Adhyaya 14

Verse 1

ऑऔपन--#रू< बक। ] अि्शशाड<म चतुर्दशो 5 ध्याय: द्रोणका पराक्रम

சஞ்சயன் கூறினான்— அரசே! அதன் பின் துரோணாசாரியர் பாண்டவர் படையில் பேரச்சத்தை எழுப்பி, முழுச் சேனையிலும் அலைந்து திரிந்தார்; புதர்களைக் கொளுத்தும் தீ போல அவர் அணிகளைச் சுட்டெரித்தார்।

Verse 2

निर्दहन्तमनीकानि साक्षादग्निमिवोत्थितम्‌ । दृष्टवा रुक्मरथं क्रुद्धं समकम्पन्त सृञज्जया:

சஞ்சயன் கூறினான்— அணிகளைச் சுட்டெரிக்கும் அவர், நேரில் எழுந்த அக்னிதேவன் போலத் தோன்றினார். பொன்னரதத்தில் ஏறி கோபத்தால் கொதித்த துரோணரைப் பார்த்த சிருஞ்ஜய வீரர்கள் அனைவரும் நடுங்கினர்।

Verse 3

सतत कृष्यत: संख्ये धनुषो5स्थाशुकारिण: । ज्याघोष: शुश्रुवे5त्यर्थ विस्फूर्जितमिवाशने:

சஞ்சயன் கூறினான்—போர்க்களத்தில் அம்புகளை விடுவதில் மிக விரைவான துரோணாசாரியர் இடைவிடாது வில்லை இழுத்துக் கொண்டிருந்தார்; அவரது வில்லின் நாணொலி மின்னல்-வஜ்ரத்தின் இடியெனப் பெரிதும் முழங்கிக் கேட்டது।

Verse 4

रथिन: सादिनश्लैव नागानश्वान्‌ पदातिन: । रौद्रा हस्तवता मुक्ता: सम्मृद्नन्ति सम सायका:

சஞ்சயன் கூறினான்—கைநுட்பத்தில் தேர்ந்த துரோணாசாரியர் விடுத்த கொடூர அம்புகள் பாண்டவர் படையின் ரதவீரர், குதிரை வீரர், யானைகள், குதிரைகள், காலாட்கள் என அனைவரையும் ஒரேபோல் நசுக்கி அழித்தன।

Verse 5

नानद्यमान: पर्जन्य: प्रवृद्ध: शुचिसंक्षये । अश्मवर्षमिवावर्षत्‌ परेषामावहद्‌ भयम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—கோடை முடிவில் பெருத்த மேகம் இடியென முழங்கி, கல்லுமழை பொழிவதுபோல் பொழிந்து அனைவருக்கும் அச்சம் தருவது போல, துரோணாசாரியரும் அம்புமழை பொழிந்து பகைவரின் உள்ளங்களில் பயத்தை எழுப்பினார்।

Verse 6

विचरन्‌ स तदा राजन सेनां संक्षो भयन्‌ प्रभु: । वर्धयामास संत्रासं शात्रवाणाममानुषम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே! அப்போது வல்லமைமிக்க துரோணாசாரியர் போர்க்களத்தில் உலாவி படையை உலுக்கி, பகைவரின் உள்ளங்களில் மனித அளவை மீறும் அச்சத்தை வளர்த்தார்।

Verse 7

तस्य विद्युदिवा भ्रेषु चापं हेमपरिष्कृतम्‌ । भ्रमद्रथाम्बुदे चास्मिन्‌ दृष्यते सम पुन: पुन:

சஞ்சயன் கூறினான்—சுழலும் ரதமேகக் குழப்பத்தின் நடுவே, துரோணாசாரியரின் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வில் மின்னலைப் போல மீண்டும் மீண்டும் ஒளிர்ந்து தோன்றியது।

Verse 8

उनके घूमते हुए रथरूपी मेघमण्डलमें सुवर्णभूषित धनुष विद्युतके समान बारंबार प्रकाशित दिखायी देता था ।।

அவன் சுழலும் ரதமேகமண்டலத்தில் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வில் மின்னலைப் போல மீண்டும் மீண்டும் ஒளிர்ந்து தோன்றியது. அந்த வீரன் துரோணாசாரியர் சத்தியநிஷ்டன், அறிவுடையவன், எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்தவன்; ஆயினும் போர்க்களத்தில் யுகாந்தப் பிரளயத்தைப் போல மிகக் கொடிய, ரௌத்ரமான இரத்தநதியைப் பெருக்கினான்.

Verse 9

अमर्षवेगप्रभवां क्रव्यादगणसंकुलाम्‌ । बलौघै: सर्वतः पूर्णा ध्वजवृक्षापहारिणीम्‌

அந்த நதி பொறுக்க முடியாத கோபத்தின் வேகத்திலிருந்து தோன்றியது. அது மாமிசம் உண்ணும் உயிரினக் கூட்டங்களால் நெருக்கமாக இருந்தது. படைகளெனும் பெருக்கால் எல்லாத் திசைகளிலும் நிரம்பி, கொடிகளெனும் மரங்களைப் பிய்த்து இழுத்துச் சென்றது.

Verse 10

शोणितोदां रथावर्ता हस्त्यश्वकृतरो धसम्‌ । कवचोडुपसंयुक्तां मांसपड़कसमाकुलाम्‌

அந்த நதி நீரால் அல்ல; இரத்தப் பெருக்கால் ஓடியது. ரதங்கள் கலக்க, சுழல்கள் எழுந்தன; யானை, குதிரை உடல்கள் குவிந்து அதன் உயர்ந்த கரைகள் போலத் தோன்றின. கவசங்கள் படகுகள் போல மிதந்தன; அது மாமிசக் களிமண்ணால் கனத்திருந்தது.

Verse 11

मेदोमज्जास्थिसिकतामुष्णीषचयफेनिलाम्‌ । संग्रामजलदापूर्णा प्रासमत्स्यसमाकुलाम्‌

அது கொழுப்பு, மஜ்ஜை, எலும்புகள், மணற்கற்கள் போன்ற துண்டுகளால் நிரம்பியது; தலைக்கவசக் குவியல்கள் அதன் நுரையெனத் தோன்றின. போர் எனும் மேகங்களால் அது நிறைந்திருந்தது; ஈட்டிகள் எனும் மீன்களால் அது களைகட்டியது.

