Dhṛtarāṣṭra–Sañjaya-saṃvādaḥ; madhyāhna-saṅgrāma-pravṛttiḥ
Dhritarashtra–Sanjaya dialogue and the midday battle escalation
फिर महारथी भीमसेनने उनके चारों घोड़ोंको मारकर ध्वजसहित सुसज्जित सारथिको भी काट गिराया ।। शरैर्बहुविधैश्नैनमाचिनोत् परवीरहा । शकलीकृतसर्वाड़ो हताश्व: प्रत्यद्श्यत,तत्पश्चात् शत्रुवीरोंका हनन करनेवाले भीमसेनने अनेक प्रकारके बाणोंसे कृतवमाके सारे शरीरको क्षत-विक्षत कर दिया। उसके घोड़े मारे जा चुके थे। उस समय भीमसेनके बाणोंसे उसका सारा शरीर छिन्न-भिन्न-सा दिखायी देता था
sañjaya uvāca | śaraiḥ bahuvidhaiḥ śīghram enam ācinot paravīrahā | śakalīkṛtasarvāṅgo hatāśvaḥ pratyadṛśyata ||
சஞ்சயன் கூறினான்—எதிர்வீரரை அழிப்பவன் பீமசேனன் பலவகை அம்புகளால் அவனை விரைவில் மூடினான். அவனுடைய நான்கு குதிரைகளும் கொல்லப்பட்டன; கொடியுடன் அலங்கரிக்கப்பட்ட சாரதியும் வெட்டித் தள்ளப்பட்டான். பீமனின் அம்புகளால் அவன் உடல் முழுதும் துண்டு துண்டாகச் சிதறியதுபோல், சின்னபின்னமாகத் தோன்றியது.
संजय उवाच
The verse highlights the grim reality of kṣatriya warfare: valor and duty to one’s cause can demand relentless force, yet the narrative also makes the bodily devastation unmistakable, inviting reflection on the ethical weight and human cost of battle.
Sanjaya describes Bhimasena overwhelming his opponent with a rapid shower of varied arrows. The opponent’s horses are killed, and his body appears shattered by the impact of Bhima’s missiles, signaling a decisive turn in that chariot-combat.