன் கூறினான்— மக்கள்தலைவனே, துரோணரால் கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருந்த பாஞ்சாலர்களை (கண்டு).

Verse 16

पुत्रानन्ये पितृनन्ये भ्रातृनन्ये च मातुलान्‌,कोई पुत्रोंकी, कोई पिताओंको, कोई भाइयोंको, कोई मामा, भानजों, मित्रों, सम्बन्धियों तथा बन्धु-बान्धवोंको छोड़-छोड़कर अपनी जान बचानेके लिये तुरंत ही भाग चले

சஞ்சயன் கூறினான்— அந்த அச்சத்தில் சிலர் மகன்களை, சிலர் தந்தைகளை, சிலர் சகோதரர்களை, சிலர் தாய்மாமன்களைக் கூட விட்டுவிட்டு ஓடினர். மருமகன்கள், நண்பர்கள், உறவினர், நெருங்கிய பந்துக்கள் அனைவரையும் துறந்து, உயிர் காக்கும் ஒரே வேட்கையால் அவர்கள் உடனே தப்பிச் சென்றனர்.

Verse 17

भागिनेयान्‌ वयस्यांश्व॒ तथा सम्बन्धिबान्धवान्‌ | उत्सृज्योत्सृज्य गच्छन्ति त्वरिता जीवितेप्सव:

சஞ்சயன் கூறினான்— மருமகன்கள், நண்பர்கள், உறவினர்-பந்துக்கள் ஆகியோரைக் கூட மீண்டும் மீண்டும் விட்டெறிந்து, உயிர் காக்கும் ஆசையால் அவர்கள் விரைந்து ஓடினர்.

Verse 18

अपरे मोहिता मोहात्‌ तमेवाभिमुखा ययु: । पाण्डवानां रणे योधा: परलोकं गता: परे,कुछ पाण्डव-सैनिक रणभूमिमें मोहित होकर मोहवश पुनः द्रोणाचार्यके ही सामने चले गये और मारे गये। बहुत-से सैनिक परलोक सिधार गये

சஞ்சயன் கூறினான்— சிலர் மயக்கத்தில் மயங்கி, மீண்டும் அதே துரோணாசாரியரின் முன் சென்று மோதினர்; போரில் பாண்டவர்களின் பல வீரர்கள் வீழ்ந்து பரலோகம் சென்றனர்.

Verse 19

सा तथा पाण्डवी सेना पीड्यमाना महात्मना । निशि सम्प्राद्रवद्‌ राजन्नुत्सूज्योल्का: सहस्रश:

சஞ்சயன் கூறினான்— அரசே! அந்த மகாத்மனால் இவ்வாறு நெருக்கப்பட்ட பாண்டவ சேனை, இரவில் ஆயிரமாயிரம் தீப்பந்தங்களை எறிந்தவாறே ஓடிப் பறந்தது.

Verse 20

पश्यतो भीमसेनस्य विजयस्याच्युतस्य च । यमयोर्धर्मपुत्रस्य पार्षतस्य च पश्यत:

சஞ்சயன் கூறினான்— பீமசேனன், வெற்றியாளர் அர்ஜுனன், அச்யுதன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், இரட்டையர் நகுலன்-சகதேவன், தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரன், பார்ஷதன் த்ருஷ்டத்யும்னன்—இவர்கள் அனைவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் (அச்சேனை) ஓடியது.

Verse 21

तमसा संवृते लोके न प्राज्ञायत किंचन । कौरवाणां प्रकाशेन दृश्यन्ते विद्रुता: परे

சஞ்சயன் கூறினான்— உலகம் இருளால் மூடப்பட்டபோது எதுவும் தெளிவாக அறிய முடியவில்லை; கௌரவர்களின் ஒளியால் மட்டுமே மற்றவர்கள்—ஓடிப்போகிறவர்கள்—தெரிந்தனர்.