Verse 12

मेद, मज्जा और हड़ियाँ वहाँ बालुकाराशिके समान प्रतीत होती थीं। पगड़ियोंका समूह उसमें फेनके समान जान पड़ता था। संग्रामरूपी मेघ उस नदीको रक्तकी वर्षद्वारा भर रहा था। वह नदी प्रासरूपी मत्स्योंसे भरी हुई थी ।।

கொழுப்பு, மஜ்ஜை, எலும்புகள் அங்கே மணற்குவியல்கள்போல் தோன்றின; தலைப்பாகை/தலைக்கவசக் குவியல்கள் நுரையெனப் பட்டன. போர் எனும் மேகங்கள் இரத்தமழையால் அந்த நதியை நிரப்பின; அது ஈட்டிகள் எனும் மீன்களால் நிறைந்தது. அங்கே மனிதர், யானை, குதிரை எனக் குவியல்கள் கிடந்தன; அம்புகளின் வேகமே அதன் கொந்தளிக்கும் ஓட்டமாக இருந்தது. உடல்கள் எனும் மரக்கட்டைகள் மோதுவதால் அதன் கரைகள் அமைந்ததுபோல்; ரதங்கள் எனும் ஆமைகளால் அந்த நதி நிரம்பியது.

Verse 13

इस प्रकार श्रीमहाभारत द्रोणपर्वके अन्तर्गत द्रोणाभिषेकपर्वमें अर्जुनके द्वारा युधिष्ठिरको आश्वासनविषयक तेरहवाँ अध्याय पूरा हुआ

சஞ்சயன் கூறினான்—போர்க்களத்தின் அந்த இரத்தநதி தாமரைக் குளம்புபோல் தோன்றியது; ஏனெனில் வீரர்களின் துண்டிக்கப்பட்ட தலைகள் தாமரைக் குஞ்சுகள்போல் தெரிந்தன. மூழ்கியும் மிதந்தும் சென்ற எண்ணற்ற வாள்கள் அதனை மீன்கள் நிறைந்த நதிபோல் காட்டின. எங்கெங்கோ தேர்களும் யானைகளும் சூழ்ந்ததால் அது ஆழ்ந்த குண்டங்களாக மாறியது; மேலும் சிதறிக் கிடந்த ஆபரணங்களால் அது பலவகை மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதுபோல் விளங்கியது.

Verse 14

महारथशतावर्ता भूमिरेणूमिमालिनीम्‌ | महावीर्यवतां संख्ये सुतरां भीरुदुस्तराम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—அந்த போர்க்கள நிலம் ஒரு நதிபோல் தோன்றியது; அதில் நூற்றுக்கணக்கான மகாதேர்கள் சுழல்கள்போல் எழுந்தன, தூசியின் அலைமாலைகள் எங்கும் பரவின. அந்த மகாவீரர்களின் மோதலில், உண்மையான வீரர்க்கு அது எளிதில் கடக்கத்தக்கதாக இருந்தது; ஆனால் அஞ்சுபவர்க்கு அது மிகக் கடக்க இயலாத, அபாயகரமான பெருவெள்ளமாக மாறியது.

Verse 15

शरीरशतसम्बाधां गृध्रकड्कनिषेविताम्‌ । महारथसहस्राणि नयन्तीं यमसादनम्‌,उसके भीतर सैकड़ों लाशें पड़ी हुई थीं। गीध और कंक उस नदीका सेवन करते थे। वह सहस्रों महारथियोंको यमराजके लोकमें ले जा रही थी

சஞ்சயன் கூறினான்—அந்த ஓடை நூற்றுக்கணக்கான சடலங்களால் அடைத்துக் கிடந்தது; கழுகுகளும் காங்குப் பறவைகளும் அதனை உண்டு வாழ்ந்தன. அது ஆயிரக்கணக்கான மகாதேர்வீரர்களை யமனின் இல்லத்திற்கே கொண்டு செல்லும் ஓடையாகத் தோன்றியது.

Verse 16

शूलव्यालसमाकीर्णा प्राणिवाजिनिषेविताम्‌ । छिन्नक्षत्रमहाहंसां मुकुटाण्डजसेविताम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—அந்த கொடிய நதி ஈட்டிகளால் நிரம்பி, பாம்புகள் நிறைந்த கால்வாய் போலத் தோன்றியது. உயிரினங்களும் குதிரைகளும் அங்கே நகரும் பறவைகள் போலச் சுற்றின. துண்டிக்கப்பட்ட க்ஷத்திரியக் கூட்டங்கள் அதில் பெரிய அன்னங்கள் போலத் தெரிந்தன; அரசர்களின் கிரீடங்கள் நீர்ப்பறவைகள்போல் அந்த நதியைச் சூழ்ந்து சேவிப்பதுபோல் காணப்பட்டது.

Verse 17

चक्रकूर्मा गदानक्रां शरक्षुद्रमझषाकुलाम्‌ । बकगृध्रसृगालानां घोरसंघैर्निषेविताम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—அது மிகக் கொடிய நதி; அதில் தேர்சக்கரங்கள் ஆமைகள்போல், கதைகள் முதலைகள்போல், அம்புகள் சிறுசிறு மீன்கூட்டங்கள்போல் நிறைந்திருந்தன. அதன் கரைகளில் கொக்குகள், கழுகுகள், நரிகள் ஆகியவற்றின் பயங்கரக் கூட்டங்கள் பதுங்கி வாழ்ந்தன.

Verse 18

निहतान्‌ प्राणिन: संख्ये द्रोणेन बलिना रणे । वहन्तीं पितृलोकाय शतशो राजसत्तम

சஞ்சயன் கூறினான்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! போர்க்களத்தின் நெருக்கடியில் வல்லமைமிகு துரோணன் நூற்றுக்கணக்கான உயிர்களை வெட்டி வீழ்த்தி, அவர்களைப் பித்ருலோகத்திற்குத் தள்ளிச் சென்றான்।

Verse 19

नृपश्रेष्ठट बलवान द्रोणाचार्यके द्वारा रणभूमिमें मारे गये सैकड़ों प्राणियोंको वह पितृलोकमें पहुँचा रही थी ।।

சஞ்சயன் கூறினான்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! துரோணாசாரியன் போர்க்களத்தில், நூற்றுக்கணக்கான சடலங்களால் அடைத்துக் கிடக்கும் ஒரு நதியைப் பாய்ச்சினான்; அது கொல்லப்பட்ட உயிர்களைப் பித்ருலோகத்திற்கே கொண்டு செல்கின்றதுபோல் தோன்றியது। அதில் தலைமுடி நீர்ச்செடிகள் போலவும், புல் போலவும் மிதந்தது. அரசே! அந்த இரத்தநதி கோழைகளின் அச்சத்தை மேலும் பெருக்கியது।

Verse 20

तर्जयन्तमनीकानि तानि तानि महारथम्‌ । सर्वतो<भ्यद्रवन्‌ द्रोणं युधिष्ठिरपुरोगमा:,उस समय समस्त सेनाओंको अपने गर्जन-तर्जनसे डराते हुए महारथी द्रोणाचार्यपर युधिष्ठिर आदि योद्धा सब ओरसे टूट पड़े

சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது மகாரதன் துரோணன் தன் கர்ஜனை-அச்சுறுத்தலால் பல படைப்பிரிவுகளை நடுங்கச் செய்தான்; யுதிஷ்டிரன் முன்னணியில், வீரர்கள் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் அவன்மேல் பாய்ந்தனர்।

