Adhyaya 168

Verse 1

अत-#-रा- षट्षष्ट्याॉधिेकशततमो< ध्याय: सात्यकिके द्वारा भूरिका वध

சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே! போர்க்களத்தில் பாய்ந்து வந்த ரதவீரர்களில் முதன்மையான ஷைநேயன் சாத்தியகியைப் பூரி முன்னேற விடாமல் தடுத்தான்; புறப்படும் இடத்திலேயே யானையை நிறுத்துவது போல அவன் முன்னேற்றத்தைத் தடை செய்தான்।

Verse 2

अथीनं सात्यकि: क्रुद्ध: पञ्चभिन्निशितै: शरै: । विव्याध हृदये तस्य प्रास्रवत्‌ तस्य शोणितम्‌,यह देख सात्यकि कुपित हो उठे और उन्होंने पाँच तीखे बाणोंसे भूरिकी छाती छेद डाली। उससे रक्तकी धारा बहने लगी

அப்போது ஷைநேயன் சாத்தியகி கோபம் கொண்டு, ஐந்து கூரிய அம்புகளால் அவன் இதயப்பகுதியைத் துளைத்தான்; அந்தக் காயத்திலிருந்து இரத்தம் பெருக்கெடுத்து ஓடியது।

Verse 3

तथैव कौरवो युद्धे शैनेयं युद्धदुर्मदम्‌ । दशभिर्निशितैस्तीक्ष्णरविध्यत भुजान्तरे,इसी प्रकार युद्धस्थलमें कुरुवंशी भूरिने भी रणदुर्मद सात्यकिकी छातीमें दस तीखे बाणोंद्वारा गहरी चोट पहुँचायी

அதேபோல் போரில் கௌரவன் பூரி, போர்வெறியில் மயங்கிய ஷைநேயன் சாத்தியகியை இரு தோள்களுக்கிடையே பத்து கூர்மையான அம்புகளால் குத்தினான்।

Verse 4

तावन्योन्यं महाराज तततक्षाते शरैर्भुशम्‌ । क्रोधसंरक्तनयनौ क्रोधाद्‌ विस्फार्य कार्मुके

மகாராஜா! கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அவர்கள் இருவரும் சினத்தில் தங்கள் வில்ல்களை முழுதும் இழுத்து, அம்புமழையால் ஒருவரை ஒருவர் கடுமையாகக் காயப்படுத்தினர்।

Verse 5

तयोरासीन्महाराज श्त्रवृष्टि: सुदारुणा | क्रुद्धयो: सायकमुचोर्यमान्तकनिकाशयो:

அரசே! அவர்களுக்கிடையில் ஆயுதங்களின் மிகக் கொடிய மழை எழுந்தது. கோபத்தில் யமனும் அந்தகனும் போல் மரணத்தைக் கொண்டவர்களாய், அந்த இரு வில்லாளரும் ஒருவர்மேல் ஒருவர் அம்புகளைப் பொழிந்தனர்।

Verse 6

तावन्योन्यं शरै राजन्‌ संछाद्य समवस्थितौ । मुहूर्त चैव तद्‌ युद्धे समरूपमिवाभवत्‌,राजन! वे दोनों ही एक-दूसरेको बाणोंद्वारा आच्छादित करके खड़े थे। दो घड़ीतक उनमें समानरूपसे ही युद्ध चलता रहा

அரசே! இருவரும் ஒருவரையொருவர் அம்புமழையால் மறைத்தவாறே எதிரெதிராக நின்றனர். அந்தப் போரில் சிறிதுநேரம் வரை சமர் சமமாகவே தோன்றியது—யாரும் தளரவில்லை; யாருக்கும் தெளிவான மேலாதிக்கமும் இல்லை.

Verse 7

ततः क्रुद्धो महाराज शैनेय: प्रहसन्निव । धनुश्चिच्छेद समरे कौरव्यस्य महात्मन:,महाराज! तब क्रोधमें भरे हुए सात्यकिने हँसते हुए-से समरांगणमें महामना कुरुवंशी भूरिके धनुषको काट दिया

மகாராஜா! அப்போது கோபத்தால் கொதித்த ஷைநேயன் (சாத்யகி) சிரிப்பதுபோல் தோன்றி, போர்க்களத்தில் அந்த உயர்ந்த கௌரவனின் வில்லை வெட்டித் துண்டித்தான்.

Verse 8

अथैनं छिन्नथन्वानं नवभिर्निशितै: शरै: । विव्याध हृदये तूर्ण तिष्ठ तिछेति चाब्रवीत्‌

பின்னர் வில் துண்டிக்கப்பட்ட அவனை சாத்யகி ஒன்பது கூரிய அம்புகளால் விரைந்து இதயப் பகுதியில் குத்தி, “நில்! நில்!” என்று முழங்கினான்.

Verse 9

धनुष कट जानेपर उसकी छातीमें सात्यकिने तुरंत ही नौ तीखे बाण मारे और कहा --'खड़ा रह, खड़ा रह ।।

வலிமைமிக்க பகைவனின் தாக்குதலால் கடுமையாகக் குத்துண்ட ‘சத்ருதாபன’ பூறிச்ரவஸ் மற்றொரு வில்லை எடுத்துக்கொண்டு, பதிலடியாக சாத்வதன் சாத்யகியையும் குத்தினான்.

Verse 10

स विद्ध्वा सात्वतं बाणैस्त्रिभिरेव विशाम्पते । धनुश्विच्छेद भल्लेन सुतीक्ष्णेन हसन्निव,प्रजानाथ! तीन बाणोंसे ही सात्यकिको घायल करके भूरिने हँसते हुए-से अत्यन्त तीखे भल्लद्वारा उनके धनुषको भी काट दिया

மக்கள்தலைவா! சாத்வதன் சாத்யகியை மூன்று அம்புகளால் மட்டும் காயப்படுத்திய பூறிச்ரவஸ், சிரிப்பதுபோல் தோன்றி, மிகக் கூரிய ‘பல்ல’ அம்பால் அவனது வில்லையும் வெட்டித் துண்டித்தான்.

