Shloka 156
भीष्मस्य दुर्योधनं प्रति उपालम्भः
Bhīṣma’s Reproof to Duryodhana
पर्वताग्रैश्व वृक्षेश्न निजघ्नुस्ते महागजान् । वे भाँति-भाँतिकी गर्जना करते हुए बिजलीसहित मेघोंके समान शोभा पाते थे। बाण, शक्ति, ऋष्टि, नाराच, भिन्दिपाल, शूल, मुद्गर, फरसों, पर्वतशिखर तथा वृक्षोंका प्रहार करके वे गजारोहियों तथा विशाल गजोंका वध करने लगे
parvatāgraiś ca vṛkṣaiś ca nijaghnus te mahāgajān |
சஞ்சயன் கூறினான்—மலைச் சிகரங்களாலும் மரங்களாலும் தாக்கி அவர்கள் பெருயானைகளை வீழ்த்தினர். போர்க்களக் கலக்கத்தில் பலவகை கர்ஜனையுடன், மின்னல் சூழ்ந்த மேகங்களைப் போல அவர்கள் ஒளிவீசினர். அம்புகள், சக்திகள், ஈட்டிகள், நாராசங்கள், பிந்திபாலங்கள், சூலங்கள், முத்கரங்கள், கோடரிகள்; மேலும் கற்கள், மலைச் சிகரங்கள், வேரோடு பிடுங்கிய மரங்களை எறிந்து, யானைமேல் அமர்ந்தோர்களையும் பெருயானைகளையும் அவர்கள் கொல்லத் தொடங்கினர்.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse does not teach a doctrinal maxim directly; it portrays the extremity of battlefield conduct. Ethically, it highlights how war magnifies destructive impulses and how even nature (trees, rocks) is turned into weaponry—inviting reflection on the cost of conflict and the burden borne under kṣatriya-dharma.
Sañjaya describes a fierce phase of the Kurukṣetra battle where warriors, roaring like thunderclouds with lightning, attack and kill massive war-elephants and their riders using conventional weapons (arrows, spears, darts) and improvised ones (rocks and uprooted trees).