Verse 21

तानभिद्रवत: शूरांस्तावका दृढविक्रमा: । सर्वतः प्रत्यगृह्लन्त तदभूल्लोमहर्षणम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—பாய்ந்து வந்த அந்த வீரர்களை உமது உறுதியான பராக்கிரமம் கொண்ட படைகள் எல்லாத் திசைகளிலும் தடுத்து நிறுத்தின; அப்போது இரு சேனைகளுக்கும் இடையில் ரோமஞ்சமூட்டும் போர் எழுந்தது।

Verse 22

शतमायस्तु शकुनि: सहदेवं समाद्रवत्‌ | सनियन्तृथ्वजरथं विव्याध निशितै: शरै:,सैकड़ों मायाओंको जाननेवाले शकुनिने सहदेवपर धावा किया और उनके सारथि, ध्वज एवं रथसहित उन्हें अपने पैने बाणोंसे घायल कर दिया

சஞ்சயன் கூறினான்—நூறு மாயைகளில் தேர்ந்த சகுனி, சகதேவனை நோக்கி நேராகப் பாய்ந்து, கூரிய அம்புகளால் அவனை அவன் சாரதி, கொடி, தேருடன் சேர்த்து குத்திக் காயப்படுத்தினான்।

Verse 23

तस्य माद्रीसुत: केतुं धनु: सूतं हयानपि । नातिक्रुद्ध:ः शरैश्छित्त्वा षष्टया विव्याध सौबलम्‌

அப்போது மாத்ரீபுத்திரன் சகதேவன் மிகுந்த கோபத்திற்கு இடமளிக்காமல், தன் அம்புகளால் சகுனியின் கொடியையும் வில்லையும் தேரோட்டியையும் குதிரைகளையும் துண்டித்தான்; மேலும் அறுபது அம்புகளால் சுபலபுத்திரன் சகுனியையும் துளைத்தான்।

Verse 24

सौबलस्तु गदां गृहा प्रचस्कन्द रथोत्तमात्‌ | स तस्य गदया राजन्‌ रथात्‌ सूतमपातयत्‌

இதைக் கண்டு சுபலபுத்திரன் சகுனி கதைையைப் பிடித்துக் கொண்டு அந்தச் சிறந்த தேரிலிருந்து தாவி இறங்கினான். அரசே! அவன் தன் கதையால் சகதேவனின் தேரிலிருந்த சாரதியை அடித்து வீழ்த்தினான்.

Verse 25

ततस्तौ विरथौ राजन गदाहस्तौ महाबलौ । चिक्रीडतू रणे शूरौ सशृज्भाविव पर्वती

பின்னர், அரசே, அந்த இரு பேராற்றல்மிக்க வீரர்களும் தேரற்றவர்களாய் கதைைகளை கையில் கொண்டு போர்க்களத்தில் விளையாடுவது போல் மோதினர்; சிகரமுடைய இரு மலைகள் ஒன்றோடொன்று மோதுவது போலத் தோன்றியது.

Verse 26

द्रोण: पाउ्चालराजानं विद्ध्वा दशभिराशुगै: । बहुभिस्तेन चाभ्यस्तस्तं विव्याध ततोडधिकै:

துரோணர் பாஞ்சால அரசன் துருபதனை பத்து வேகமான அம்புகளால் துளைத்தார். துருபதனும் பல அம்புகளால் அவரைத் தாக்கி காயப்படுத்தினான். அப்போது துரோணர் இன்னும் அதிக அம்புகளால் துருபதனை மீண்டும் கடுமையாகக் காயப்படுத்தினார்.

Verse 27

विविंशतिं भीमसेनो विंशत्या निशितै: शरै: । विद्ध्वा नाकम्पयद्‌ वीरस्तदद्भुतमिवाभवत्‌,वीर भीमसेन बीस तीखे बाणोंद्वारा विविंशतिको घायल करके भी उन्हें विचलित न कर सके। यह एक अद्भुत-सी बात हुई

வீரன் பீமசேனன் இருபது கூரிய அம்புகளால் விவிம்சதியைத் தாக்கிக் காயப்படுத்தினாலும், அவனை அசைக்க முடியவில்லை. அது வியப்பாகத் தோன்றியது.

Verse 28

विविंशतिस्तु सहसा व्यश्वकेतुशरासनम्‌ । भीम॑ चक्रे महाराज ततः सैन्यान्यपूजयन्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—மன்னா! விவிம்ஷதி திடீரெனத் தாக்கி பீமசேனனின் குதிரைகள், கொடி, வில் ஆகியவற்றை வெட்டி வீழ்த்தினான். அதைக் கண்ட படைகள் அனைத்தும் அவன் வீரத்தை மிகுந்து புகழ்ந்தன.

Verse 29

स तन्न ममृषे वीर: शत्रोर्विक्रममाहवे । ततो<स्य गदया दान्तान्‌ हयान्‌ सर्वानपातयत्‌,वीर भीमसेन युद्धमें शत्रुके इस पराक्रमको न सह सके। उन्होंने अपनी गदाद्वारा उसके समस्त सुशिक्षित घोड़ोंको मार डाला

சஞ்சயன் கூறினான்—போர்க்களத்தில் எதிரியின் அந்தப் பராக்கிரமத்தை வீரன் பீமசேனன் பொறுக்கவில்லை. ஆகவே தன் கதையால் அவன் வீரனின் நன்கு பயிற்றப்பட்ட குதிரைகள் அனைத்தையும் வீழ்த்தினான்.

Verse 30

हताश्चात्‌ सरथाद्‌ राजन्‌ गृह चर्म महाबल: । अभ्यायाद्‌ भीमसेन तु मत्तो मत्तमिव द्विपम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே! குதிரைகள் கொல்லப்பட்டதும், மகாபலன் விவிம்ஷதி ரதத்திலிருந்து குதித்து, வாள் மற்றும் கேடயம் ஏந்தி, மதம் கொண்ட யானை மற்றொரு மதயானையைத் தாக்குவது போல பீமசேனனை நோக்கி பாய்ந்தான்.

Verse 31

शल्यस्तु नकुलं वीर: स्वस्त्रीयं प्रियमात्मन: । विव्याध प्रहसन्‌ बाणैलॉालयन्‌ कोपयन्निव,वीर राजा शल्यने अपने प्यारे भानजे नकुलको हँसकर लाड़ लड़ाते और कुपित करते हुए-से अनेक बाणोंद्वारा बींध डाला

சஞ்சயன் கூறினான்—வீரன் சல்யன், தன் அன்பிற்குரிய சகோதரியின் மகன் நகுலனை, சிரித்தபடியே பல அம்புகளால் குத்தினான்; அவனைத் தழுவி விளையாடுவது போலவும், அதே நேரம் கோபத்தைத் தூண்டுவது போலவும் இருந்தது.