Verse 11

छिन्नधन्वा महाराज सात्यकि: क्रोधमूर्च्छित: । प्रजहार महावेगां शक्ति तस्य महोरसि,महाराज! धनुष कट जानेपर क्रोधातुर हुए सात्यकिने भूरिके विशाल वक्ष:स्थलपर एक अत्यन्त वेगशालिनी शक्तिका प्रहार किया

மன்னரே! வில் துண்டிக்கப்பட்டதால் கோபத்தில் மயங்கிய சாத்தியகி, பேர்வேகமுள்ள சக்தியை எறிந்து அவனுடைய அகன்ற மார்பில் பலமாகத் தாக்கினான்.

Verse 12

सतु शकक्‍त्या विभिन्नाज़ो निपपात रथोत्तमात्‌ । लोहिताड़ इवाकाशाद्‌ दीप्तरश्मिर्यद्च्छया

அந்த சக்தியின் தாக்கத்தால் பூரியின் அங்கங்கள் கிழிந்தன; அவன் தன் சிறந்த ரதத்திலிருந்து கீழே விழுந்தான்—விதியின் வலிமையால் தீவிரக் கதிர்களுடன் சிவந்த செவ்வாய் கிரகம் வானிலிருந்து விழுந்ததுபோல்.

Verse 13

तंतु दृष्टवा हतं शूरमश्वत्थामा महारथ: । अभ्यधावत वेगेन शैनेयं प्रति संयुगे,शूरवीर भूरिको युद्धस्थलमें मारा गया देख महारथी अश्व॒त्थामा सात्यकिकी ओर बड़े वेगसे दौड़ा

போர்க்களத்தில் அந்த வீரன் பூரி கொல்லப்பட்டதைப் பார்த்த மகாரதன் அஸ்வத்தாமா, வேகமாக ஷைனேயன் (சாத்தியகி) நோக்கி பாய்ந்தான்.

Verse 14

तिष्ठ तिषछ्ठेति चाभाष्य शैनेयं स नराधिप । अभ्यवर्षच्छरौचधेण मेरुं वृष्ट्या यथाम्बुद:

மன்னரே! ஷைனேயனை (சாத்தியகியை) ‘நில், நில்’ என்று கூறி, அவன் மீது அம்புகளின் பெருவெள்ளத்தைப் பொழிந்தான்—மேகம் மேரு மலையின் மீது மழை பொழிவதுபோல்.

Verse 15

तमापततन्तं संरब्धं शैनेयस्य रथं प्रति । घटोत्कचो<ब्रवीद्‌ राजन नादं मुक्त्वा महारथ:,क्रोधमें भरे हुए अश्वत्थामाको सात्यकिके रथपर आक्रमण करते देख महारथी घटोत्कचने सिंहनाद करके कहा

அரசே! கோபத்தில் கொந்தளித்த அஸ்வத்தாமா ஷைனேயன் (சாத்தியகி) ரதத்தை நோக்கி பாய்வதைப் பார்த்த மகாரதன் கடோத்கசன், சிங்கநாதம் செய்து கூறினான்.

Verse 16

तिष्ठ तिष्ठ न मे जीवन द्रोणपुत्र गमिष्यसि । एष त्वां निहनिष्यामि महिषं षण्मुखो यथा

துரோணபுத்திரா! நில், நில்—என் கையிலிருந்து உயிரோடு தப்ப முடியாது. ஆறுமுக ஸ்கந்தன் மகிஷாசுரனை வதைத்ததுபோல நானும் உன்னை வீழ்த்துவேன்.

Verse 17

युद्धश्रद्धामहं तेड्द्य विनेष्यामि रणाजिरे । इत्युक्त्वा क्रोधताम्राक्षो राक्षस: परवीरहा

இன்று போர்க்களத்தில் உன் போர்நம்பிக்கையையும் உறுதியையும் நான் அழித்துவிடுவேன். என்று கூறி, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடைய அந்த ராட்சசன்—எதிர்வீரர்களை வீழ்த்துபவன்—முன்னே பாய்ந்தான்.

Verse 18

रथाक्षमात्रैरिषुभिर भ्यवर्षद्‌ घटोत्कच:

அப்போது கடோத்கசன் தேரின் அச்சளவு தடிமனான அம்புகளை எதிரியின் மீது மழையென பொழிந்தான்.

Verse 19

शरवृष्टिं तु तां प्राप्तां शरैराशीविषोपमै:

பின்னர் அந்த அம்புமழை வந்து சேர்ந்தது—விஷப்பாம்புகளை ஒத்த அம்புகள்—போர்க்களத்தில் கொல்லும் வலிமையுடன் பொழிந்தன.

Verse 20

तत: शरशतैस्ती&णैर्मर्म भेदिभिराशुगै:

அதன்பின் அவன் கூர்மையான, விரைவான, உயிர்முனைகளைத் துளைக்கும் நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால் தாக்கினான்.

Verse 21

स शरैराचितस्तेन राक्षसो रणमूर्थनि

சஞ்சயன் கூறினான்—போர்க்களத்தின் முன்னணியில் அந்த ராட்சசன் அவனால் அம்புகளால் முற்றிலும் மூடப்பட்டான்.

Verse 22

ततः क्रोधसमाविष्टो भैमसेनि: प्रतापवान्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது கோபத்தில் மூழ்கிய பராக்கிரமசாலி பீமசேனன் வராஹகர்ண, நாலீக, விகர்ண முதலிய அம்புகளை அச்வத்தாமாவின் மீது மழையெனப் பொழிந்தான். பின்னர் பீமசேனனும் அவன் மகன் கடோத்கசனும் கோபம் முழுதும் எழ, வஜ்ரமும் மின்னலும் போல் ஒளிரும் பயங்கர அம்புகளால் த்ரோணபுத்திரன் அச்வத்தாமனை காயப்படுத்தி சிதைத்தனர்; மேலும் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் க்ஷுரப்ர, அர்த்தசந்திர, நாராச, ஶிலீமுக, வராஹகர்ண, நாலீக, விகர்ண முதலிய ஏவுகணைகளின் கடும் மழையைத் தொடங்கினர்.

Verse 23

शरैरवचकर्तोंग्रैद्रार्णिं वज्ञाशनिप्रभै: । क्षुरप्रैरर्धचन्द्रैश्ष नाराचै: सशिलीमुखै:

சஞ்சயன் கூறினான்—வஜ்ரம் போல் ஒளிரும் கூர்மையான, நன்கு தீட்டப்பட்ட அம்புகளாலும், க்ஷுரப்ர, அர்த்தசந்திர, நாராச, ஶிலீமுக ஆகியவற்றோடும் சேர்த்து, அவன் பகைவரைத் தாக்கினான்.