Verse 22

द्रवमाणं तु तत्‌ सैन्यं द्रोणकर्णो महारथौ । जघ्नतु: पृष्ठतो राजन्‌ किरन्तौ सायकान्‌ बहून्‌,राजन! महारथी द्रोणाचार्य और कर्ण बहुत-से बाणोंकी वर्षा करते हुए उस भागती हुई पाण्डव-सेनाको पीछेसे मार रहे थे

அரசே! அந்தப் படை கலக்கமுற்று ஓடிக்கொண்டிருக்கையில், மகாரதர்கள் துரோணரும் கர்ணனும் பின்னால் இருந்து எண்ணற்ற அம்புகளைப் பொழிந்து அதைத் தாக்கினர்.

Verse 23

पज्चालेषु प्रभग्नेषु क्षीयमाणेषु सर्वतः । जनार्दनो दीनमना: प्रत्यभाषत फाल्गुनम्‌,जब पांचाल योद्धा सब ओरसे नष्ट होने और भागने लगे, तब भगवान्‌ श्रीकृष्णने दीनचित्त होकर अर्जुनसे इस प्रकार कहा--

பாஞ்சால வீரர்கள் எங்கும் சிதறி நொறுங்கி குறையத் தொடங்கியபோது, ஜனார்தனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மனம் தளர்ந்து ஃபால்குனன் அர்ஜுனனை நோக்கி பேசினான்.

Verse 24

द्रोणकर्णों महेष्वासावेतौ पार्षतसात्यकी । पज्चालांश्चैव सहितौ जघ्नतु: सायकैर्भृशम्‌

குந்திநந்தனே! பேர்வில்லாளர்கள் துரோணனும் கர்ணனும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து, பிருஷதபுத்திரன் த்ருஷ்டத்யும்னன், சாத்தியகி, மேலும் பாஞ்சாலர்களைத் தங்கள் அம்புகளால் கடுமையாகக் காயப்படுத்தினர்.

Verse 25

एतयो: शरवर्षेण प्रभग्ना नो महारथा: । वार्यमाणापि कौन्तेय पृतना नावतिष्ठते,'पार्थ! इन दोनोंकी बाण-वर्षासे हमारे महारथियोंके पाँव उखड़ गये हैं। हमारी सेना रोकनेपर भी रुक नहीं रही है”

பார்த்தா! இவ்விருவரின் அம்புமழையால் எங்கள் மகாரதர்கள் தளர்ந்து சிதைந்தனர்; கௌந்தேயா, தடுத்தாலும் படை நிலைநிற்பதில்லை.

Verse 26

तां तु विद्रवर्ती दृष्टवा ऊचतुः केशवार्जुनौ । मा विद्रवत वित्रस्ता भयं त्यजत पाण्डवा:,अपनी सेनाको भागती देख श्रीकृष्ण और अर्जुनने उससे कहा--'पाण्डव वीरो! भयभीत होकर भागो मत। भय छोड़ो

தம் படை ஓடுவதைக் கண்ட கேசவனும் அர்ஜுனனும் கூறினர்—“பாண்டவ வீரர்களே! அச்சத்தில் ஓடாதீர்கள்; அச்சத்தை விட்டு விடுங்கள்.”

Verse 27

तावावां सर्वसैन्यैश्न व्यूहै: सम्यगुदायुधै: । द्रोणं च सूतपुत्र॑ं च प्रयताव: प्रबाधितुम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—நாங்கள் இருவரும் முழுச் சேனையையும் ஒழுங்கான வியூகங்களாக அமைத்து, ஆயுதங்களால் முழுமையாகச் சன்னத்தமாய், துரோணாசாரியரையும் தேரோட்டியின் புதல்வன் கர்ணனையும் தடுத்து பின்னோக்கித் தள்ள முயல்கிறோம்।

Verse 28

एतौ हि बलिनौ शूरौ कृतास्त्रौ जितकाशिनौ । उपेक्षितौ तव बलैनाशयेतां निशामिमाम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—இந்த இருவர்—துரோணனும் கர்ணனும்—வலிமைமிக்க வீரர்கள்; ஆயுதக் கலையில் தேர்ந்தவர்கள்; வெற்றியின் ஒளியால் பிரகாசிப்பவர்கள். இவர்களை அலட்சியம் செய்தால், இன்றிரவே உங்கள் முழுச் சேனையையும் வேரோடு அழித்துவிடுவர்.