Verse 32

तस्याश्वानातपत्र॑ च ध्वजं सूतमथो धनु: । निपात्य नकुलः संख्ये शड्खं दध्मौ प्रतापवान्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது பராக்கிரமமிக்க நகுலன் போரில் சல்யனின் குதிரைகள், குடை, கொடி, தேரோட்டி, வில் ஆகியவற்றை வெட்டி வீழ்த்தி, பின்னர் வெற்றியின் அறிகுறியாகச் சங்கம் ஊதினான்.

Verse 33

धृष्टकेतु: कृपेणास्तान्‌ छित्त्वा बहुविधाउ्छरान्‌ । कृप॑ विव्याध सप्तत्या लक्ष्म चास्याहरत्‌ त्रिभि:

சஞ்சயன் கூறினான்—கிருபன் எய்த பலவகை அம்புகளைத் த்ருஷ்டகேது வெட்டி வீழ்த்தி, பின்னர் கிருபனை எழுபது அம்புகளால் குத்தினான்; மேலும் மூன்று அம்புகளால் அவனது அடையாளக் கொடியையும் வீழ்த்தினான்।

Verse 34

त॑ं कृप: शरवर्षेण महता समवारयत्‌ | विव्याध च रणे विप्रो धृष्टकेतुममर्षणम्‌,तब ब्राह्मण कृपाचार्यने भारी बाण-वर्षके द्वारा अमर्षशील धृष्टकेतुको युद्धमें आगे बढ़नेसे रोका और घायल कर दिया

சஞ்சயன் கூறினான்—கிருபன் பெரும் அம்புமழையால் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தினான்; போர்க்களத்தில் அந்தப் பிராமண வீரன், அடங்காத த்ருஷ்டகேதுவையும் குத்தினான்।

Verse 35

सात्यकि: कृतवर्माणं नाराचेन स्तनान्तरे । विद्ध्वा विव्याध सप्तत्या पुनरन्यै: स्मयन्निव

சஞ்சயன் கூறினான்—சாத்யகி கூர்மையான நாராச அம்பால் க்ருதவர்மனை மார்பிடையில் குத்தி, பின்னர் சிரிப்பதுபோல் மேலும் எழுபது அம்புகளால் அவனை மீண்டும் காயப்படுத்தினான்।

Verse 36

त॑ भोज: सप्तसप्तत्या विद्ध्वा55शु निशितै: शरैः । नाकम्पयत शैनेयं शीघ्रो वायुरिवाचलम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது போஜ வீரன் க்ருதவர்மன், ஷைனேயன் சாத்யகியை விரைவாக எழுபத்தேழு கூரிய அம்புகளால் குத்தினான்; ஆயினும் அவனை அசைக்க முடியவில்லை—வேகக் காற்றும் அசையாத மலையை அசைக்க முடியாததுபோல்।

Verse 37

सेनापति: सुशर्माणं भृशं मर्मस्वताडयत्‌ । स चापि तं तोमरेण जद्रुदेशे5भ्यताडयत्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—சேனாதிபதி த்ருஷ்டத்யும்னன் சுஷர்மனை அவன் உயிர்முனைகளில் கடுமையாகத் தாக்கினான்; சுஷர்மனும் பதிலடியாக ஈட்டியால் அவன் கழுத்துப் பகுதியில் தாக்கினான்।

Verse 38

वैकर्तनं तु समरे विराट: प्रत्यवारयत्‌ । सह मत्स्यैर्महावीर्यैस्तदद्भुतमिवा भवत्‌,समरभूमिमें महापराक्रमी मत्स्यदेशीय वीरोंके साथ विराटने विकर्तनपुत्र कर्णको रोका। वह अद्भुत-सी बात थी

சஞ்சயன் கூறினான்—போர்க்களத்தில் விராடன் வைகர்த்தனன் (கர்ணன்) ஐத் தடுத்தான். மత్స்ய நாட்டின் மகாவீரர்களின் துணையுடன் அது அதிசயமெனத் தோன்றியது.

Verse 39

तत्‌ पौरुषमभूत्‌ तत्र सूतपुत्रस्य दारुणम्‌ । यत्‌ सैन्यं वारयामास शरै: संनतपर्वभि:,वहाँ सूतपुत्र कर्णका भयंकर पुरुषार्थ प्रकट हुआ। उसने झुकी हुई गाँठवाले बाणोंद्वारा उनकी समस्त सेनाकी प्रगति रोक दी

சஞ்சயன் கூறினான்—அங்கே தேரோட்டியின் மகன் கர்ணனின் கொடூரமான வீரத்திறன் வெளிப்பட்டது; கீழ்நோக்கி வளைந்த மூட்டுகளுள்ள அம்புகளால் அவன் எதிர்சேனையின் முன்னேற்றத்தைத் தடுத்தான்.

Verse 40

द्रुपदस्तु स्वयं राजा भगदत्तेन संगत: । तयोर्युद्धं महाराज चित्ररूपमिवाभवत्‌,महाराज! तदनन्तर राजा द्रुपद स्वयं जाकर भगदत्तसे भिड़ गये। महाराज! फिर उन दोनोंमें विचित्र-सा युद्ध होने लगा

சஞ்சயன் கூறினான்—மகாராஜா! அதன் பின் அரசன் துருபதன் தானே பகதத்தனுடன் மோதினான். மகாராஜா! அவர்களிருவரின் போர் வியத்தகு விதமாகத் தோன்றியது.

Verse 41

भगदत्तस्तु राजानं द्रुप्दं नतपर्वभि: । सनियन्तृध्वजरथं विव्याध पुरुषर्षभ:

சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது மனிதர்களில் சிறந்த பகதத்தன், வளைந்த மூட்டுகளுள்ள அம்புகளால் அரசன் துருபதனைத் துளைத்தான்; அவனது தேரோட்டி, கொடி, தேருடன் சேர்த்தும் குத்தினான்.

Verse 42

पुरुषश्रेष्ठ भगदत्तने झुकी हुई गाँठवाले बाणोंसे राजा द्रपदको उनके सारथि, रथ और ध्वजसहित बींध डाला ।।

சஞ்சயன் கூறினான்—மனிதர்களில் சிறந்த பகதத்தன், வளைந்த மூட்டுகளுள்ள அம்புகளால் அரசன் துருபதனை அவனது தேரோட்டி, தேரு, கொடியுடன் சேர்த்துத் துளைத்தான். இதைக் கண்ட துருபதன் கோபம் கொண்டு, உடனே வளைந்த மூட்டுள்ள அம்பால் மகாரதன் பகதத்தனின் மார்பில் தாக்கினான்.