Verse 24

तां शस्त्रवृष्टिमतुलां वज्ञाशनिसमस्वनाम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—வஜ்ரத்தின் இடியொலி போல் முழங்கிய அந்த ஒப்பற்ற ஆயுதமழையை, பெருந்தேஜஸ்வி அச்வத்தாமன், காற்று பெரும் மேகக்கூட்டங்களைச் சிதறடிப்பதுபோல், சிதைத்தான்.

Verse 25

पतन्‍्तीमुपरि क्ुद्धो द्रौणिरव्यथितेन्द्रिय: । सुदुःसहां शरैघरिदिव्यास्त्रप्रतिमन्त्रिते:

சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது கோபமுற்ற த்ரோணபுத்திரன் அச்வத்தாமன், அசையாத உணர்ச்சிகளுடன், மேலிருந்து தெய்வாஸ்திரங்களின் பிரதிமந்திரங்களால் மந்திரிக்கப்பட்ட பயங்கர அம்புகளின் தாங்கமுடியாத மழையைப் பொழிந்தான்.

Verse 26

ततोडन्‍्तरिक्षे बाणानां संग्रामो5न्य इवाभवत्‌

அப்போது திறந்த வானில் அம்புகளே தனியே ஒரு போரை நடத்தினவெனத் தோன்றியது—போராளிகளின் மேலே இன்னொரு போர் எழுந்ததுபோல்.

Verse 27

ततोअस्त्रसंघर्षकृतैर्विस्फुलिड्रैः समन्तत:

சஞ்சயன் கூறினான்: அப்போது ஆயுதங்களின் கடும் மோதலால் பிறந்த சினுக்குகள் எல்லாத் திசைகளிலும் பறந்தன.

Verse 28

स मार्गणगणैद्रौणिर्दिश: प्रच्छाद्य सर्वत:ः

சஞ்சயன் கூறினான்: த்ரௌணி (அஸ்வத்தாமன்) அடர்ந்த அம்புக் கூட்டங்களால் எல்லாத் திசைகளையும் மூடினான்.

Verse 29

ततः प्रववृते युद्ध द्रौणिराक्षसयोर्मुधे

சஞ்சயன் கூறினான்: பின்னர் போர்க்களத்தில் த்ரௌணியும் ராக்ஷசனும் இடையே கடும் போர் எழுந்தது.

Verse 30

ततो घटोत्कचो बाणैर्दशभिद्रौणिमाहवे

சஞ்சயன் கூறினான்: அப்போது போரின் நடுவே கடோத்கசன் த்ரௌணியைப் பத்து அம்புகளால் குத்தினான்.

Verse 31

जघानोरसि संक्रुद्ध: कालज्वलनसंनिभै: । अत्यन्त क्रोधमें भरे हुए घटोत्कचने युद्धस्थलमें कालाग्निके समान दस तेजस्वी बाणोंद्वारा अश्वत्थामाकी छातीमें गहरी चोट पहुँचायी ।।

சஞ்சயன் கூறினான்—அதிகக் கோபத்தில் எரிந்த கடோத்கசன், போர்க்களத்தில் காலத்தின் தீயைப் போன்ற ஒளிவீசும் பத்து அம்புகளால் அசுவத்தாமாவின் மார்பில் தாக்கி அவற்றை ஆழமாகப் பதித்தான். அந்த வல்ல ராட்சசன் எய்த வேகமிகு அம்புகளால் காயமுற்ற வீரன் அசுவத்தாமா, போர்க்களத்தில் புயலால் அசையும் மரம்போல் நடுங்கினான்; கொடியின் தண்டைச் சார்ந்து மயங்கி விழுந்தான்।

Verse 32

चचाल समरे द्रौणिर्वातनुन्न इव ट्रुम: । स मोहमनुसम्प्राप्तो ध्वजयष्टिं समाश्रित:

சஞ்சயன் கூறினான்—போரில் துரோணனின் மகன் அசுவத்தாமா, ராட்சசன் எய்த அந்த வலிய அம்புகளால் தாக்கப்பட்டு, காற்றால் தள்ளாடும் மரம்போல் சாய்ந்தாடினான். மயக்கமும் மயங்கலும் வந்ததால் கொடித்தண்டை பற்றிக் கொண்டு நின்று, பின்னர் மயங்கி விழுந்தான்।

Verse 33

ततो हाहाकृतं सैन्यं तव सर्व जनाधिप । हतं सम मेनिरे सर्वे तावकास्तं विशाम्पते,नरेश्वरर फिर तो आपकी सारी सेनामें हाहाकार मच गया। प्रजानाथ! आपके समस्त योद्धाओंने यह मान लिया कि अभश्वत्थामा मारा गया

சஞ்சயன் கூறினான்—அதன்பின், மனிதர்களின் தலைவனே, உன் முழு படையிலும் அலறல் எழுந்தது. மக்களைப் பாதுகாப்பவனே, உன் வீரர்கள் அனைவரும் அசுவத்தாமா கொல்லப்பட்டான் என்று எண்ணினர்।

Verse 34

त॑ तु दृष्टवा तथावस्थमश्चत्थामानमाहवे । पज्चाला: सृञ्जयाश्रैव सिंहनादं प्रचक्रिरे,रणभूमिमें अश्वत्थामाकी वैसी अवस्था देख पांचाल और सूंजय योद्धा सिंहनाद करने लगे

சஞ்சயன் கூறினான்—போர்க்களத்தில் அசுவத்தாமாவை அந்த நிலையில் கண்ட பாஞ்சாலரும் ஸ்ரிஞ்ஜயரும் சிங்கம் போன்ற முழக்கத்தை எழுப்பினர்।

Verse 35

प्रतिलभ्य तत: संज्ञामश्वत्थामा महाबल: । धनु: प्रपीड्य वामेन करेणामित्रकर्शन:

சஞ்சயன் கூறினான்—பின்னர் உணர்வு திரும்பிய வல்லமைமிக்க, பகைவரை நசைக்கும் அசுவத்தாமா, இடது கையால் வில்லை அழுத்திப் பிடித்து அதை உறுதியாக்கினான்।