Verse 29

तयो: संवदतोरेवं भीमकर्मा महाबल: । आयाद्‌ू वृकोदर: शीघ्र पुनरावर्त्य वाहिनीम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—அவர்கள் இருவரும் இவ்வாறு தம் படையினருடன் பேசிக்கொண்டிருந்த வேளையில், பயங்கரச் செயல்களில் வல்ல மகாபலன் வ்ருகோதரன் பீமன், தன் பிரிவைத் திருப்பி, விரைவாக மீண்டும் அங்கே வந்து சேர்ந்தான்.

Verse 30

वृकोदरमथायान्तं दृष्टवा तत्र जनार्दन: । पुनरेवाब्रवीद्‌ राजन हर्षयन्निव पाण्डवम्‌,राजन्‌! भीमसेनको वहाँ आते देख भगवान्‌ श्रीकृष्ण पाण्डुपुत्र अर्जुनका हर्ष बढ़ाते हुए-से पुनः इस प्रकार बोले--

சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே! அங்கே வ்ருகோதரன் பீமன் வருவதைக் கண்ட ஜனார்தனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், பாண்டவன் அர்ஜுனனின் மகிழ்ச்சியை உயர்த்துவது போல, மீண்டும் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 31

एष भीमो रणश्लाघी वृतः सोमकपाण्डवै: । अभ्यवर्तत वेगेन द्रोणकर्णों महारथौ,'ये युद्धकी स्पृहा रखनेवाले भीमसेन सोमक और पाण्डवयोद्धाओंसे घिरकर महारथी ट्रोण और कर्णका सामना करनेके लिये बड़े वेगसे आ रहे हैं

சஞ்சயன் கூறினான்—இதோ, போரில் பெருமை கொள்ளும் பீமன், சோமகர்களும் பாண்டவ வீரர்களும் சூழ, மகாரதர்கள் துரோணனையும் கர்ணனையும் எதிர்கொள்ள மிகுந்த வேகத்துடன் முன்னேறுகிறான்.

Verse 32

एतेन सहितो युद्धय पज्चालैश्व महारथै: । आश्रचासनार्थ सैन्यानां सर्वेषां पाण्डुनन्दन,'पाण्डुनन्दन! इनके और पांचाल महारथियोंके साथ रहकर तुम अपनी सारी सेनाओंको सान्त्वना देनेके लिये यहाँ युद्ध करो”

பாண்டுநந்தனே! இவருடனும் பாஞ்சால மகாரதர்களுடனும் இணைந்து இங்கே போர் புரி; அதனால் உன் படைகள் அனைத்தும் ஆறுதல் பெற்று மனத் திடமடையும்.

Verse 33

ततस्तौ पुरुषव्याप्रावुभी माधवपाण्डवौ | द्रोणकर्णो समासाद्य धिष्ठितौ रणमूर्धनि,तदनन्तर वे दोनों पुरुषसिंह श्रीकृष्ण और अर्जुन युद्धके मुहानेपर द्रोणाचार्य और कर्णके सामने जाकर खड़े हो गये

பின்னர் அந்த இரு புருஷசிங்கங்கள்—மாதவனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பாண்டவனான அர்ஜுனனும்—துரோணனையும் கர்ணனையும் எதிர்கொண்டு, போர்க்களத்தின் முன்நுனியில் நிலை கொண்டனர்.

Verse 34

संजय उवाच ततस्तत्‌ पुनरावृत्तं युधिष्ठिरबलं महत्‌ | ततो द्रोणश्व कर्णश्व॒ परान्‌ ममृदतुर्युधि

சஞ்சயன் கூறினான்—மன்னரே! அதன் பின் யுதிஷ்டிரனின் பெரும் படை மீண்டும் திரும்பி வந்து போரில் இறங்கியது. அப்போது துரோணனும் கர்ணனும் போர்க்களத்தில் எதிரிகளை மிதித்து நசுக்கத் தொடங்கினர்.