Verse 43

युद्ध योधवरौ लोके सौमदत्तिशिखण्डिनौ । भूतानां त्रासजननं चक्राते5स्त्रविशारदौ

அந்தப் போரில் சௌமதத்திப் புதல்வன் பூரிச்ரவஸும் சிகண்டியும்—உலகில் தலைசிறந்த வீரர்களும் ஆயுதக் கலையில் வல்லவர்களும்—அனைத்து உயிர்களுக்கும் அச்சம் உண்டாகுமாறு கொடிய போரை நிகழ்த்தினர்।

Verse 44

भूरिश्रवा रणे राजन्‌ याज्ञसेनिं महारथम्‌ | महता सायकौघेन छादयामास वीर्यवान्‌,राजन! पराक्रमी भूरिश्रवाने रणक्षेत्रमें ट्रपदपुत्र महारथी शिखण्डीको सायकसमूहोंकी भारी वर्षा करके आच्छादित कर दिया

அரசே! போர்க்களத்தில் வல்லமைமிக்க பூரிச்ரவஸ், த்ருபதன் புதல்வனான மகாரதன் யாஜ்ஞசேனி சிகண்டியைப் பெரும் அம்புக் குவியலால் மூடினான்.

Verse 45

शिखण्डी तु ततः क्रुद्ध: सौमदत्तिं विशाम्पते । नवत्या सायकानां तु कम्पयामास भारत,प्रजानाथ! भरतनन्दन! तब क्रोधमें भरे हुए शिखण्डीने नब्बे बाण मारकर सोमदत्तकुमार भूरिश्रवाको कम्पित कर दिया

மக்கள்தலைவா, பாரதகுல மகிழ்வே! அப்போது கோபம் கொண்ட சிகண்டி, சௌமதத்தி பூரிச்ரவஸைத் தொண்ணூறு அம்புகளால் தாக்கி அவனைத் தளரச் செய்தான்.

Verse 46

राक्षसौ रौद्रकर्माणौ हैडिम्बालम्बुषावुभौ । चक्राते>त्यद्भुतं युद्धं परस्परजयैषिणौ,भयंकर कर्म करनेवाले राक्षस घटोत्कव और अलम्बुष--ये दोनों एक-दूसरेको जीतनेकी इच्छासे अत्यन्त अद्भुत युद्ध करने लगे

கொடுஞ்செயல்களில் வல்ல இரு ராட்சசர்கள்—ஹைடிம்பன் (கடோத்கசன்) மற்றும் அலம்புஷன்—ஒருவரை ஒருவர் வெல்ல விரும்பி அதிசயமான போரில் ஈடுபட்டனர்.

Verse 47

मायाशतसूजौ दृप्तौ मायाभिरितरेतरम्‌ | अन्तर्हितौ चेरतुस्ती भृूशं॑ विस्मपकारिणौ

அகந்தையால் மிதந்த அந்த நிசாசரர்கள் நூற்றுக்கணக்கான மாயைகளை உருவாக்கி, மாயையாலேயே ஒருவரை ஒருவர் வீழ்த்த விரைந்தனர். மக்களைப் பெரிதும் வியப்பில் ஆழ்த்தி, அவர்கள் மறைந்து அலைந்தனர்.

Verse 48

चेकितानो<नुविन्देन युयुधे चातिभैरवम्‌ । यथा देवासुरे युद्धे बलशक्रौ महाबलौ,चेकितान अनुविन्दके साथ अत्यन्त भयंकर युद्ध करने लगे, मानो देवासुर-संग्राममें महाबली बल और इन्द्र लड़ रहे हों

சஞ்சயன் கூறினான்—சேகிதானன் அனுவிந்தனுடன் மிகப் பயங்கரமும் தீவிரமும் ஆன போரில் ஈடுபட்டான்; தேவர்கள்–அசுரர்கள் போரில் மகாபலன் பலனும் இந்திரனும் மோதியதுபோல்.

Verse 49

लक्ष्मण: क्षत्रदेवेन विमर्दमकरोद्‌ भृशम्‌ | यथा विष्णु: पुरा राजन्‌ हिरण्याक्षेण संयुगे

சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே! லக்ஷ்மணன் க்ஷத்ரதேவனுடன் மிகக் கடுமையாக மோதினான்; முற்காலத்தில் பகவான் விஷ்ணு ஹிரண்யாக்ஷனுடன் போரிட்டதுபோல்.

Verse 50

तत: प्रचलिताश्वेन विधिवत्कल्पितेन च । रथेनाभ्यपतद्‌ राजन्‌ सौभद्रं पौरवो नदन्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—பின்னர், அரசே! விதிப்படி ஒழுங்காகச் சீரமைக்கப்பட்ட, துள்ளும் குதிரைகள் இழுக்கும் தேரில் ஏறி, கர்ஜித்தவாறே பௌரவ வீரன் சௌபத்ரன் (அபிமன்யு) மீது பாய்ந்தான்.

Verse 51

ततो<भ्ययात्‌ सत्वरितो युद्धाकाड्क्षी महाबल: । तेन चक्रे महद्‌ युद्धमभिमन्युररिंदम:,तब शत्रुओंका दमन और युद्धकी अभिलाषा करनेवाले महाबली अभिमन्यु भी तुरंत सामने आया और उनके साथ महान्‌ युद्ध करने लगा

சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது பகைவரை அடக்கும், போருக்காக ஆவலுற்ற மகாபலன் அபிமன்யுவும் விரைந்து முன்னே வந்து, அவர்களுடன் மாபெரும் போரில் ஈடுபட்டான்.

Verse 52

पौरवस्त्वथ सौभद्रं शरब्रातैरवाकिरत्‌ । तस्यार्जुनिर्ध्वजं छत्र॑ धनुश्वोव्यामपातयत्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது பௌரவர்கள் சௌபத்ரன் (அபிமன்யு) மீது அம்புகளின் மழையைப் பொழிந்தனர். அதைக் கண்ட அர்ஜுனன் மகன் அபிமன்யு அவர்களின் கொடியையும் குடையையும் வில்லையும் வெட்டி நிலத்தில் வீழ்த்தினான்.

Verse 53

सौभद्र: पौरवं त्वन्यैर्विदूध्वा सप्तभिराशुगै: । पज्चभिस्तस्य विव्याध हयान्‌ सूतं च सायकै:

சுபத்ரையின் மகன் அபிமன்யு முதலில் ஏழு விரைவான அம்புகளால் பௌரவ வீரனைத் தாக்கி காயப்படுத்தினான்; பின்னர் மேலும் ஐந்து அம்புகளால் அவனுடைய குதிரைகளையும் தேரோட்டியையும் கூடக் குத்தி க்ஷதவிக்ஷதமாக்கினான்.

Verse 54

ततः प्रहर्षयन्‌ सेनां सिंहवद्‌ विनदन्‌ मुहुः । समादत्तार्जुनिस्तूर्ण पैरवान्तकरं शरम्‌

பின்னர் படையை மகிழ்வித்து, மீண்டும் மீண்டும் சிங்கம்போல் கர்ஜித்தபடி, அர்ஜுனனின் மகன் அபிமன்யு உடனே பௌரவ அரசனின் முடிவை ஏற்படுத்த வல்ல அம்பை கையில் எடுத்தான்.