Verse 36

मुमोचाकर्णपूर्णेन धनुषा शरमुत्तमम्‌ | यमदण्डोपमं घोरमुद्दिश्याशु घटोत्कचम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—அசுவத்தாமன் காதுவரை இழுத்த வில்லால் கடோத்கசனை நோக்கி, யமதண்டம் போன்ற அச்சமூட்டும் சிறந்த அம்பை விரைவில் விட்டான்।

Verse 37

स भित्त्वा हृदयं तस्य राक्षसस्य शरोत्तम: | विवेश वसुधामुग्र: सपुड्ख: पृथिवीपते

சஞ்சயன் கூறினான்—ஓ நிலத்தலைவனே! அந்த சிறந்த அம்பு அந்த ராட்சசனின் இதயத்தைத் துளைத்து, இறகுகளுடன், கடும் வேகத்தில் பூமிக்குள் பாய்ந்தது।

Verse 38

पृथ्वीपते! वह उत्तम एवं भयंकर बाण उस राक्षसकी छाती छेदकर पंखसहित पृथ्वीमें समा गया ।।

சஞ்சயன் கூறினான்—ஓ நிலத்தலைவனே! அந்த சிறந்ததும் அச்சமூட்டுவதுமான அம்பு அந்த ராட்சசனின் மார்பைத் துளைத்து, இறகுகளுடன், பூமிக்குள் பதிந்தது. மிகக் கடுமையாகக் காயமடைந்த அவன், அரசே, ரதத்தின் இருக்கையில் அமர்ந்தான். போரில் புகழ்பெற்ற துரோணபுத்திரன் அசுவத்தாமன் தாக்கியதால் மிகுந்த வேதனை அடைந்த வலிமைமிக்க ராட்சசராஜன் கடோத்கசன் தன் ரதத்தின் பின்புறத்தில் சென்று அமர்ந்தான்।

Verse 39

दृष्टवा विमूढं हैडिम्बं सारथिस्तु रणाजिरात्‌ | द्रौणे: सकाशात्‌ सम्भ्रान्तस्त्वपनिन्ये त्वरान्वितः

சஞ்சயன் கூறினான்—ஹைடிம்பனின் மகன் மயங்கிக் கிடப்பதைப் பார்த்த அவன் தேரோட்டி அச்சமடைந்து, விரைவாக அவனைப் போர்க்களத்திலிருந்து—குறிப்பாக துரோணபுத்திரன் அசுவத்தாமன் அருகிலிருந்து—அகற்றிச் சென்றான்।

Verse 40

तथा तु समरे विद्ृध्वा राक्षसेन्द्रं घटोत्कचम्‌ । ननाद सुमहानादं द्रोणपुत्रो महारथ:

சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது போர்க்களத்தில் ராட்சசேந்திரன் கடோத்கசனைத் துளைத்த பின், துரோணபுத்திரன் எனும் அந்த மகாரதி பேரொலியுடன் கர்ஜித்தான்।

Verse 41

इस प्रकार समरभूमिमें राक्षसराज घटोत्कचको घायल करके महारथी द्रोणपुत्रने बड़े जोरसे गर्जना की ।।

சஞ்சயன் கூறினான்—இவ்வாறு போர்க்களத்தில் ராட்சசராஜன் கடோற்கசனை கடுமையாகக் காயப்படுத்தி, மகாரதன் துரோணபுத்திரன் அஸ்வத்தாமா பெரும் வலிமையுடன் கர்ஜித்தான். ஓ பாரதா! உன் புதல்வர்களாலும் எல்லா வீரர்களாலும் போற்றப்பட்ட அவன், தன் உடல் ஒளியால் மதியச் சூரியனைப் போல மிகுந்த பிரகாசத்துடன் ஜ்வலித்தான். ஓ பரதநந்தனா! அந்நேரம் முழுச் சேனையாலும் உன் புதல்வர்களாலும் புகழப்பட்ட அஸ்வத்தாமா அளவற்ற தேஜஸுடன் ஒளிர்ந்தான்।

Verse 42

भीमसेन तु युध्यन्तं भारद्वाजरथं प्रति । स्वयं दुर्योधनो राजा प्रत्यविध्यच्छितै: शरै:

சஞ்சயன் கூறினான்—பீமசேனன் பாரத்வாஜன் (துரோணன்) ரதவீரனை எதிர்த்து போரிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, அரசன் துரியோதனன் தானே கூர்மையான, குறிவைத்த அம்புகளால் எதிர்தாக்கினான்।

Verse 43

द्रोणाचार्यके रथकी ओर आते हुए युद्धपरायण भीमसेनको स्वयं राजा दुर्योधनने पैने बाणोंसे बींध डाला ।।

சஞ்சயன் கூறினான்—மதிப்பிற்குரிய அரசே! அப்போது பீமசேனன் துரியோதனனை பத்து அம்புகளால் குத்திக் காயப்படுத்தினான்; துரியோதனனும் பதிலடியாக இருபது அம்புகளால் பீமனைத் துளைத்தான்।

Verse 44

तौ सायकैरवच्छिन्नावदृश्येतां रणाजिरे । मेघजालसमाच्छन्नौ नभसीवेन्दुभास्करौ

சஞ்சயன் கூறினான்—போர்க்களத்தில் அந்த இருவரும் அம்புக் கூட்டங்களால் மூடப்பட்டு தெளிவாகக் காணப்படவில்லை; ஆகாயத்தில் மேகக் கூட்டம் மறைக்கும் சந்திரனும் சூரியனும் போல।

Verse 45

अथ दुर्योधनो राजा भीम विव्याध पत्रिभि: | पज्चभिर्भरतश्रेष्ठ तिष्ठ तिछेति चाब्रवीत्‌,भरतश्रेष्ठ! राजा दुर्योधनने भीमसेनको पाँच बाणोंसे घायल कर दिया और कहा --खड़ा रह, खड़ा रह”

சஞ்சயன் கூறினான்—பின்னர் அரசன் துரியோதனன் பீமனை ஐந்து அம்புகளால் காயப்படுத்தி, “ஓ பரதசிரேஷ்டா! நில், நில்” என்று கூறினான்।

Verse 46

तस्य भीमो धनुश्छित्त्वा ध्वजं च दशभि: शरै: । विव्याध कौरवश्रेष्ठ नवत्या नतपर्वणाम्‌

அப்போது பீமன் அவனுடைய வில்லை முறித்து, பத்து அம்புகளால் அவன் கொடியையும் வீழ்த்தினான். பின்னர் வளைந்த மூட்டுகளையுடைய தொண்ணூறு அம்புகளால் கௌரவச் சிறந்தவன் துரியோதனனைத் துளைத்து ஆழ்ந்த காயம் ஏற்படுத்தினான்.