Verse 35

स सम्प्रहारस्तुमुलो निशि प्रत्यभवन्महान्‌ । यथा सागरयो राजंश्नन्द्रोदयविवृद्धयो:

அரசே! இரவில் அந்த மோதல் மிகப் பெரிதும் கொந்தளிப்புமாக எழுந்தது; நிலா உதயத்தில் பெருகும் இரு பெருங்கடல்கள் போல, அந்தப் போர் மிகக் கொடியதாகத் தோன்றியது.

Verse 36

तत उत्सृज्य पाणिशभ्यां प्रदीपांस्तव वाहिनी । युयुधे पाण्डवै: सार्धमुन्मत्तवदसंकुला,तदनन्तर आपकी सेना अपने हाथोंसे मशालें फेंककर उन्मत्तके समान असंकुलभावसे पाण्डव-सैनिकोंके साथ युद्ध करने लगी

பின்னர் உங்கள் படை கைகளிலிருந்த தீப்பந்தங்களை எறிந்து விட்டு, பித்துற்றவர்களைப் போல—எந்த தயக்கமோ ஒழுங்கோ இன்றி—பாண்டவர் படையுடன் நேரடியாகப் போரில் இறங்கியது.

Verse 37

रजसा तमसा चैव संवृते भृशदारुणे । केवल नामगोत्रेण प्रायुध्यन्त जयैषिण:,धूल और अंधकारसे छाये हुए उस अत्यन्त भयंकर संग्राममें विजयाभिलाषी योद्धा केवल नाम और गोत्रका परिचय पाकर युद्ध करते थे

தூசியும் இருளும் சூழ்ந்த அந்த மிகக் கொடூரப் போரில், வெற்றியை நாடிய வீரர்கள் பெயரும் குலமும் மட்டும் அறிவித்துக் கொண்டு ஒருவரையொருவர் அறிந்து போரிட்டனர்.

Verse 38

अश्रूयन्त हि नामानि श्राव्यमाणानि पार्थिव: । प्रहरद्धिर्महाराज स्वयंवर इवाहवे,महाराज! स्वयंवरकी भाँति उस युद्धसस्‍्थलमें भी प्रहार करनेवाले नरेशोंद्वारा सुनाये जाते हुए नाम श्रवणगोचर हो रहे थे

மகாராஜா! போர்க்களத்தில் தாக்கும் அரசர்கள் உரக்க அறிவித்த பெயர்கள் நன்றாகக் கேட்கப்பட்டன; ஆகவே அந்தப் போர் காட்சி ஒரு சுயம்வரத்தைப் போலத் தோன்றியது.

Verse 39

नि:ःशब्दमासीत्‌ सहसा पुन: शब्दों महानभूत्‌ । क्रुद्धानां युध्यमानानां जीयतां जयतामपि

சில வேளைகளில் அங்கே திடீரென முழு அமைதி நிலவியது; மறுபடியும் உடனே பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது. கோபத்தில் போரிட்ட—சிலர் தோற்றும், சிலர் வெல்லும்—வீரர்களின் அந்தக் கலகலப்பு இவ்வாறு திடுதிடுவென அடங்கி மீண்டும் பொங்கியது.

Verse 40

यत्र यत्र सम दृश्यने प्रदीपा: कुरुसत्तम । तत्र तत्र सम शूरास्ते निपतन्ति पतज्भवत्‌,कुरुश्रेष्ठी जहाँ-जहाँ मशालें दिखायी देती थीं, वहाँ-वहाँ शूरवीर सैनिक पतंगोंकी तरह टूट पड़ते थे

குருசிறந்தவனே! எங்கே எங்கே சமமாகத் தீப்பந்தங்களின் ஒளி தெரிந்ததோ, அங்கே அங்கே அந்த வீரர்கள் தீயை நோக்கி வரும் பட்டாம்பூச்சிகளைப் போலப் பாய்ந்து விழுந்தனர்.