Verse 55

त॑ तु संधितमाज्ञाय सायकं घोरदर्शनम्‌ । द्वाभ्यां शराभ्यां हार्दिक्यश्चिच्छेद सशरं धनु:

அந்த பயங்கரத் தோற்றமுடைய அம்பு வில்லில் பொருத்தப்பட்டிருப்பதை அறிந்த ஹார்திக்யன் க்ருதவர்மா, இரண்டு அம்புகளால் அபிமன்யுவின் வில்லைக் (அம்புடன் சேர்த்து) வெட்டி வீழ்த்தினான்.

Verse 56

तदुत्सज्य धनुश्छिन्न॑ं सौभद्र: परवीरहा । उद्धबर्ह सितं खड्गमाददान: शरावरम्‌,तब शशत्रुवीरोंका संहार करनेवाले सुभद्राकुमारने उस कटे हुए धनुषको फेंककर चमचमाती हुई तलवार खींच ली और ढाल हाथमें ले ली

அப்போது பகை வீரர்களை அழிப்பவனான சௌபத்ரன், வெட்டுண்ட வில்லைக் கைவிட்டு, ஒளிவீசும் வாளை இழுத்து, கேடயத்தையும் கையில் எடுத்தான்.

Verse 57

स तेनानेकतारेण चर्मणा कृतहस्तवत्‌ | भ्रान्तासिवव्यचरन्मार्गान्‌ दर्शयन्‌ वीर्यमात्मन:

தன் வீரத்தை வெளிப்படுத்தும் வகையில், நன்கு பயிற்சி பெற்ற கைகளையுடையவன் போல, பல நட்சத்திரச் சின்னங்கள் கொண்ட கேடயத்துடன் வாளைச் சுழற்றி, பலவிதப் பாய்ச்சல்களையும் காட்டிக்கொண்டு அவன் போர்க்களத்தில் உலாவத் தொடங்கினான்.

Verse 58

भ्रामितं पुनरुद्भ्रान्तमाधूतं पुनरुत्थितम्‌ । चर्मनिस्त्रिंशयो राजन्‌ निर्विशेषमदृश्यत

அரசே! அப்போது கீழேச் சுழற்றுதல், மேலேச் சுழற்றுதல், பக்கவாட்டில் நாலாபுறமும் சுழற்றுதல், மீண்டும் மேலே உயர்த்துதல்—இவை அனைத்தும் அத்தனை வேகமாக நடந்ததால் கேடயம் மற்றும் வாள் இரண்டிற்கும் வேறுபாடு ஒன்றும் தெரியவில்லை।

Verse 59

स पौरवरथस्येषामाप्लुत्य सहसा नदन्‌ । पौरवं रथमास्थाय केशपक्षे परामृशत्‌,तब अभिमन्यु सहसा गर्जता हुआ उछलकर पौरवके रथके ईषादण्डपर चढ़ गया। फिर उसने पौरवकी चुटिया पकड़ ली

அப்போது அபிமன்யு திடீரென கர்ஜித்து பௌரவனின் தேரின் ஈஷாதண்டத்தின் மீது தாவி ஏறினான். பின்னர் அந்தத் தேரிலேயே ஏறி, பௌரவனின் சிகையைப் பிடித்தான்।

Verse 60

जघानास्य पदा सूतमसिनापातयद्‌ ध्वजम्‌ | विक्षोभ्याम्भोनिधिं ताक्ष्यस्तं नागमिव चाक्षिपत्‌

அவன் காலடி தாக்குதலால் பௌரவனின் சாரதியை வீழ்த்தினான்; வாளால் அவனது கொடியை வெட்டி கீழே தள்ளினான். பின்னர் கருடன் கடலைக் கலக்கி நாகத்தைப் பிடித்து எறிந்து அடிப்பதுபோல், அவனும் பௌரவனைத் தேரிலிருந்து கீழே வீசி வீழ்த்தினான்।

Verse 61

तमागलितकेशान्तं ददृशुः सर्वपार्थिवा: । उक्षाणमिव सिंहेन पात्यमानमचेतसम्‌

அப்போது எல்லா அரசர்களும் கண்டனர்—சிங்கம் ஒரு காளையை வீழ்த்தி மயக்கமடையச் செய்வதுபோல்—அபிமன்யு பௌரவனை வீழ்த்தினான். அவன் உணர்விழந்து கிடந்தான்; தலையின் முடிவரையிலான முடி கிழிந்து சிதறியிருந்தது।

Verse 62

तमार्जुनिवशं प्राप्त कृष्पममाणमनाथवत्‌ | पौरवं पातितं दष्ट्वा नामृष्यत जयद्रथ:,पौरव अभिमन्युके वशमें पड़कर अनाथकी भाँति खींचे जा रहे हैं और गिरा दिये गये हैं। यह देखकर जयद्रथ सहन न कर सका

பௌரவன் அபிமன்யுவின் வசத்தில் சிக்கி, ஆதரவற்றவனைப் போல இழுத்துச் செல்லப்பட்டு வீழ்த்தப்பட்டதைப் பார்த்த ஜயத்ரதன் அதைத் தாங்க முடியவில்லை।

Verse 63

स ब्हिबहाॉवततं किंकिणीशतजालवत्‌ | चर्म चादाय खड्गं च नदन्‌ पर्यपतद्‌ रथात्‌,वह मोरकी पाँखसे आच्छादित और सैकड़ों क्षुद्र घंटिकाओंके समूहसे अलंकृत ढाल और खड्ग लेकर गर्जता हुआ अपने रथसे कूद पड़ा

நூற்றுக்கணக்கான சிறு பொற்கலச மணிகளின் வலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கேடயத்தையும் வாளையும் எடுத்துக் கொண்டு, அவன் கர்ஜித்தபடி தன் தேரிலிருந்து பாய்ந்து இறங்கினான்।

Verse 64

ततः सैन्धवमालोक्य कार्ष्णिरित्सृज्य पौरवम्‌ । उत्पपात रथात्‌ तूर्ण श्येनवन्निपपात च,तब अर्जुनपुत्र अभिमन्यु जयद्रथको आते देख पौरवको छोड़कर तुरंत ही पौरवके रथसे कूद पड़ा और बाजके समान जयद्रथपर झपटा

பின்னர் சைந்தவனான ஜயத்ரதனை கண்ட கார்ஷ்ணி (அபிமன்யு), தன் எதிரில் இருந்த பௌரவனை விட்டுவிட்டு, உடனே தேரிலிருந்து பாய்ந்து இறங்கி, கழுகுபோல் ஜயத்ரதன் மீது பாய்ந்தான்।