Verse 47

ततो दुर्योधन: क्रुद्धों धनुरन्यन्महत्तरम्‌ गृहीत्वा भरतश्रेष्ठो भीमसेनं शितै: शरै:

அப்போது கோபம் கொண்ட துரியோதனன் இன்னொரு, மேலும் வலிமையான வில்லை எடுத்தான்; பாரதர்களில் சிறந்தவன் அவன், கூரிய அம்புகளால் பீமசேனனைத் தாக்கினான்.

Verse 48

तान्‌ निहत्य शरान्‌ भीमो दुर्योधनधनुश्च्युतान्‌

துரியோதனன் வில்லிலிருந்து புறப்பட்ட அந்த அம்புகளைப் பீமன் தடுத்து வீழ்த்தினான்.

Verse 49

दुर्योधनस्तु संक्रुद्धो भीमसेनस्य मारिष

ஆனால், ஓ மாரிஷா, பீமசேனனை நோக்கித் துரியோதனன் மிகுந்த கோபத்தில் கொந்தளித்தான்.

Verse 50

अथान्यद्‌ धनुरादाय भीमसेनो महाबल:

அப்போது மாபெரும் வலிமையுடைய பீமசேனனும் இன்னொரு வில்லை எடுத்தான்.

Verse 51

विव्याध नृपतिं तूर्ण सप्तभिर्निशितै: शरै: । तब महाबली भीमसेनने दूसरा धनुष हाथमें लेकर तुरंत ही कौरवनरेशको सात तीखे बाणोंसे बींध डाला ।।

சஞ்சயன் கூறினான்— பீமசேனன் விரைந்து ஏழு கூர்மையான அம்புகளால் கௌரவர்களின் அரசனைத் துளைத்தான். ஆனால், அரசே, அகந்தை மதத்தில் மயங்கி வெற்றிக் களிப்பில் இருந்த உன் மகன், வேகக் கைநுட்பம் கொண்ட தேர்ந்த வீரனைப் போல, பீமனின் வில்லை உடனே வெட்டினான்; பீமன் எடுத்து வைத்த இரண்டாம், மூன்றாம், நான்காம், ஐந்தாம் வில்லுகளையும் அவன் மீண்டும் மீண்டும் வெட்டி வீழ்த்தினான்.

Verse 52

द्वितीयं च तृतीयं च चतुर्थ पठचमं तथा । आत्तमात्तं महाराज भीमस्य धनुराच्छिनत्‌

அரசே! பீமன் இரண்டாம், மூன்றாம், நான்காம், ஐந்தாம் வில்லைக் கையில் எடுத்த ஒவ்வொரு முறையும், அவன் பீமனின் வில்லை வெட்டி வீழ்த்தினான்.

Verse 53

स तथा भियद्यमानेषु कार्मुकेषु पुन: पुन:

இவ்வாறு வில்லுகள் மீண்டும் மீண்டும் வெட்டப்படும்போது, பீமசேனன் போர்க்களத்தில் முழுவதும் இரும்பால் செய்யப்பட்ட அழகிய சக்தியை எறிந்தான். அது மரணத்தின் உடன்பிறந்த சகோதரியைப் போலத் தோன்றியது; தீநாக்கைப் போல ஒளிர்ந்து எரிந்தது.

Verse 54

शक्ति चिक्षेप समरे सर्वपारशवीं शुभाम्‌ | मृत्योरिव स्वसारं हि दीप्तां वह्नमिशिखामिव

சஞ்சயன் கூறினான்— போரில் பீமசேனன் முழுவதும் இரும்பால் செய்யப்பட்ட அந்த நல்வலிமையான சக்தியை எறிந்தான்; அது மரணத்தின் சகோதரியைப் போலவும், தீநாக்கைப் போலவும் ஒளிர்ந்து எரிந்தது.

Verse 55

सीमन्तमिव कुर्वन्ती नभसो5ग्निसमप्रभाम्‌ । अप्राप्तामेव तां शक्तिं त्रिधा चिच्छेद कौरव:

அக்கினியைப் போன்ற ஒளியுடன் அந்த சக்தி வானத்தின் எல்லையையே கீறிச் செல்லும் போல் பாய்ந்தது; ஆனால் இலக்கை அடைவதற்கு முன்பே கௌரவன் அதை மூன்று துண்டுகளாக வெட்டி விட்டான்.

Verse 56

ततो भीमो महाराज गदां गुर्वी महाप्रभाम्‌

அப்போது, மன்னரே, பீமன் மகாப்ரபையால் ஒளிரும் கனமான கதையை எடுத்தான்।

Verse 57

चिक्षेपाविध्य वेगेन दुर्योधनरथं प्रति । महाराज! तब भीमसेनने अपनी अत्यन्त तेजस्विनी गदाको बड़े वेगसे घुमाकर दुर्योधनके रथपर दे मारा ।। ततः सा सहसा वाहांस्तव पुत्रस्य संयुगे

மன்னரே! அப்போது பீமசேனன் தன் மிகுந்த ஒளிவீசும் கதையை பேர்வேகத்துடன் சுழற்றி குறி தவறாமல் துரியோதனன் தேரை நோக்கி எறிந்தான். பின்னர் போர்க்களத்தில் அந்த ஆயுதம் திடீரென உமது மகனின் குதிரைகளைத் தாக்கியது।

Verse 58

पुत्रस्तु तव राजेन्द्र भीमाद्‌ भीत: प्रणश्य च

அரசே! உமது மகன் பீமனை அஞ்சி ஓடிப் போய் கண்மறைந்தான்।

Verse 59

ततो भीमो हतं मत्वा तव पुत्र महारथम्‌

அப்போது பீமன் உமது மகன் அந்த மஹாரதன் கொல்லப்பட்டான் என்று எண்ணினான்।

Verse 60

तावका: सैनिकाश्नापि मेनिरे निहतं नूपम्‌ । ततो&तिचुक्रुशु: सर्वे ते हाहेति समन्‍्ततः,आपके सैनिकोंने भी राजा दुर्योधनको मरा हुआ ही मान लिया था; अतः वे सब ओर जोर-जोरसे हाहाकार करने लगे