Verse 41

तथा संयुध्यमानानां विगाढासीन्महानिशा । पाण्डवानां च राजेन्द्र कौरवाणां च सर्वश:,राजेन्द्र! इस प्रकार युद्धमें लगे हुए पाण्डवों और कौरवोंकी वह महारात्रि सर्वथा प्रगाढ़ हो चली

அரசேந்தரா! இவ்வாறு போரில் ஈடுபட்ட பாண்டவர்களையும் கௌரவர்களையும் அந்த மாபெரும் இரவு முழுமையாகக் கனத்தது—எல்லாத் திசைகளிலும் அவர்களைச் சூழ்ந்து கொண்டது.

Verse 123

एते कौरव संक्रन्दे शैनेयं पर्यवाकिरन्‌ । फिर कर्णने दस, आपके पुत्रने सात, वृषसेनने दस और शकुनिने भी सात बाण मारे। कुरुराज! इन वीरोंने युद्धमें शिनिपौत्र सात्यकिपर चारों ओरसे बाणोंकी वर्षा आरम्भ कर दी

சஞ்சயன் கூறினான்—அந்தக் கௌரவக் கலகலப்பான போரில் அவர்கள் ஷைனேயன் (சாத்யகி) மீது எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் அம்புமழை பொழிந்தனர். கர்ணன் பத்து, அரசகுமாரன் ஏழு, வ்ருஷசேனன் பத்து, சகுனியும் ஏழு அம்புகளை எய்தான். ஓ குருராஜா! இவ்வாறு அந்த வீரர்கள் போரின் நெருக்கடியில் ஷினிபுத்திரன் சாத்யகியைச் சூழ்ந்து, நாலாபுறமும் சரவृष्टியைத் தொடங்கினர்.

Verse 143

रश्मिभिर्भास्करो राजंस्तमांसीव समन्तत: । प्रजापालक नरेश! जैसे सूर्य अपनी किरणोंद्वारा चारों ओरके अन्धकारको दूर कर देते हैं, उसी प्रकार द्रोणाचार्य वहाँ क्षत्रियोंके प्राण लेने लगे

சஞ்சயன் கூறினான்—ஓ அரசே, மக்களைக் காக்கும் நரேசா! சூரியன் தன் கதிர்களால் எல்லாத் திசைகளிலும் இருளை அகற்றுவது போல, துரோணாசாரியர் அங்கே க்ஷத்திரியர்களின் உயிர்களைப் பறிக்கத் தொடங்கினார்.

Verse 156

शुश्रुवे तुमुल: शब्द: क्रोशतामितरेतरम्‌ । प्रजानाथ! द्रोणाचार्यकी मार खाकर परस्पर चीखते-चिल्लाते हुए पांचालोंका घोर आर्तनाद सुनायी देने लगा

சஞ்சயன் கூறினான்—ஒருவர்மேல் ஒருவர் அலறிக்கொண்டிருந்தவர்களின் பேரொலி எழுந்தது. ஓ பிரஜாநாதா! துரோணாசாரியரின் தாக்குதலால் வீழ்ந்த பாஞ்சாலர்களின் கொடூரமான அழுகுரல்—பரஸ்பரம் கத்தி அலறி—எங்கும் முழங்கத் தொடங்கியது.

Verse 171

इस प्रकार श्रीमह्माभारत द्रोणपर्वके अन्तर्गत घटोत्कचवधपर्वमें रात्रियुद्धके प्रसंगमें संकुलयुद्धविषयक एक सौ इकहत्तरवाँ अध्याय पूरा हुआ

இவ்வாறு ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் துரோணபர்வத்தில், கடோத்கசவதப் பர்வத்தில், இரவுப் போரின் நிகழ்வில், நெருக்கடியான கலப்புப் போரை விவரிக்கும் நூற்று எழுபத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 172

इति श्रीमहाभारते द्रोणपर्वणि घटोत्कचवधपर्वणि रात्रियुद्धे संकुलयुद्धे द्विसप्तत्यधिकशततमो<थध्याय:

இதி ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் துரோணபர்வத்தில், கடோத்கசவதப் பர்வத்தில், இரவுப் போரும் நெருக்கடியான கலப்புப் போரும் நிகழும் இடத்தில், நூற்று எழுபத்திரண்டாம் அத்தியாயம்.