Verse 65

प्रासपट्टिशनिस्त्रिंशाउछत्रुभि: सम्प्रचोदितान्‌ । चिच्छेद चासिना कार्ष्णिक्ष्मणा संरुरोध च,अभिमन्यु शत्रुओंके चलाये हुए प्रास, पट्टिश और तलवारोंको अपनी तलवारसे काट देते और अपनी ढालपर भी रोक लेते थे

எதிரிகள் எறிந்த ஈட்டிகள், பட்டிசங்கள், வாள்கள் ஆகியவற்றை கார்ஷ்ணி (அபிமன்யு) தன் வாளால் வெட்டி வீழ்த்தி, கேடயத்தால் தடுத்து நிறுத்தினான்।

Verse 66

स दर्शयित्वा सैन्यानां स्वबाहुबलमात्मन: । तमुद्यम्य महाखड्‌गं चर्म चाथ पुनर्बली

படைகளுக்கு தன் புயவலிமையை வெளிப்படுத்திய வீரமும் வலிமையும் கொண்ட அபிமன்யு, மீண்டும் பெருவாளை உயர்த்தி கேடயத்தை ஏந்தி முன்னே சென்றான்।

Verse 67

वृद्धक्षत्रस्य दायादं पितुरत्यन्तवैरिणम्‌ । ससाराभिमुख: शूर: शार्दूल इव कुज्जरम्‌

விருத்தக்ஷத்திரனின் வாரிசும், தன் தந்தைக்கு கடும் பகைவனுமான ஜயத்ரதனை நோக்கி அந்த வீர அபிமன்யு நேராகப் பாய்ந்தான்—புலி யானை மீது பாய்வதுபோல்।

Verse 68

तौ परस्परमासाद्य खड्गदन्तनखायुधौ । हृष्टवत्‌ सम्प्रजद्गवाते व्याप्रकेसरिणाविव

அவர்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் அணுகி, தங்கள் ஆயுதங்கள் வாள் மட்டுமல்ல; பற்களும் நகங்களுமெனத் தோன்றுமாறு போரிட்டனர். புலியும் சிங்கமும் மோதுவது போல, மகிழ்ச்சியும் கடும் உற்சாகமும் கொண்டு அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் பரஸ்பரம் தாக்கினர்.

Verse 69

सम्पातेष्वभिघातेषु निपातेष्वसिचर्मणो: । न तयोरन्तरं कश्चिद्‌ ददर्श नरसिंहयो:

கேடயமும் வாளும் செய்யும் சம்பாதம், அபிகாதம், நிபாதம் ஆகிய எல்லாக் கலைகளிலும் அந்த இரு நரசிங்கர்களுக்கிடையில் எந்த வேறுபாடும் யாருக்கும் தெரியவில்லை.

Verse 70

अवक्षेपो$सिनिर्ल्ाद: शस्त्रान्तरनिदर्शनम्‌ | बाह्यान्तरनिपातश्च निर्विशेषमदृश्यत

வாளின் கீழ்வீச்சும் அதன் ஒலியும், மாற்று ஆயுதங்களின் வெளிப்பாடும், வெளிப்புறமும் உள்புறமும் இருந்து விழும் அடிகளும்—இவற்றில் வேறுபாடு எதுவும் தெரியவில்லை; இரு வீரரும் சமமான தேர்ச்சியைக் காட்டினர்.

Verse 71

बाह्[माभ्यन्तरं चैव चरन्तौ मार्गमुत्तमम्‌ । ददृशाते महात्मानौ सपक्षाविव पर्वताौ,वे दोनों महामनस्वी वीर बाहर और भीतर चोट करनेके उत्तम पैंतरे बदलते हुए पंखयुक्त दो पर्वतोंके समान दृष्टिगोचर हो रहे थे

வெளியிலிருந்தும் உள்ளிலிருந்தும் தாக்கும் சிறந்த முறைகளில் நகர்ந்த அந்த இரு மகாத்ம வீரரும், இறக்கைகள் கொண்ட இரு மலைகளைப் போலக் காட்சியளித்தனர்.

Verse 72

ततो विक्षिपत: खड्ग॑ सौभद्रस्य यशस्विन: । शरावरणपफफक्षान्ते प्रजहार जयद्रथ:,इसी समय तलवार चलाते हुए यशस्वी सुभद्राकुमारकी ढालपर जयद्रथने प्रहार किया

பின்னர் புகழ்மிக்க சௌபத்ரன் வாளைச் சுழற்றிக் கொண்டிருந்தபோது, ஜயத்ரதன் அவன் கேடயத்தின் மூடியின் முனையோரத்தில் தாக்கினான்.

Verse 73

रुक्मपत्रान्तरे सक्तस्तस्मिं क्षमणि भास्वरे | सिन्धुराजबलोद्धूत: सो5भज्यत महानसि:

பொன் தகடுகள் பதிக்கப்பட்ட அந்த ஒளிரும் கேடயத்தில் சிந்து அரசன் ஜயத்ரதன் வலிமையுடன் தாக்கியபோது, அதின் எதிர்தாக்குதலால் அந்தப் பெரும் வாள் உடைந்தது.

Verse 74

भग्नमाज्ञाय निस्त्रिंशमवप्लुत्य पदानि षट्‌ । अदृश्यत निमेषेण स्वरथं पुनरास्थित:,अपनी तलवार टूटी हुई जानकर जयद्रथ छ: पग उछल पड़ा और पलक मारते-मारते पुनः अपने रथपर बैठा हुआ दिखायी दिया

தன் வாள் உடைந்ததை அறிந்த ஜயத்ரதன் ஆறு அடிகள் பின்சென்று தாவி, கண் இமைக்கும் நேரத்தில் மீண்டும் தன் தேரில் ஏறியவனாகக் காணப்பட்டான்.

Verse 75

त॑ कार्ष्णि समरान्मुक्तमास्थितं रथमुत्तमम्‌ । सहिता: सर्वराजान: परिवद्रु: समन्‍्तत:

அப்போது அர்ஜுனன் மகன் அபிமன்யு போரின் நெருக்கடியிலிருந்து விலகி தன் சிறந்த தேரில் ஏறினான்; அதே கணத்தில் எல்லா அரசர்களும் ஒன்றுகூடி அவனை நாலாபுறமும் சூழ்ந்தனர்.

Verse 76

ततश्चर्म च खड्गं च समुत्क्षिप्प महाबल: । ननादार्जुनदायाद: प्रेक्षमाणो जयद्रथम्‌,तब महाबली अर्जुनकुमारने ढाल और तलवार ऊपर उठाकर जयद्रथकी ओर देखते हुए बड़े चोरसे सिंहनाद किया

அப்போது வல்லமைமிக்க அர்ஜுனன் குமாரன் கேடயமும் வாளும் உயர்த்தி, ஜயத்ரதனை நோக்கி நோக்கி சிங்கநாதம் போல் பேரொலி எழுப்பினான்.