உமது படையினரும் அரசன் துரியோதனன் இறந்தான் என்றே கருதினர்; ஆகவே அவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் “அய்யோ! அய்யோ!” என்று பெருங்குரலில் அலறினர்।

Verse 61

तेषां तु निनदं श्र॒त्वा त्रस्तानां सर्वयोधिनाम्‌ | भीमसेनस्य नादं च श्रुत्वा राजन्‌ महात्मन:

சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே! அச்சத்தில் தள்ளப்பட்ட எல்லா வீரர்களின் அலறல் முழக்கத்தையும், மகாத்மா பீமசேனனின் இடிமுழக்கக் கர்ஜனையையும் கேட்டு, துரியோதனன் கொல்லப்பட்டான் என எண்ணிய யுதிஷ்டிரன், குந்தியின் மகன் பீமன் கர்ஜித்துக் கொண்டிருந்த இடத்துக்கு மிக வேகமாக விரைந்தான்।

Verse 62

ततो युधिषिरो राजा हतं मत्वा सुयोधनम्‌ । अभ्यवर्तत वेगेन यत्र पार्थो वृकोदर:

பின்பு யுதிஷ்டிரன், சுயோதனன் (துரியோதனன்) கொல்லப்பட்டான் என எண்ணி, மிக வேகமாகப் பார்த்தனும் வ்ருகோதரனும் இருந்த இடத்துக்கு விரைந்தான்; அங்கே பீமனின் கர்ஜனையும் அச்சமுற்ற வீரர்களின் துயரக் கூக்குரலும் எதிரொலித்தன।

Verse 63

पज्चाला: केकया मत्स्या: सृञज्जयाश्न विशाम्पते | सर्वोद्योगेनाभिजम्मुद्रोणमेव युयुत्मया,प्रजानाथ! फिर तो पांचाल, मत्स्य, केकय और सूंजय योद्धा युद्धकी इच्छासे पूर्ण उद्योग करके द्रोणाचार्यपर ही टूट पड़े

மக்கள்தலைவா! அப்போது பாஞ்சாலர், கேகயர், மத்ஸ்யர், ஸ்ரிஞ்ஜயர்—போர்வெறியால் நிறைந்து, எல்லா முயற்சியையும் ஒன்றாக்கி—துரோணாசாரியர்மேலே ஒருமுகமாகப் பாய்ந்தனர்।

Verse 64

तत्रासीत्‌ सुमहद्‌ युद्ध द्रोणस्थाथ परैः सह । घोरे तमसि मग्नानां निघध्नतामितरेतरम्‌,वहाँ शत्रुओंके साथ द्रोणाचार्यका बड़ा भारी संग्राम हुआ। सब लोग घोर अन्धकारमें डूबकर एक-दूसरेपर घातक प्रहार कर रहे थे

அங்கே எதிர்ப்படையுடன் துரோணாசாரியருக்கு மிகப் பெரும் போர் நிகழ்ந்தது. கொடிய இருளில் மூழ்கியவர்கள் குழப்பத்தில் ஒருவரை ஒருவர் உயிர்கொல்லும் அடிகளால் வீழ்த்தினர்।

Verse 165

इस प्रकार श्रीमह्ााभारत द्रोणपर्वके अन्तर्गत घटोत्कचवधपर्वमें यात्रियुद्धके अवसरपर युधिष्टिरका पलायनविषयक एक सौ पैंसठवाँ अध्याय पूरा हुआ

இவ்வாறு ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் துரோணபர்வத்தில் அடங்கிய கடோற்கசவதப் பர்வத்தில், யாத்திரைப் போரின் சந்தர்ப்பத்தில் யுதிஷ்டிரனின் பின்வாங்கல் பற்றிய நூற்றறுபத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 166

इति श्रीमहाभारते द्रोणपर्वणि घटोत्कचवधपर्वणि रात्रियुद्धे दुर्योधनापयाने षट्षष्ट्यधिकशततमो<ध्याय:

இவ்வாறு ஸ்ரீமஹாபாரதத்தின் த்ரோணபர்வத்தில், கடோத்கசவதப் பர்வத்தின் உட்பிரிவான இரவுப் போரில், துரியோதனனின் அபயானம் (பின்வாங்கல்) பற்றிய பகுதியில், நூற்று அறுபத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 176

द्रौणिमभ्यद्रवत्‌ क्रुद्धो गजेन्द्रमिव केसरी । “आज समरांगणमें मैं तेरी युद्धविषयक श्रद्धा दूर कर दूँगा।! ऐसा कहकर क्रोधसे लाल आँखें किये

கோபம் கொண்ட கடோத்கசன், த்ரௌணி (அச்வத்தாமன்) மீது யானைமன்னன் மீது சிங்கம் பாய்வதுபோல் பாய்ந்தான். “இன்று போர்க்களத்தில் உன் போர்சார்ந்த அகந்தை/நம்பிக்கையை நான் அகற்றிவிடுவேன்” என்று கூறி, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், பகை வீரர்களை அழிப்பவனான அந்தக் குபித ராட்சசன் அச்வத்தாமனை நோக்கி தாக்கினான்.

Verse 183

रथिनामृषभं द्रौणिं धाराभिरिव तोयद: । जैसे मेघ पर्वतपर जलकी धारा गिराता है, उसी प्रकार घटोत्कच रथियोंमें श्रेष्ठ अश्वत्थामापर रथके धुरेके समान मोटे-मोटे बाणोंकी वर्षा करने लगा

சஞ்சயன் கூறினான்—மேகம் மலையின் மீது நீர்த் தாரைகளைப் பொழிவதுபோல், கடோத்கசன் ரதிகளுள் சிறந்த த்ரௌணி அச்வத்தாமன் மீது ரதத்தின் அச்சுத் தண்டுபோல் தடித்த அம்புகளை மழையெனப் பொழிந்தான்.

Verse 193

शातयामास समरे तरसा द्रौणिरुत्स्मयन्‌ । परंतु अश्वत्थामाने मुसकराते हुए समरभूमिमें अपने ऊपर आयी हुई उस बाण-वर्षाको विषधर सर्पोके समान भयंकर बाणोंद्वारा वेगपूर्वक नष्ट कर दिया

ஆனால் போர்க்களத்தில் த்ரௌணி அச்வத்தாமன் கடுமையான தன்னம்பிக்கையுடன் புன்னகைத்தபடி, தன் மீது விழுந்த அந்த அம்புமழையை விஷநாகங்களைப் போன்ற பயங்கர அம்புகளால் வேகமாகச் சிதைத்து அழித்தான்.

Verse 206

समाचिनोदू राक्षसेन्द्रं घटोत्कचमरिंदमम्‌ । तत्पश्चात्‌ मर्मस्थलको विदीर्ण कर देनेवाले सैकड़ों पैने बाणोंद्वारा उसने शत्रुदमन राक्षसराज घटोत्कचको बींध दिया

பின்னர் அவன், உயிர்மர்மங்களைப் பிளந்து விடும் நூற்றுக்கணக்கான கூரிய அம்புகளால், பகை அடக்கி ராட்சசராஜன் கடோத்கசனைத் துளைத்தான்.

Verse 213

व्यकाशत महाराज श्वाविच्छललतो यथा । महाराज! अभ्रृत्थामाद्वारा उन बाणोंसे बिंधा हुआ वह राक्षस काँटोंसे भरे हुए साहीके समान सुशोभित हो रहा था

சஞ்சயன் கூறினான்—மகாராஜா, அவன் முள்ளம்பன்றிபோல் ஒளிர்ந்தான். அந்த அம்புகளால் எங்கும் குத்தப்பட்ட அந்த ராட்சசன், போர்க்களத்தில் முள்ளுகள் நிறைந்த முள்ளம்பன்றிபோல் பயங்கரமாகத் தோன்றினான்.

Verse 233

वराहकर्णनलिीकैर्विकर्ण श्षा भ्यवीवृषत्‌ । तत्पश्चात्‌ भीमसेनके प्रतापी पुत्र घटोत्कचने क्रोधमें भरकर वज्र एवं बिजलीके समान चमकनेवाले भयंकर बाणोंद्वारा अश्वत्थामाको क्षत-विक्षत कर दिया तथा उसके ऊपर क्षुगप्र

சஞ்சயன் கூறினான்—அவன் வராககர்ண, நாலீக, விகர்ண அம்புகளால் அவன்மேல் மழைபோல் பொழிந்தான். பின்னர் பீமசேனனின் பராக்கிரமமிக்க மகன் கடோத்கசன் கோபத்தில் நிறைந்து, வஜ்ரமும் மின்னலும் போல் ஒளிரும் பயங்கர அம்புகளால் அசுவத்தாமாவை காயமுற்று சிதையச் செய்தான்; அதன் பின் அவன்மேல் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் க்ஷுரப்ர, அர்த்தசந்திர, நாராச, சிலீமுக, வராககர்ண, நாலீக, விகர்ண முதலிய ஆயுதங்களின் மழையைத் தொடங்கினான்.

Verse 253

व्यधमत्‌ सुमहातेजा महाभ्राणीव मारुत: । जैसे वायु बड़े-बड़े बादलोंको छिलन्न-भिन्न कर देती है

சஞ்சயன் கூறினான்—அவன் மிகுந்த தேஜஸுடன், காற்று பெரும் மேகக்கூட்டங்களைச் சிதறடிப்பதுபோல் அதைச் சிதைத்தான். அதுபோல துரோணபுத்திரன் அசுவத்தாமா கோபமுற்றிருந்தாலும் புலன்கள் அசையாமல் இருந்து, தெய்வாஸ்திர சக்தியால் மந்திரிக்கப்பட்ட பயங்கர அம்புகளால் தன் மீது விழுந்த அந்த மிகத் தாங்கமுடியாத, ஒப்பற்ற, வஜ்ரபாதம் போல் முழங்கும் ஆயுதமழையைச் சிதறடித்து அழித்தான்.

Verse 263

घोररूपो महाराज योधानां हर्षवर्धन: । महाराज! तत्पश्चात्‌ अन्तरिक्षमें बाणोंका दूसरा भयंकर संग्राम-सा होने लगा, जो योद्धाओंका हर्ष बढ़ा रहा था

சஞ்சயன் கூறினான்—மகாராஜா, அதன் பின் ஆகாயத்தில் அம்புகளின் இன்னொரு பயங்கரப் போர் போல ஒன்று எழுந்தது; அது வீரர்களின் உற்சாகத்தை மேலும் வளர்த்தது.

Verse 286

प्रियार्थ तव पुत्राणां राक्षसं समवाकिरत्‌ । द्रोणपुत्रने आपके पुत्रोंका प्रिय करनेके लिये अपने बाणोंद्वारा सम्पूर्ण दिशाओंको आच्छादित करते हुए उस राक्षसको भी ढक दिया

சஞ்சயன் கூறினான்—உமது புதல்வர்களின் பிரியத்தைப் பெறுவதற்காக துரோணபுத்திரன் தன் அம்புகளால் எல்லாத் திசைகளையும் மூடி, அந்த ராட்சசனையும் அதே பெருமழையில் மூழ்கடித்தான்.

Verse 293

विगाढे रजनीमध्ये शक्रप्रह्लादयोरिव । तदनन्तर गाढ़ अन्धकारसे भरी हुई आधीरातके समय रणभूमिमें इन्द्र और प्रह्नादके समान अभश्वत्थामा और घटोत्कचका घोर युद्ध आरम्भ हुआ

அடர்ந்த இருள் சூழ்ந்த நள்ளிரவின் ஆழ்ந்த வேளையில், போர்க்களத்தில் அச்வத்தாமாவும் கடோத்கசனும், சக்ரன் (இந்திரன்)–பிரஹ்லாதன் போரைப் போல, கொடிய போரைத் தொடங்கினர்।

Verse 473

अपीडयद्‌ रणमुखे पश्यतां सर्वधन्विनाम्‌ । तत्पश्चात्‌ भरतश्रेष्ठ दुर्योधनने कुपित हो दूसरा विशाल धनुष हाथमें लेकर युद्धके मुहानेपर सम्पूर्ण धनुर्धरोंके देखते-देखते पैने बाणोंद्वारा भीमसेनको पीड़ा देनी आरम्भ की