Verse 77

सिन्धुराजं परित्यज्य सौभद्र: परवीरहा । तापयामास तत्‌ सैन्यं भुवनं भास्करो यथा

சிந்து அரசன் ஜயத்ரதனை விட்டுவிட்டு, பகை வீரர்களை அழிப்பவன் சௌபத்ரன், சூரியன் உலகைச் சுட்டெரிப்பதுபோல் அந்தச் சேனையைச் சுட்டெரிக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 78

तस्य सर्वायसीं शक्ति शल्य: कनकभूषणाम्‌ | चिक्षेप समरे घोरां दीप्तामग्निेशिखामिव

சஞ்சயன் கூறினான்—அந்தக் கொடியப் போரில் சல்யன், முழுவதும் இரும்பால் செய்யப்பட்டு பொன் அலங்காரமணிந்த, தீநாக்குபோல் எரியும் பயங்கர சக்தியை அபிமன்யுவின் மீது எறிந்தான்।

Verse 79

तामवप्लुत्य जग्राह विकोशं चाकरोदसिम्‌ | वैनतेयो यथा कार्ष्णि: पतन्तमुरगोत्तमम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—அபிமன்யு தாவி அந்தச் சக்தியைப் பிடித்துக் கொண்டு உடனே வாளை உறையிலிருந்து இழுத்தான்; பறந்து வரும் சிறந்த நாகத்தை கருடன் பற்றிக் கொள்வதுபோல்।

Verse 80

तस्य लाघवमाज्ञाय सत्त्वं चामिततेजस: । सहिता: सर्वराजान: सिंहनादमथानदन्‌,अमिततेजस्वी अभिमन्युकी वह फुर्ती और शक्ति देखकर सब राजा एक साथ सिंहनाद करने लगे

சஞ்சயன் கூறினான்—அளவற்ற ஒளிவீச்சுடைய அபிமன்யுவின் வேகத்தையும் வீரத்தையும் அறிந்து, எல்லா அரசர்களும் ஒன்றாகச் சிங்கநாதம் எழுப்பினர்।

Verse 81

ततस्तामेव शल्यस्य सौभद्र: परवीरहा । मुमोच भुजवीरयेण वैदूर्यविकृतां शिताम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—அப்போது பகை வீரர்களை அழிப்பவன் சுபத்ரையின் மகன் அபிமன்யு, வைதூர்ய மணியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தக் கூர்மையான அதே சக்தியைத் தன் புஜபலத்தால் சல்யன் மீது எறிந்தான்।

Verse 82

सा तस्य रथमासाद्य निर्मुक्तभुजगोपमा । जघान सूतं शल्यस्य रथाच्चैनमपातयत्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—அந்தச் சக்தி சல்யனின் தேரை அணுகி, விடுதலையான பாம்புபோல் வேகமுடன் சென்று, சல்யனின் சாரதியைத் தாக்கி அவனைத் தேரிலிருந்து கீழே வீழ்த்தியது।

Verse 83

केंचुलसे छूटकर निकले हुए सर्पके समान प्रतीत होनेवाली उस शक्तिने शल्यके रथपर पहुँचकर उनके सारथिको मार डाला और उसे रथसे नीचे गिरा दिया ।।

சஞ்சயன் கூறினான்—தோலை உரித்துச் சென்ற பாம்பைப் போலத் தோன்றிய அந்த சக்தி, சல்யனின் தேரை அடைந்து, அவன் சாரதியை கொன்று, தேரிலிருந்து கீழே வீழ்த்தியது. அப்போது விராடன், துருபதன், த்ருஷ்டகேது, யுதிஷ்டிரன், சாத்தியகி, கேகயர்கள், பீமன், மேலும் த்ருஷ்டத்யும்னன், சிகண்டியும் போர்க்களத்தில் முன்னேறினர்.

Verse 84

यमौ च द्रौपदेयाश्व साधु साधथ्विति चुक्रुशु: । यह देखकर विराट, ट्रुपद, धृष्टकेतु, युधिष्ठिर, सात्यकि, केकयराजकुमार, भीमसेन, धृष्टद्यम्न, शिखण्डी, नकुल, सहदेव तथा द्रौपदीके पाँचों पुत्र 'साधु, साधु" (बहुत अच्छा, बहुत अच्छा) कहकर कोलाहल करने लगे ।।

சஞ்சயன் கூறினான்—மாத்ரியின் இரட்டையர்கள் (நகுலன், சகதேவன்) மற்றும் திரௌபதியின் புதல்வர்கள் ‘சாது! சாது!’ என்று ஆரவாரம் செய்தனர். அப்போது அம்புகளின் பலவகை ஒலிகளும், பெரும் சிங்கநாதங்களும் எழுந்தன.

Verse 85

प्रादुरासन्‌ हर्षयन्त: सौभद्रमपलायिनम्‌ । उस समय युद्धभूमिमें पीठ न दिखानेवाले सुभद्राकुमार अभिमन्युका हर्ष बढ़ाते हुए नाना प्रकारके बाण-संचालनजनित शब्द और महान सिंहनाद प्रकट होने लगे || ८४ $ ।।

சஞ்சயன் கூறினான்—போர்க்களத்தில் முதுகு காட்டாத சௌபத்ரன் (அபிமன்யு) மகிழ்வுறும்படி, அம்புகளின் வேகமான பொழிவால் எழுந்த பலவகை ஒலிகளும், ஒரு மகாசிங்கநாதமும் தோன்றின. ஆனால், அரசே, பகைவரின் வெற்றியை அறிவிக்கும் அந்த சிங்கநாதத்தை உமது புதல்வர்கள் பொறுக்கவில்லை. உடனே அவர்கள் அனைவரும் ஒரே நேரத்தில், எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும், அபிமன்யுவின் மீது கூரிய அம்புகளை மழையெனப் பொழிந்தனர்—மேகங்கள் மலைமேல் நீர்தாரைகளைப் பொழிவதுபோல்.

Verse 86

अथैनं सहसा सर्वे समन्तान्निशितै: शरै: । अभ्याकिरन्‌ महाराज जलदा इव पर्वतम्‌

அப்போது, அரசே, அவர்கள் அனைவரும் திடீரென எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் கூரிய அம்புகளால் அவனை மூடினர்—மேகங்கள் மலைமேல் நீர்தாரைகளைப் பொழிவதுபோல்.

Verse 87

तेषां च प्रियमन्विच्छन्‌ सूतस्य च पराभवरम्‌ । आर्तायनिरमित्रघ्न: क्रुद्ध: सौभद्रमभ्ययात्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—அவர்களுக்கு இன்பம் தர விரும்பியும், தன் சாரதியின் அவமானத்திற்குப் பழிவாங்கவும், பகைவரை அழிப்பவன் சல்யன் கோபமுற்று மீண்டும் சௌபத்ரனை நோக்கி பாய்ந்தான்.