பின்னர் போர்முனையில், எல்லா வில்லாளர்களும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, கோபம் கொண்ட துரியோதனன் இன்னொரு பெரிய வில்லை எடுத்துக் கொண்டு கூரிய அம்புகளால் பீமசேனனைத் துன்புறுத்தத் தொடங்கினான்।

Verse 486

कौरवं पज्चविंशत्या क्षुद्रकाणां समार्पयत्‌ । दुर्योधनके धनुषसे छूटे हुए उन सभी बाणोंको नष्ट करके भीमसेनने उस कौरव- नरेशको पचीस बाण मारे

துரியோதனன் வில்லிலிருந்து வந்த எல்லா அம்புகளையும் முறியடித்த பீமசேனன், அந்த கௌரவராஜனை இருபத்தைந்து அம்புகளால் தாக்கினான்।

Verse 496

क्षुरप्रेण धनुश्छित्त्वा दशश्ि: प्रत्यविध्यत । आर्य! इससे दुर्योधन अत्यन्त कुपित हो उठा और उसने एक क्षुरप्रसे भीमसेनका धनुष काटकर उन्हें दस बाणोंसे घायल कर दिया

அப்போது துரியோதனன் மிகக் கோபமுற்றான். அவன் ஒரு க்ஷுரப்ர அம்பால் பீமசேனனின் வில்லை வெட்டி, பின்னர் பத்து அம்புகளால் அவனைத் தாக்கி காயப்படுத்தினான்।

Verse 523

तव पुत्रो महाराज जितकाशी मदोत्कट: । दुर्योधनने शीघ्रतापूर्वक हाथ चलानेवाले कुशल योद्धाकी भाँति भीमसेनके उस धनुषको भी शीघ्र ही काट दिया। महाराज! भीमसेनके हाथमें लिये हुए दूसरे

மன்னரே! உங்கள் மகன் துரியோதனன்—வெற்றியின் பெருமிதத்தில் மயங்கி, அகந்தையால் தீவிரமுற்றவன்—தேர்ந்த போர்வீரன் போல விரைந்து கைகளைச் செலுத்தி பீமசேனனின் அந்த வில்லை உடனே வெட்டினான். பின்னர், மன்னரே, பீமன் இரண்டாம், மூன்றாம், நான்காம், ஐந்தாம் என வில்ல்களை எடுத்தவுடன், வெற்றியின் நம்பிக்கையில் களிப்புற்ற உங்கள் மயக்கமுற்ற மகன் அவற்றையும் அனைத்தையும் துண்டித்தான்।

Verse 556

पश्यत: सर्वलोकस्य भीमस्य च महात्मन: । आकाशमें सीमन्तकी रेखा-सी बनाती हुई अग्निके समान देदीप्यमान होनेवाली उस शक्तिके अपने पास आनेसे पहले ही कौरवनरेशने तीन टुकड़े कर दिये। सम्पूर्ण योद्धाओं तथा महामना भीमसेनके देखते-देखते यह कार्य हो गया

அனைவரும், மகாத்மா பீமசேனனும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், ஆகாயத்தில் சீமந்தரேகை இழுப்பதுபோல் தீயென ஒளிர்ந்த அந்த சக்தி அவனை அணுகுவதற்குமுன் கௌரவ அரசன் அதை மூன்று துண்டுகளாக வெட்டினான். எல்லா வீரர்களும், பெருந்தன்மை கொண்ட பீமசேனனும் கண்முன்னே இதுவே நிகழ்ந்தது.

Verse 573

सारथिं च गदा गुर्वी ममर्दास्य रथं पुन: । युद्धस्थलमें उस भारी गदाने सहसा आपके पुत्रके चारों घोड़ों, सारथि और रथका भी मर्दन कर दिया

அவன் கனமான கதையால் மீண்டும் சாரதியை நசுக்கி, அந்த ரதத்தையும் சிதைத்தான். போர்க்களத்தில் அந்த திடீர் தாக்குதலால் உமது மகனின் நான்கு குதிரைகள், சாரதி, ரதம்—அனைத்தும் நொறுங்கின.

Verse 583

आरुरोह रथं चान्यं नन्‍न्दकस्य महात्मन: । राजेन्द्र! उस समय आपका पुत्र भीमसेनसे भयभीत हो पहले ही भागकर महामना नन्‍्दकके रथपर जा बैठा था

அவன் மகாத்மா நந்தகனின் மற்றொரு ரதத்தில் ஏறினான். அரசே! அச்சமயம் உமது மகனும் பீமசேனனின் பயத்தால் முன்கூட்டியே ஓடிச் சென்று பெருந்தன்மை கொண்ட நந்தகனின் ரதத்தில் ஏறி அமர்ந்திருந்தான்.

Verse 596

सिंहनादं महच्चक्रे तर्जयन्‌ निशि कौरवान्‌ । उस समय भीमसेनने आपके महारथी पुत्रको मारा गया मानकर रातके समय कौरवोंको डाँट बताते हुए बड़े जोर-जोरसे सिंहनाद किया

இரவிலே கௌரவர்களை ஏளனமிட்டு அவன் பேரொலி கொண்ட சிங்கநாதம் செய்தான். அச்சமயம் பீமசேனன் உமது மகாரத வீரன் மகன் கொல்லப்பட்டான் எனக் கருதி, இரவில் கௌரவர்களைத் திட்டு நிந்தித்து உரக்கச் சிங்கநாதம் எழுப்பினான்.

Verse 2736

बभौ निशामुखे व्योम खद्योतैरिव संवृतम्‌ । अस्त्रोंके परस्पर टकरानेसे जो चारों ओर चिनगारियाँ छूट रही थीं, उनसे आकाश प्रदोषकालमें जुगनुओंसे व्याप्त-सा जान पड़ता था

இரவு தொடக்கத்தில் வானம் மின்மினிப் பூச்சிகளால் மூடப்பட்டதுபோல் தோன்றியது. ஆயுதங்கள் ஒன்றோடொன்று மோதியபோது நாலாபுறமும் பறந்த சின்காரிகளால், அந்த மாலை நேர வானம் மின்மினிகளால் நிரம்பியதுபோல் விளங்கியது.